Ik heb laatst vier uur lang zitten broeden op de lyrics van een nieuwe song. Gelukkig was ik niet alleen en werkte ik samen met een andere songwriter genaamd Simon Gitsels. Als je het zo bekijkt hebben Simon en ik in totaal dus acht manuren gestopt in het creëren van het tekstuele deel van de song.

Nu zou je denken dat hij minstens net zo lang is geworden als het Wilhelmus, of misschien dat hij in het Arabisch is geschreven, maar nee. Het gestandaardiseerde drie coupletten, een prechorus, een refrein en een bridge systeem is toegepast en ook de taal waarin we schreven is er één waar we beiden in zijn bedreven.

Tja, het duurde dit keer langer dan gewoonlijk, maar dat maakte niet uit, want het was wel heel leuk om te doen. Het songsmeden heeft af en toe veel weg van puzzelen.

Nu is deze vergelijking misschien niet helemaal oké, want ikzelf houd in de breedste zin van het woord niet zo van puzzelen. (Dit is helemaal in lijn met mijn verlangen om vooral passief te ontspannen. Zie mijn column Hobby’s.) Maar over het algemeen wordt ‘puzzelen’ wel als iets leuks gezien. Toch?

Sorry, ik dwaal af.

Dat gebeurt ook wel eens tijdens het songschrijven, dan dwalen we in ons enthousiasme over een mooie metaforische zin af, en komen we er vijf minuten later achter dat de verhaallijn in gevaar komt. En dat mag absoluut niet. Als dat gebeurt veranderen we ineens in strenge OCD-types die niet mogen lunchen tot we weer op het goede spoor zitten. En dat terwijl ik van al dat concentreren altijd juist heel hongerig word.

Tijdens zo’n schrijfsessie komen uitspraken als: “Shit, we hebben nog maar vier woorden om het refrein in te leiden.“, of “Nee, dat is te negatief.“, of (en dit is mijn favoriet) “Ja, ja, ja! Dit is goehoeeeed!“, regelmatig voor.

Live on air, de track waar we dus best lang op hebben zitten puzzelen, is nu af. Als je de tekst hoort, zul je niet raden dat we er zo veel over hebben nagedacht. In de song zingt het meisje (ik heb het ingezongen, dus een meisje) over het mooie, kleurrijke en spannende leven dat zij en haar geliefde leiden.

Voor de buitenwereld lijkt het een paradijselijk leven, maar het vergt veel om dat beeld in stand te houden. Langzaamaan wordt duidelijk dat het misschien zelfs een façade kan zijn. Het meisje pleit vervolgens dat liefde genoeg moet zijn en schetst een beeld van een leven gestript van alle gekkigheid. We leven van de lucht en gaan waar de wind ons brengt. Ik hou van je, ik weet dat dat genoeg is. I know we can live on air.

Ik zou willen dat ik nu de column kon afsluiten met: en nu is deze song een vette hit! Maar dat zou een beetje te snel gaan. We mixen hem deze week af en versturen hem vervolgens naar ons beider publishers.

Wie weet gaat er een toffe producer mee aan de slag, zoekt Lisa Lois nog precies dit liedje, of ik trek zelf de stoute schoenen aan en breng het uit onder mijn nieuwe naam Mingue. De wereld ligt nog open.

Tot het zover is, neem ik weer plaats achter de piano en warm mijn stem op. Hoe romantisch ik het idee ook vind, in het echte leven kunnen we helaas niet leven van de lucht. Ik moet schrijven voor mijn boterham en hoe verliefd ik ook ben, ik moet hoe dan ook lunchen.

Ai Ming Oei

Ming is als zangeres, songschrijver en topliner actief in de pop- en dancescene onder de naam Mingue en Ming’s Pretty Heroes, en voor andere artiesten en producers. Met Ming’s Pretty Heroes bracht zij drie albums uit (de laatste Roots and Bones in maart 2014) en toerde o.a. door Duitsland en China. Ming was winnaar van de Music Matters Award en muziekambassadeur van Rotterdam gedurende 2011. Voor dansvoorstelling MEER RUIS van Conny Janssen Danst, verzorgde Ming live de muziek voor ruim 70 voorstellingen in Nederland en Zwitserland, op muziekfestival Lowlands en op de Theaterfestival de Parade. De voorstelling won “De Mus” voor beste voorstelling op de Parade. Ming keerde terug op Parade met de voorstelling Kate Bush. Deze toert vanaf januari 2016 weer door het land. De eerste Mingue release wordt eind 2015 verwacht.