Fat Joe is boos. Op Chance The Rapper. En op de organisatie van de Grammy’s. Fat Joe was wel vaker boos. Op Jay-Z. En op 50 Cent. Niet de minsten zou je zeggen. Deze keer zijn er echter geen subliminal dissrijms aan hem gericht om hem de kast op te jagen.

Nee, dit keer is het enige wat Chance The Rapper heeft gedaan is, winnen. Boos worden omdat iemand anders wint is de normaalste zaak van de wereld. Ik heb er ook last van wanneer Real Madrid speelt. Veel last, want ze winnen vaak. Ik had beter een aversie tegen Telstar kunnen hebben.

Chance The Rapper heeft een Grammy gewonnen. Veel mensen houden van Chance The Rapper. Hij is fris, jong en vernieuwend. Hij brengt zijn muziek onafhankelijk uit en heeft via die weg zelfs een Grammy gewonnen. Alle reden om op de loftrompet te blazen lijkt me. Niet voor Fat Joe.

Hij was ook genomineerd voor een Grammy. Maar wat stelt dat eigenlijk voor, een Grammy nominatie? De meeste artiesten hebben, als ze mazzel hebben, een carrière van een paar jaar. Los van of ze goed of slecht zijn. Fat Joe is al meer dan 25 jaar een stabiele factor in de entertainment business.

De terugleunende sneakerlikkende rapper kan terugkijken op een prachtige carrière. Toch is hij boos. Omdat hij niet gewonnen heeft. Die Grammy, de meest niet-serieus-te-nemen award die IEDEREEN zo graag op de schoorsteenmantel wilt hebben.

Erkenning is als drugs. Hoe meer je inneemt, hoe meer je nodig hebt. Winnen, daar gaat het om. We verliezen allemaal weleens het grote plaatje uit het oog. Als artiesten helemaal. WIJ verdienen het altijd het meest.

Het vervelende van erkenning is de subjectiviteit ervan. We kunnen 73.921 likes hebben op Instagram. Met 1931 positieve comments maar o wee als iemand iets negatiefs te zeggen heeft. Haten is verlaten. Don’t hate, masturbate.

Grammy’s zijn voor mij niet meer als erkenning van een klein groepje ‘connaisseurs’, in een tak waar absolute prestaties niet bestaan; muziek. Het is geen wedstrijd, muziek maken. Wie is de beste rapper? Vraag het voor de grap eens een keer op straat. Je zal de meest uiteenlopende antwoorden krijgen. Met voetbal niet echt. We zijn het allemaal toch wel redelijk eens dat Messi en Ronaldo de besten van de wereld zijn.

Erkenning. Ik wilde het ook. Ik was stiekem ook boos. Dat ik niet op de Urban Awards was uitgenodigd. Dat de als zwarte piet verklede Giel Beelen mij geen plastiek, artistiek overgespoten beeldje mee naar huis gaf zodat ik tegen iedereen kon zeggen: “Kijk! IK ben de beste! Giel heeft het zelf gezegd. En die andere rappers allemaal lekker niet!!”

Het maakte niet uit dat ik mensen inspireerde op een ander vlak. Ik wilde een beeldje, boe-hoe. Ik had niks met Giel Beelen. Toch moest HIJ zeggen dat ik een goede, nee de BESTE rapper was.

Fat Joe is boos. Niet op Chance The Rapper. Maar omdat hij geen beeldje mee naar huis mag nemen voor een middelmatige clubjoint die vrij weinig heeft toegevoegd aan zijn muzikale Body Of Work.

De track Flow Joe heeft één van de meest legendarische mc’s ooit geïnspireerd; Big Pun. Zonder het meespeuren van Fat Joe had DJ Khaled nooit die sleutel gevonden naar al die weelde. Moeten we het over Diggin’ In The Crates hebben? Maar dat verdomde beeldje.

Die oude zeuren moeten zeggen dat hij ook goed kan repperdekleppen, DAAR is het allemaal om te doen. Misschien heeft Giel nog ergens een Urban Award liggen.