ByUs
cd-album
kosmopolitische indiepop
Als een paradijsvogel met het lekkere freaky debuutalbum ByUs van PiRoMedia in zijn bekje zou neerstrijken voor de voeten van David Byrne, zou deze zijn zegen geven om vervolgens zelf in een paradijsvogel te veranderen en weg te vliegen. Hoewel alle gekke geluidjes doen vermoeden dat hier een band achter zit van Frank Zappa-achtige proporties, kan slechts een duo verantwoordelijk gehouden worden: Pi (Pien Selleger) en Ro (Ron Sinoo). Naast het multimediabedrijf PiRoMedia dat ze al sinds 1990 runnen, functioneren zij nu ook als muzikaal productieduo onder dezelfde naam en met als motto: “Find new skills, clear away the distance, innovate plug-ins, ignore the madness and try new things”.
Of deze sound werkelijk zo nieuw is, valt te betwisten. Behalve aan David Byrne dacht ik bijvoorbeeld direct aan David Bowie, Mike Oldfield, The Cure, The Eurythmics en een beetje aan Daft Punk. Maar ik heb wel ontdekt dat ik een tijdje niet op heb zitten letten en dat er anno nu een heleboel bands zijn die muziek maken in deze stijl (new wave of postpunk), die zich oorspronkelijk kenmerkte door heel futuristisch te zijn en die nu vooral retro en campy is; PiRoMedia noemt zelf als invloeden onder andere Vive la Fete, The Rapture en LCD Soundsystem.
Aan de basis van de muziek van PiRoMedia staan de grooves die Pien neerlegt met de basgitaar. Volgens de eigen bio zijn het de fysieke reacties die deze grooves teweeg brengen die op sensuele wijze bepalen hoe de verdere lagen worden ingevuld. Groove heeft dit duo zeker; de manier waarop het funky gitaarspel van Ron interlockt met de bas van Pien doet vermoeden dat deze twee elkaar al langer kennen dan vandaag. Drums, keyboard, banjo en mondharmonica (ingespeeld door beiden) timmeren de wall of sound dicht. De vaak tweestemmige zang drukt het sterkst de new wave stempel op het geheel.
De stem van Ron is lijzig, wringend en soms zelfs ronduit vals, maar op zo’n heerlijke manier vals dat precies je ziel krabt op die plek waar het jeukte. En waar Engels met een sterk Nederlands accent in de meeste stijlen een faux-pas is, komt Ron er op de een of andere manier mee weg. Pien zingt met een bepaalde volwassen autoriteit die je dwingt haar serieus te nemen, in het bijzonder in Do You Know What Time It Is? Jammer genoeg staat haar stem soms wat ver achterin de mix, vooral in het laatste nummer The Dream.
De in de bio genoemde invloeden uit de hele wereld springen niet direct heel duidelijk in het gehoor maar zijn wel degelijk aanwezig, vooral in de ritmische ruggengraat. We Love You Africa is een open en eerlijke dankbetuiging aan dit continent, waarin meerstemmige zang in Afrikaanse stijl wordt gemengd met bouncy synthesizer sounds. Het daaropvolgende Matador is gebaseerd op een Spaanse benadering van ritme, en in Bye Bye Alibi is een Zuid-Amerikaans clave patroon te horen. Toch vind ik niet dat PiRoMedia zich in het bijzonder kenmerkt door een kosmopolitische benadering van muziek: de gebruikte ritmes zijn daarvoor inmiddels al teveel verankerd in de mainstream popmuziek.
Het lijkt er niet op dat PiRoMedia van plan is om live optredens te geven, daarvan is althans niets te vinden op de website. Mensen zullen dus maar hun eigen feestje moeten bouwen als ze deze cd voluit over hun soundsystem blazen. En ondertussen wil ik graag een ander onderwerp aankaarten: ik vind eigenlijk dat iedereen die een eigen bedrijf heeft, samen met zijn vennoten een bandje op zou moeten richten. Volgens mij zou de wereld daar een betere plek van worden.
