Life’s Electric

album-cover catalystCatalyst
cd-ep / download-ep
rock

Het vizier hoeft niet perse op Amerika gericht te worden wat betreft pakkende en stevige rock, want de ep Catalyst van het Limburgs/Rotterdamse viertal Life’s Electric doet vermoeden dat zij van over de grote plas komen. Na het debuutalbum Trust Me I’m A Doctor uit 2012 is de band op hun nieuwste vier tracks tellende werkje een stuk intensiever van leer getrokken.

De nummers bevatten een subtiele mengelmoes van grunge, (hard)rock en poppunk, die doet denken aan bands als Alterbridge, Chevelle en Foo Fighters. Producer Robin van Loenen van o.a. Destine heeft duidelijk zijn stempel gedrukt op de creatie van een vette rocksound. Waar de eerste twee nummers Such a Shame en Everything I Have nog het radiovriendelijke geluid herbergen, hebben We Will Have To Wait en Caterpillar een zwaardere inslag zonder afbreuk te doen aan de beluisterbaarheid.

Wat de nummers op de ep gemeen hebben is een vol geluid, catchy refreinen en een kop-en-een-staart aanpak van liedjes schrijven. Eén luisterbeurt is voldoende om overtuigd te raken van Life’s Electric. Een meer dan uitstekend visitekaartje en laat het een katalysator zijn voor meer…

De ep Catalyst kun je vinden op Itunes of Spotify

Wil je meer weten over Life’s Electric? Bezoek dan hun website of Facebook-pagina.

Ronald Coelers

Live-verslag: ScumBash 2015

059 'Henny Kennedy' in de Schorem-stoelDe ideale programmering hadden barbiers Leen en Bertus vorig jaar al voor de eerste editie van ScumBash, zeiden ze zelf toen. Toch was ook de tweede editie van deze ‘One Day Of Pure Goddamn Rock ‘n’ Roll’  in de monumentale Van Nelle Fabriek in Rotterdam er weer eentje om door een ringetje te halen. Rockabilly, metal, punk, ska en een aantal aanpalende genres -en het Maasstedelijke levenslied niet te vergeten-, het was er allemaal weer te vinden.

Dit jaar was het wat groter opgezet dan vorig jaar -iets minder knus zei een enkeling-, maar het verliep wel gesmeerder. De opeenvolging van achttien bands op drie podia en meer ruimte dan in 2014 voor de ‘stoere lifestyle’ in de periferie van het festival: een ‘nailpolisher’, tattooshop, schoonheidsspecialiste en natuurlijk de barbiers zelf met hun eigen stand. Terzijde gestaan -anders dan in de ‘men only’ Schorem-winkel op de Nieuwe Binnenweg- door de collega’s van La Fée Verte, zodat ook de dames zich een fiftiescoupe konden laten aanmeten.

Maar wat de muziek betreft opnieuw een ideale programmering. Punkveteranen The Exploited waren vorig jaar al geboekt, maar bandleider en zanger Wattie kreeg toen een week voor ScumBash een hartaanval op een podium en moest het vanzelfsprekend laten afweten. Op 28 februari was hij er tijdens de tweede editie wel. Minder beweeglijk dan collega’s als Batmobile en John Coffey, zelfs als leeftijdgenoten Sham ’69, maar gezien de voorgeschiedenis was zijn aanwezigheid sowieso een wonder.

In de aanloop naar het festival ging het ook dit jaar ernstig mis. The Skadillacs moesten twee dagen voor het festival afhaken vanwege een sterfgeval in de familie van een van de bandleden. De andere afzegging -‘surprise act’ George Baker was ziek-  was hooguit jammer, maar in vergelijking hiermee natuurlijk ‘peanuts’.

302 Bazzookas

Bazzookas

De vervangers van The Skadillacs, de oorspronkelijk uit Rotterdam en omgeving (Hoeksche Waard) afkomstige Bazzookas, inmiddels uitgewaaierd richting ondermeer Bergen op Zoom, maakten er na middernacht nog een gezellig feestje van in de Voodoo-tent. Zanger Bazz (nog wel altijd een inwoner van Strijen) maakte een ‘gebeurtenis’ van een stagedivewedstijd: wie durfde zich in de niet helemaal afgeladen volle zaal in het publiek te storten?

De Voodootent, dit jaar nieuw, was overigens een fikse verbetering ten opzichte van de veel te krappe en te lage (hooguit 40 centimeter) Cortonville Stage. Daar konden van de 400 man die er vorig jaar soms stonden hooguit de voorste vijftig iets zien.

160 Liptease

Liptease

Toen op de Cortonville Stage, nu geprolongeerd in de Voodootent; Liptease & the Backstreet Crackbangers. De drie mooie meiden in de frontlinie (dat ze arrogant overkomen is onderdeel van de act) zorgden samen met hun bassist, drummer en gitarist én een zeskoppige blazerssectie voor een swingend rockabilly-uurtje. Vreemd was het wel dat de blazerssectie al na twee liedjes de tijd kreeg om uitgebreid alle toeteraars te laten soleren. Op zich collegiaal, maar zo vroeg in de set vraagt dat erg veel van de toeschouwers, die wellicht eerst eens wilden zien, horen en voelen wat Liptease zélf ze te bieden had. Behoorlijk wat toeschouwers wachtten dat niet af, zodat ze leuke covers van bijvoorbeeld Diamonds en Nothing Else Matters misten.

172 Batmobile

Batmobile

Net als Liptease (gedeeltelijk Ridderkerks-Dordts, gedeeltelijk Amsterdams), speelde ook Batmobile (met Rotterdams-Bredase roots) zaterdag een halve thuiswedstrijd. Nu voelt de band zich sinds de start in 1983 op vrijwel elk internationaal podium thuis, al wist de groep nog wel dat tijdens het optreden op ScumBash 2014 halverwege de stroom uitviel. “Vorig jaar kwamen we tot hier, toen viel de stroom uit,” kreeg het publiek dan ook te horen, daarmee de rest van de set feitelijk tot toegift promoverend.

198 Bommelband

Bommelband

Helemaal honderd procent Rotterdams werd het overigens niet op één van de drie podia, maar juist in de zogeheten Cutthroat Area, waar tussen alle lifestylekramen één bescheiden podiumpje was ingericht. De hele dag door, maar ook toen ’s avonds de meeste kramen waren leeggeruimd, speelde de Rotterdamse Bommelband (‘Vrienden van Schorem’ en vaste muzikale gasten in de winkel van Leen en Bertus) een set vol oer-Rotterdamse levensliederen, waaronder Breng Me Terug Naar Rotterdam, dat vorig jaar ook was te zien in de documentaire over Schorem.

Op de grote podia maakten de Utrechters van John Coffey hun status van grote belofte (dit jaar ook op Pinkpop) meer dan waar en waren The Paceshifters en Dario Mars And The Guillotines opvallende ontdekkingen.

Het is een geruststellend idee dat Leen en Bertus al hebben geroepen dat de twee succesvolle ScumBash-afleveringen wat hen betreft het begin van een lange Rotterdamse traditie zijn.

Edwin Wendt