MXRCXL

mrcxlA Laughing Matter
Meeslepende heavy indierock
cd-ep

“Wat een kutmuziek!” is de reactie van mijn vriendin, nadat ik op start druk om de ep A Laughing Matter van MXRCXL te beluisteren. Als je de volgende dag op het werk de reactie “Wat is dit voor teringherrie!” om je oren krijgt, weet je genoeg. Dit is gewoon heerlijke klereherrie waarmee je menigeen over de kling jaagt.

Gelukkig bestaat er nog zoiets als tegengeluid en –reactie. Ik kan je verzekeren dat ik in mijn jonge adolescente jaren deze ep minimaal vijf maal per avond uit de speakers van mijn kleine zolderkamertje had laten klinken. Als eerste om mijn moeder de stuipen op het lijf te jagen, maar ook om die vervelende alcoholistische buurman van rechts een koekje van eigen deeg te geven. Al headbangend had ik in mijn kamertje gestaan, al dan niet luchtgitaar of –drums spelend.  Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik niet meteen enthousiast was toen ik A Laughing Matter voor het eerst opzette. “Beetje overtrokken, hoogdravend, veel geschreeuw en weinig wol” was mijn eerste reactie, maar gaandeweg ontdekte ik dingen op dit vier tracks tellende schijfje die mij zeer aanspraken.

MXRCXL staat voor Marcel Janssen en muzikaal levert hij een stevig portie indierock af met de voeten tot aan zijn kuiten in de metalblubber. Bombastisch, meeslepend, eigentijds maar met oog voor klassiekers. Een nummer als Big Mistake bijvoorbeeld zit vernuftig genoeg in elkaar om er regelmatig je trommelvliezen door te laten kietelen. Een waar genot voor de oren. Afwisselend met verschillende nuances wordt dit nummer opgebouwd tot een echte rockvulkaan.

Ik weet niet of Marcel een band om zich heen heeft geformeerd om dit materiaal live aan de man te brengen, maar het slotstuk Photographs kan uitgroeien tot een geheide live-klassieker. Dit nummer kent naast enkele vette en noodzakelijke breaks het meeslepende van een rocksong. De invloed van ouderwets stonerwerk is hier hoorbaar. Dit in combinatie met een flanger zorgt ervoor dat het juiste effect van spanning en megalomanie bij de luisteraar binnenkomt. Live moet er dan een siddering door de zaal heen gaan, waar je U tegen zegt.

Nee, dit is geen verkeerd werkje. Ik ben wel benieuwd of dit geluid op een full-length album overeind blijft. Ik ben namelijk bang dat bij MXRCXL eenvormigheid op de loer ligt. De veelheid van vervorming kan in dat geval juist tegen hem gaan werken. Maar deze vier tracks zijn een goede opstap naar het echte werk.

 

Download A Laughing Matter via Bandcamp of Amazon.com.

Live-verslag: Kunstbende Zuid-Holland voorronde 2 @ Paard van Troje

popunie-kunstbendeKindertjes in drakenpakken, gecamoufleerde danseressen en stoere 60’s rockers. Welkom bij de tweede en laatste voorronde van de Kunstbende Zuid-Holland. In ’t Paard van Troje te Den Haag doen kids tussen de 13 en 19 jaar mee aan één van de acht categorieën: dans, fashion, film & animatie, expo, taal, theater & performance, dj en muziek. Voor de Popunie hebben wij voornamelijk de muzikale activiteiten in de gaten gehouden. Een druk maar boeiend programma op zich.

Over het hele gebouw zijn groepjes deelnemers verspreid die zich voorbereiden. De ene al wat zenuwachtiger dan de andere. Sommigen hebben hun ouders meegenomen als steun maar er zijn er ook die een ware fanbasis achter zich hebben. In de foyer heerst een gezellige drukte. Dit is het strijdtoneel voor de dj’s. Zij staan centraal en zorgen voor een muzikale brug tussen de twee zalen. In de Grote zaal begint het eerste blokje muziek. Presentatrice MC Melodee geeft tekst en uitleg en stelt de jury even voor. Zij zitten op het balkon om een waardig oordeel te kunnen vellen. Thema van deze tweede voorronde is ‘helden’. Zo kunnen we het eerste bandje wel omschrijven. Niet niks om in deze grote zaal te openen. Zenuwen zijn duidelijk aanwezig, echter wanneer het viertal Cain ’n Croke eenmaal bezig is loopt het wel. Er worden enkele foutjes gemaakt maar de gitarist weet dit aardig te verbergen met leuk soleerwerk. Wild Fuzz lijkt geen last te hebben van plankenkoorts. Het drietal brengt psychedelische rock met pianoriedeltjes die doen denken aan wijlen Doors toetsenist Ray Manzarek. Een boeiend geheel en dat voor een band die pas een jaartje bestaat.

Toch worden ze op alle fronten overklast door de derde deelnemer Crystal Water. Ook een drietal mét roots in de 60’s rock. De zaal is wat meer gevuld en maar goed ook want de klasse straalt van het Haagse bandje af. Achter hun speelt een bijhorende video over hun gestorven helden (John Lennon, Elvis). Hier zit een hele filosofie achter maar het draait om de muziek. Hun op Britrock geïnspireerde gitaarhooks en Alex Turner -achtige vocalen liggen lekker in het gehoor. Naast de visuals zijn ook de outfits in stijl. Nette hemdjes, puntschoentjes en hippe kapsels maken het plaatje compleet. Meer dan terecht dat ze er uiteindelijk met de eerste prijs vandoor gaan.

10-DSC_8404Crystal Water

Hiermee zit het eerste rondje muziek erop. Via de trap lopen we richting de foyer voor een middagsnack en klinken er andere sounds. Dj’s geven het beste van zichzelf en mixen Queen, Major Lazer, Coldplay en Michael Jackson door elkaar. Langs de zijkanten liggen zitzakken waarin je comfortabel onderuit kan genieten van de beats. Bij de bar zijn er versnaperingen te verkrijgen, ook hier wordt het steeds drukker. De deelnemers blijven kris kras door elkaar lopen, een kleurrijke bende. Het speelschema verandert bovendien regelmatig omdat niet iedereen komt opdagen. Boven alles klinkt electro en dubstep door de speakers. DJ Tom Fresh, 15 pas, weet de aandacht aardig op zich gericht te houden. In de Kleine Zaal gaat het er rustiger aan toe met de categorie Taal. Drie participanten hebben het thema ‘helden’ mooi verwerkt in hun verhaal. Hoe een Joodse vrouw weigert te praten tegen de Duitsers, een trieste droom van een Japans meisje en de droom om een held te zijn. Pakkend.

Iets wat DJ Deluce Inc. ook aan het doen is. Achter de decks draait hij er op los. Major Lazer lijkt toch wel een algemene muziekkeuze te zijn. Met confetti laat de 17-jarige de boel min of meer ontploffen. Hij straalt en toont veel zelfvertrouwen. Meebewegend met de muziek, handen geven het ritme aan. Later tijdens de uitreiking mag hij nogmaals de handen de lucht in doen, want in zijn categorie is hij de beste. In de Kleine Zaal staan twee muzikale deelnemers klaar om hun ding te doen. Santiago Zonneveld lijkt een aardige jongen maar is boos. Dat blijkt uit zijn raps over wat hij zoal meemaakt. Drugs, de dood en andere zware onderwerpen worden aangesneden en gebracht over bestaande beats zoals eentje van rapper Akon. Helaas is Santiago niet altijd even verstaanbaar en de raps zijn best goed maar het zingen is regelmatig wat onzuiver. Voor Michelle van Min maakt het niet uit hoe ze zingt, haar stem heeft ontzettend veel bereik. Hebben we hier te maken met de nieuwe Anouk? Zou zo maar kunnen. Ze is bezig met haar eerste ep en Janis Joplin noemt ze als haar held. Net als haar voorganger brengt Michelle drie liedjes. Zichzelf begeleidend op gitaar spreken de diepe, volwassen teksten nog meer tot de verbeelding. Hiermee weet ze een prima derde plek te behalen.

De nummer twee in de categorie Muziek wordt het trio Norwegian Blue. Na vier weken hard samenwerken is dit voor de drie meiden hun eerste optreden, en dan nog wel in de Grote Zaal van ’t Paard. De eer op het gebied van compositie en tekst zijn voor Judith Meskers, die volgens haar twee vriendinnen een kleine 30 liedjes heeft geschreven en hier al lang iets mee had moeten doen. Nogal een bezige bij dus, in de categorie Taal wordt ze bovendien ook nog eens derde. Samen zingt het drietal wonderschoon in koor. Er zijn de nodige zenuwen, vooral omdat het in de zaal muisstil is. Iedereen geniet van de mooie sound die ontstaat door de combinatie van cello en piano. Bij Suzanne Becking is het alles behalve rustig. Zij wil aandacht voor de kindsoldaten overal in de wereld. Dit zijn haar helden. Tijdens de prijsuitreiking krijgt ze dan ook een eervolle vermelding over haar onderwerp. Suzanne onderstreept haar teksten met indrukwekkende beelden, die de aandacht wat weghalen van haar onwennige podiumpresentatie.

Iets waar rapper Joey ook last van heeft. Dit is helaas niet het enige, bij de jongeman lijkt ook de baard in de keel te zitten. Hierdoor komen zijn raps niet echt overtuigend over. Op de zelfgemaakte beats en lyrics valt echter niks aan te merken. Het zijn de vocalen van Joey die zijn teksten over de liefde voor zijn ouders en het respect voor de helden net iets te weinig kracht (kunnen) bijzetten. Niet zo gek eigenlijk omdat hij pas enkele maanden bezig is. Op deze manier in je eentje de grote zaal bespelen verdient van onze kant wel respect. Veel applaus is er tenslotte voor Tim Prinsen. Het licht gaat uit en Tim start met een imposante jongleeract waarin hij lichtgevende ballen gebruikt. Het tweede deel van zijn minishow is een knappe percussie van vingers op borstkas. Met de djembé komt er een einde aan zijn talentvolle opvoering. Net als vele collega’s is ook hij nog niet zo heel lang bezig. In een jaartje heeft hij de trucjes onder de knie gekregen dankzij zijn held en leermeester die eveneens in de zaal is.

Na het drumwerk zit het onderdeel Muziek er op al blijven de dj’s gewoon doorspinnen. Bij de enige vrouwelijke discjockey wordt er flink gedanst, waarbij Rebecca Munoz gefocused haar zomerse tracks blijft spelen. Vette Moombathon en opnieuw Major Lazer zijn de ingrediënten voor enkele zwoele dansmoves. Tijd om haar mobiel te checken heeft Rebecca wel maar wat meer interactie met het publiek had er ook best mogen zijn. We lopen richting het einde van het programma. In de Grote Zaal staat er dan nog één grote productie op het punt te beginnen: Fashion. Velen zijn benieuwd naar wat komen gaat. Heel de dag al lopen jongeren rond in de leukste kledingcreaties. Dames in renaissance stijl komen voorbij met grijsgetinte kapsels, verfijnde kostuums en heel veel parels. Vooral de ‘bokkepoten’ zijn een opmerkelijke realisatie van Robin van der Haak die hiermee tweede wordt. De bijzondere pumps zonder hak zien er vrij oncomfortabel uit maar blijken voor de dames op de catwalk geen problemen te veroorzaken. De klavecimbel deuntjes met moderne beats zorgen voor de muzikale omlijsting. Uiteraard is het thema ‘helden’ ook op deze categorie van toepassing, perfecte gelegenheid dus om de themesong van superheld Flash Gordon door de speakers te laten knallen. Op het podium lopen ook ‘kleine’ helden rond gehuld in schattige drakenpakjes. De eerste prijs gaat vervolgens dik verdient naar Chaya Mol voor haar originele kostuums gemaakt van papier.

49-DSC_8828

Vooraleer de bekendmaking wordt gedaan van de prijswinnaars staan in de Kleine Zaal nog The Cannonball Johnsons, dit folky viertal uit Leiden zijn de muzikale winnaars van de eerste Zuid-Hollandse voorronde in Rotterdam. Begin deze maand stonden ze al op Popunie’s SENA Talent Stage tijdens het Bevrijdingsfestival Zuid-Holland. In Den Haag mogen ze een klein uurtje optreden. De set bestaat overwegend uit covers maar dat mag de pret niet drukken. Integendeel, wat een opwindende sound brengen deze vier jongens voort! Vocaal nemen ze elk een song voor hun rekening, gaande van traditionals naar werk van de Hackensaw Boys tot eigen songs. Het tempo blijft constant hoog dankzij banjo en mandoline. Geen drums aanwezig maar percussie wordt verzorgd via de zijkant van het gitaar. Onder elkaar wordt er ook van instrumenten gewisseld waardoor elk bandlid op een bepaald moment de bass al slappend heeft bespeeld. Tussendoor wordt er ook nog even een accordeonnetje ingegooid.

65-DSC_9003
The Cannonball Johnsons

The Cannonball Johnsons mogen op 29 juni in de Melkweg te Amsterdam dus de strijd aangaan met de 60’s rockers van Crystal Water en finalisten uit de rest van Nederland. Wie er ook wint, feit is dat er heel wat talentvolle acts rondlopen in Zuid-Holland. Mooi dat er daarom initiatieven als de Kunstbende zijn om deze nieuwe lichting een podium te geven.

Lodewijk Hoebens
Foto’s: Sandra Grootenboer