Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Tramhaus vertrok eerder dit jaar richting Duitsland voor een korte tour. Over hoe die ervaring was lees je in het volgende verslag!
Afgelopen jaar zijn we in juni al met Tramhaus in Duitsland geweest als onderdeel van een tour door Centraal en Oost-Europa, maar dit keer doen we een gehele Duitse tour.
We beginnen in Keulen. Omdat dat niet al te ver weg van Rotterdam is, hoeven we pas rond een uur of twee ’s middags te vertrekken van onze oefenplek de Frikandel, maar aangezien wij een band zijn die nooit stil zit komt iedereen toch halsoverkop aan bij de oefenruimte. Lukas had die ochtend nog even gewerkt, Jim kwam van zijn Japanse les, tourmanager Max (ook wel Ronkie) hadden we op pad gestuurd voor de laatste “oeps vergeten”-boodschappen en Juul en ik waren die ochtend nog bezig met het oprollen en sorteren van een stuk of 150 merch shirts die we mee gingen nemen. Als iedereen er is en alle gear in de bus gegooid is door Tetris-meister Lukas rijden we na tweeën weg uit onze geliefde stad.
De rit naar Keulen verloopt soepel en we komen op tijd aan. We spelen in een illegale venue en de enige openbare informatie over het evenement en de locatie is ‘Privat’. Het gebouw doet ons een beetje denken aan het Poortgebouw in Rotterdam. Overal hangen stickers en oude posters van voorgaande shows en er wonen zelfs mensen boven het podium. Dit is dan ook waar wij zullen slapen; boven het podium achter een gordijntje voor wat privacy op matrassen die al klaar gelegd zijn voor ons.
Omdat het een dinsdag is en de plek niet een officiële venue is heeft onze gastheer geen idee of het druk gaat worden. “Nou, dat begint al lekker…” denk ik, maar als we na een kleine wandeling door de buurt met vapes en goedkope sloffen shag weer bij ‘Privat’ aankomen is het al aardig druk. Tegen de tijd dat we moeten spelen staat de zaal zelfs vol en hebben we er allemaal enorm veel zin in. De show verloopt goed en achteraf zijn er genoeg mensen die een praatje met ons willen maken. Een goede eerste show dus!
Na Keulen rijden we naar Hamburg, een stad die we nog goed kennen van een vorige tour. Het is altijd fijn om vertrouwde dingen tegen te komen als je op tour bent aangezien je altijd meer dan genoeg nieuwe plekken en mensen leert kennen. Zo spelen we weer in de Komet Bar en eten en slapen we weer bij boeker Jens. Nog minder dan een week geleden sliepen en speelden onze mede Rotterdamse en goed bevriende band Kalaallit Nunaat hier ook trouwens!
De show en avond verloopt goed; de kleine maar fijne kelderzaal staat weer vol en er worden te veel mexicaners (speciaal drankje dat erg populair is in deze streken) gedronken om op mijn handen te tellen. Als we allemaal wel klaar zijn om te gaan slapen laten we Jens achter in de kroeg, “I’m not gonna sleep, I’m gonna party some more!“, eten we nog snel wat lekker teleurstellende vegan burgers bij de Burger King en kruipen we daarna in onze slaapzakjes bij Jens op wat matrassen en matjes.
De volgende dag ontbijten we bij een tent die ik getipt kreeg door Kalaallit Nunaat en zijn we rond het middaguur weer onderweg naar Berlijn. Het plan was eerst om zo vroeg mogelijk naar Berlijn te rijden zodat we nog wat van de stad zouden kunnen zien, maar omdat we de gear niet overdag al bij de venue kwijt kunnen moeten we het maar doen met wat we door de busramen zien. We komen flink te laat aan door een fout van het navigatiesysteem in de bus die ons naar een straat met dezelfde naam in een buitenwijk van Berlijn heeft gestuurd.
Gelukkig zijn we heel efficiënt in opbouwen en opruimen dus staan we binnen een half uur klaar op het podium voor de soundcheck. De geluidstechnicus van die avond, overigens ook een Nederlander, is helemaal verbaast: “Of jullie zijn verdomd efficiënt, of ik werk en woon al te lang in dit kutland.”
Op deze dag komt ook onze nieuwe single The Goat (met videoclip gemaakt door Peter Marcus) en Beep Beep online uit. Het zijn twee nummers die we al een tijdje live spelen, dus het voelt haast als een verlossing en opluchting om ze eindelijk online te hebben.
Vanavond is er een potentiële Duitse boeker bij dus er hangt iets meer druk en spanning in de lucht vlak voor de show. Ook zijn de vriend van Lukas en wat vrienden van ons uit Rotterdam gekomen om ons (en Berlijn) te zien waardoor het voelt alsof we een stukje van huis hebben meegenomen die avond. De zaal is afgeladen en we spelen een leuke, fijne show. We slapen die avond in een slaapzaal in de kelder, krijgen de sleutel van de voordeur en kunnen onze gear vrij snel na onze show veilig opbergen. Hierdoor kunnen we nog lang nagenieten van de show die avond en gaan we nog even op stap met z’n allen voordat we ons terugtrekken in de kelder.
Vanuit Berlijn rijden we door naar Leipzig, een stad waar we allen weinig van af weten. We spelen in een gebouw wat jaren terug is gekraakt en ondertussen door de gemeente beschouwd wordt als eigendom van degenen die er nu wonen en werken. Het is een enorm gebouw bestaande uit vier verdiepingen. We slapen op een van de bovenste verdiepingen van het pand in een kamer die wordt verwarmt door een oude kolenkachel. Tevens wordt het hele pand verwarmt door kool- en houtkachels waardoor alles naar kampvuur ruikt.
In de zaal staat een tafelvoetbal tafel waar Jim en Lukas flink gebruik van maken voor de soundcheck. Het is tot nu toe het grootste podium van de tour waar we op mogen spelen en de soundcheck een van de meest gedetailleerde. Zo’n pand en organisatie zul je in Nederland helaas moeilijk kunnen vinden. Deze avond zijn er veel jonge mensen die komen kijken. Uit het niets loopt de zaal vol en is het hele pand veranderd in een kolkende mensenmassa van jonge en oude punkers die hun longen uit hun lijf roken en kletsen. Omdat ik de drankjes van de dag ervoor nog goed voel zitten ga ik relatief op tijd slapen in de inmiddels steenkoude slaapkamer.
In de ochtend worden we begroet met verse koffie en een vegan ontbijt om ons genoeg energie te geven voor de reis naar Dresden. Ook Dresden is een stad die we al kennen van een vorige tour, en als we de stad binnenrijden groeten de straten ons als een oude vriend die ons terug verwelkomt van een lange reis. Het is alsof Dresden een vakantie-versie van Rotterdam is.
Een maat van Lukas, Jeroen, woont hier en via hem is de show ook geregeld. Dit keer slapen we in een band appartement die niet bij de venue hoort; een luxe appartement met een badkamer waar je u tegen zegt. Daar hebben we dan ook allemaal goed gebruik van gemaakt! We eten wat bij venue en oefenruimte ‘Ostpol’ en keren rond een uur of negen terug bij de venue waar we spelen. We zijn de enige die spelen die avond dus we kunnen zelf bepalen wanneer het druk genoeg is om te beginnen.
Tijdens de show wordt er in het publiek goed gerookt, waardoor er weinig zuurstof op het podium overblijft. Na de show willen Jim, die ziek aan het worden is, en ik zo snel mogelijk terug naar het luxe appartement om eens goed te slapen. Dit doen we dan ook, maar niet voordat we eerst met zn allen de gear van de venue naar de slaapplek brengen. Als alle zooi weer veilig staat kruip ik in het middelste bed van een driedelig stapelbed en doe ik mijn ogen pas weer open als de wekker gaat.
Dit was niet het geval voor Jim en Micha. Beiden zijn die nacht goed ziek geworden en hebben geen oog dicht gedaan. Wanneer Lukas die ochtend een ontbijtje maakt voor iedereen slaan ze die over en zeggen ze beide dat het maar goed is dat de tour er bijna op zit.
De rit van Dresden naar Mannheim, waar onze laatste show van de tour plaats zal vinden, is wat langer dan de andere ritten. Eigenlijk is dat wel fijn, want zo kunnen Micha en Jim zo’n 5 uur slaap inhalen in de bus. De venue in Mannheim is een soort jeugdhonk waar ze, naast concerten, ook boxles en taallessen geven. We slapen weer met z’n allen in de kelder onder het podium, maar dit keer mag er nergens in het pand gerookt worden! Omdat het een zondag is spelen we niet al te laat, dus na onze soundcheck hebben we wat tijd om te eten en voor je het weet moeten we alweer spelen.
Het is medium druk, wat ik voor een zondag een behoorlijke prestatie vind. En hoewel het niet de beste show is – Micha vraagt halverwege voor de zekerheid aan onze tourmanager Max een emmer – komen er na de show wat enthousiaste mensen naar de merch tafel om wat te kopen en wat complimenten uit te geven. Om een uur of tien is alles weer ingepakt, ligt Micha al in zijn bedje en zijn de rest van de bezoekers weer naar huis gegaan. Misschien geen spetterend einde van de tour, maar zoals Micha ooit al in een eerder verslag schreef: “Je kan niet altijd zes gooien“.
Van Mannheim naar Rotterdam rijden duurt 5 uur, en omdat we op tijd vertrekken zijn we voor het donker weer bij oefenruimte de Frikandel, iets wat ons volgens mij nog niet eerder is gelukt. Daar aangekomen bergen we de gear weer op en verdelen we het eten en drinken wat nog in de bus lag. We geven elkaar nog allemaal een dikke knuffel en gaan dan moe en voldaan lekker naar huis. Een tour waarvan vijf van de zes show uitverkocht waren zie ik als een geslaagde tour!
