Panda Lassow – Trora Vol. 1

  • Trora Vol. 1

  • Panda Lassow
    • Genre: Electronics
    • Release-type: 12” vinyl, digitaal
    • Label: ANUS Records

Rotterdam grossiert in elektronische muziek. En dj’s. Toen ik door de Popunie werd gevraagd om een recensie te schrijven over de ep Trora Vol. 1, een nieuwe release van Panda Lassow, hapte ik meteen toe. Ik had ooit al het genoegen gehad een dj set van deze dame mee te maken, dat was vorig jaar op een Hefty Hefty feestje in Worm, georganiseerd door de boys van het helaas onlangs opgeheven label Lowriders Recordings uit Rotterdam.

Haar groovy dj sets zijn wat je noemt ‘bass & beats driven’. Ze draaide veel spannende muziek die mij niet direct bekend voorkwam met behoorlijk wat niet-westerse invloed. En Panda draaide vooral ook vinyl en dan ook nog eens veel 7” vinyl singletjes. Zo’n optelsom pakt bij mij doorgaans goed uit. Er werd veel en stevig gedanst, de sfeer zat er goed in. Dat deze dame blijkbaar ook muziek uitbracht en ook nog eens een eigen label bleek te hebben in Rotterdam wist ik niet.

Panda bleek zeer veelzijdig te zijn, ze bleek ook actief onder de naam Orange Ann als producer en daarnaast ook workshops te verzorgen over het maken van sounds, beats en het daarbij organiseren van confrontaties tussen verschillende muziekstijlen en muziekmakers met diverse achtergronden. Voordat ik aan deze schrijfklus begon, kocht ik zonder het te weten twee vinyl singles waar ze ook mee te maken had, namelijk van het mysterieuze collectief Les Cidres. Dit kwam allemaal aan het licht tijdens een gezellige ontmoeting op een zonnig terras in Rotterdam. Het was een geslaagde poging om wat meer zicht te krijgen op deze veelzijdige artieste die oorspronkelijk uit Dresden komt en zich een aantal jaren geleden in Rotterdam heeft gevestigd.

De eerder dit jaar op 12inch vinyl verschenen ep Trora Vol. 1 is de achtste release op haar eigen platenlabel ANUS Records. Deze up-tempo ep bevat vier tracks, de eerste daarvan is het hallucinerend dubby stuiterende Lachowa. Een track waar je absoluut niet stil bij kunt blijven staan. Het daarop volgende High Rise dendert polyritmisch tegen je trommelvliezen, met een heerlijke monotone sound die de vervreemdende vocale samples goed tot zijn recht laat komen. Op de b-kant nog twee tracks, Curvy Boy, met lekker uitgerekte en naar beneden gepitchte samples die worden overgoten door een sprankelend en tropisch marimba-soundje.

De laatste track Killing It is een echte slow-burner. Wat meer downtempo kruipen de electro-cumbia-achtige beats echt onder je huid om vervolgens de dreinende en nerveuze vocale samples, gevolgd door een lekker laag funky riedeltje z’n werk te laten doen. Met als resultaat dat je ook weer niet stil kan blijven staan, je moet gewoon bewegen op deze beats. In de platenkoffer deze!

De verpakking van dit moois is ook weer heerlijk rudimentair. Een witte generieke binnenhoes met het kenmerkende ANUS beeldmerk, zodanig gestempeld dat de helft op de hoes en de andere helft op het white label staat.

 

Volg Panda Lassow op Facebook.

Dagboek van een band: Studio

Zonder platencontract of House of Talent toch een plaat uitbrengen, hoe doe je dat? Ons budget stuurt ons niet echt richting Wisseloord, wij komen in Wernhout terecht. Ook goed. Het lijstje met producers die we in ons hoofd hebben is ook net iets te hoog gegrepen. Butch Vig en Rick Rubin hebben het druk en Phil Spector wil wel, maar mag niet. Gelukkig is de producer inclusief bij onze studiodeal.

Een goede voorbereiding is het halve werk dus met onze halve voorbereiding zijn we al gauw een kwart verder. De dag voor de opnamen komen er wat akkoorden en coupletjes bij. Eerlijk gezegd is het ineens twee keer zo lang. Met de zalvende woorden “In de studio komt alles goed, ik heb vaker met dit bijltje gehakt” stelt onze gitarist mij gerust.

Gelukkig maar want we willen knaken maken. We gaan voor de grote klapper: de kersthit. Deze Engelse traditie willen we graag naar Nederland halen. Ondanks mijn immense afkeer van kerst zie ik hier wel brood in. Bij Slade, Mariah Carey en Wham stromen elk jaar immers de royalties binnen.

Al fantaserend over tinkelbelletjes, kerstmutsen en witte nepsneeuw stappen we de auto, richting studio, in. We zijn allemaal licht opgewonden, alsof we op schoolreisje gaan. Omdat een beetje kerst, engeltjes nodig heeft, vragen we bij gebrek aan budget of onze partners willen meedoen. Het partnerkoor arriveert later in de middag omdat wij eerst ongestoord onze partijen in willen spelen. Een van de koorleden heeft naast een engelenstem ook een baard, hem noemen we Conchita. Als het koor aankomt en Conchita als laatste de studio binnenstapt met een krat bier onder zijn arm kan het feest beginnen.

Naast amateurs en gratis blijken ze ook geweldig. Het staat er in één (óf misschien twee, drie) keer op. Dat kunnen we niet zeggen van de gitaarpartijen. Timing blijkt in de studio toch meer over milliseconden dan over hele seconden te gaan. Waar ik vond dat “het wel aardig ging” denkt onze studioproducer, met zijn buitenaards goed gehoor, er anders over. Vleermuisoren op een mensenhoofd. Alleen oren in de masturbatiemodus bereiken hetzelfde niveau, heb ik van horen zeggen tenminste.

Tijdens het wachten, want dat doe je erg veel tijdens zo’n opnamesessie, valt mijn oog op de vieze tekeningen op de muur van de studio. Dat doen andere bands dus blijkbaar als ze wachten, punanies en pielemuizen tekenen. Een plug die uit de muur steekt wordt ineens driedimensionaal als er benen onder getekend worden. Een licht pornografisch meesterwerk is zelfs de studiobaas te gortig, deze tekening wordt keurig opgeborgen achter een albumhoes.

Tsja, met deze inspiratie krijg ik allerlei ideeën voor hoesjes, foto’s en videoclips. Maar dat is weer een ander hoofdstuk.

Wordt vervolgd..