• In Bloom

• PaPa GoNi
• • Genre: Afrobeat, soul, jazz, ambient
  • Release-type: Album
  • Label: Self-released

Kijk, dat is nu het voordeel van wonen in Rotterdam: Een stad met zoveel nationaliteiten en identiteiten brengt evenzoveel muziekstijlen naar je eigen stoep! Nog mooier is het als de verschillende muziekstijlen zich mengen.

PaPa GoNi doet dit door hun West-Afrikaanse roots muziek te mengen met soul, ambient en jazz. De van oorsprong Mexicaanse, Surinaamse, Nederlandse en Guinese bandleden weten met hun eigen invalshoeken hierdoor een geheel eigen stijl toe te voegen aan het toch al heel rijke West-Afrikaanse muzieksgenre. Hierdoor vind ik ze eigenlijk beter dan hun vroegere voorbeelden Oumou Sangaré en Jungle By Night.

Is het de vele reizen die de bandleden ondernemen naar West-Afrika of is het de eigen stad? Ik ben er nog niet uit, maar dit is een heerlijke plaat waar pure soul, jazz en hypnotiserende ritmes strijden om de aandacht.

PaPa GoNi zit nu in hun vierde levensjaar en wat mij betreft wil ik ze wel eens zien op de grote festivalpodia in de stad deze zomer. Tot het zover is, kopen we maar gewoon fijn hun eerste volledige album: In Bloom (met artwork van Auke Triesschijn).

Vanaf het eerste nummer, Harvest, is het raak. In het verleden kreeg de band wel eens het verwijt dat hun live-sound genuanceerder klonk dan hun tot dan toe uitgebrachte ep’s. Dit verwijt wil ik niet meer horen; alles is in balans: instrument, harmonieën, alles.

Na Harvest begint de plaat pas eigenlijk echt goed met Erzulie en Bloom, waarin de spanning steeds verder wordt opgevoerd en roots en jazz de boventoon voeren. Le Matin laat goed horen hoe mooi snaren en Afrikaans slagwerk kunnen duelleren. Kassikoun Intro en Kassikoun durven net weer wat verder te duiken in de muzikale mogelijkheden van ambient, jazz en Afrikaanse soul. J’ai Oublié is door de fijne gitaarduels inmiddels een favoriet van mij.

Of vind ik The Sea eigenlijk nog mooier? Nee, dan toch Saba waarin cello en gitaar zo bizar mooi samengaan. Sinte Konofe: Mooi! De spanning in Moondiani: Heel mooi! En dan is gelukkig toch, na al zoveel hoogtepunten, een nieuw hoogtepunt met het acht minuten durende Yankadi. De plaat sluit af met het hypnotiserende Djansa; het perfecte nummer om (daarna) de plaat weer van voor af aan te beluisteren.