Music Support: Lemmy – One More Fucking Time in WORM

23 februari 2016 • Algemeen • Redactie

Het overlijden van Lemmy Kilmister van Motörhead heeft nationaal en internationaal veel reacties losgemaakt. Lemmy was van grote invloed en een inspiratiebron voor veel muzikanten. Zo ook in Nederland, zo ook in Rotterdam. Op zondagmiddag 28 februari wordt er in WORM een eerbetoon aan Lemmy gehouden door Rotterdamse schrijvers, sprekers en muzikanten.

Wat doe je als een geliefde grondlegger plotseling verdwijnt? Cultfiguren als Lemmy zijn zeldzaam: eerlijk, intelligent, compromisloos en van invloed voor wie dat wil. Hij verdient een eerbetoon.

WORM Rotterdam organiseert in samenwerking met de Popunie een eenmalige talkshow als eerbetoon aan Lemmy Kilmister: de frontman, de dichter en het culticoon. Aan tafel gaan vijf sprekers in gesprek over Lemmy Kilmister, met twee gastsprekers. De gastsprekers bekijken de legende van Lemmy vanaf een afstand.

Zij spreken over waarom er ook juist in deze (vaak brave) tijd behoefte is aan een kunstenaar zoals Lemmy Kilmister. De tweede helft van het programma bestaat uit openhartig documentairemateriaal. Als knallende afsluiter speelt De Dood (punkrock) een set van 30 minuten.

Sprekers en artiesten

De gespreksleider en organisator van het evenement is Robbert Meijntjes. Robbert zag dat er in Rotterdam niets gebeurde rondom Lemmy zijn overlijden, en vond dat nergens op slaan. Handen uit de mouwen dus, en do it yourself. Naast een fervent Motörhead liefhebber zet hij zich in als organisator van verschillende podia en evenementen in de stad zoals Frontaal, Woordnacht en Kill Your Darlings. foto: Purdey van Dijke

Lucky Rotterdam is schrijver, schreeuwlelijk en redacteur met chronische eindredactering. Hij werkt onder meer voor de festivals ScumBash, Lowlands en Speedfest. Lucky rookt minstens zoveel als Lemmy deed, maar verkiest bier boven whisky. foto: Béa Gillot

Robert Kiewik is één van de Motörhead Superfans en een vriend van de band. Hij kende Lemmy goed, volgde de band decennialang op tour en heeft Motörhead vaker zien optreden dan hij zich kan herinneren.

Jerry Hormone is muzikant en schrijver. Hij maakte furore met Rotterdamse bands als The Apers, Anne Frank Zappa en The Jerry Hormone Ego Trip.
Onder de naam Jeroen Aalbers schreef hij de meer dan honderd titels tellende kinderboekenserie Borre, die in het Chinees en het Koreaans is vertaald. Onlangs verscheen zijn literaire debuut Het is maar bloed.

Mark Ritsema was en is frontman van notoire undergroundbands als Spasmodique, Cobraz, Raskolnikov, en werkt solo als zanger, gitarist en songwriter onder eigen naam en het pseudoniem Nightporter. Als gitarist speelt hij onder andere in Mecano, The Bullfight en met de Amerikaanse dichter John Sinclair. Daarnaast is hij nachtportier, journalist en schrijver. Zijn eerste proza verscheen in Passionate en bij Lebowski Publishers in het verzamelboek Rotterdam/De Nieuwe Gids (2012).

Ed van Savooyen is muzikant en een enorm liefhebber van Motörhead. De band inspireerde hem om zelf de basgitaar op te pakken en in 1980 de Nederlandse Motörhead-fanclub op te starten. Zijn muzikale carrière kreeg een meer serieus karakter toen hij mede de band Vulture oprichtte. Ondertussen was hij jarenlang nauw betrokken bij de organisatie van het bekende Rotterdamse hardrock café De Blokhut. Nu, ruim 35 jaar later, heeft Ed van Savooyen ruim 2.000 Motörhead LP’s, cd’s, cassettes, 7”, 10” en 12” bij elkaar gespaard. Een liefhebber met een onverwoestbare passie.

Jan Hiddink is programmacoördinator bij WORM. Hij is van huis uit journalist. Hiddink organiseerde in het verleden personality festivals rondom o.a. Serge Gainsbourg, William Burroughs en Harry Smith. Hij zal in zijn presentatie ingaan op de tragiek van de archetypische rockster.

De Dood. Punkrock uit Schiedam. De Dood live zien is een even tegenstrijdige als intrigerende ervaring. De combinatie van absurde teksten en retestrakke riffs zorgt voor een macabere sfeer. Menig zaal bleef al verbouwereerd achter na het geweld van de drie heren. Hun reputatie is legendarisch. De Dood komt je halen.

Daniël Dee (1975) is dichter. Hij droeg zijn gedichten voor op festivals als de Wintertuin en Lowlands. Met de verschijning van de verhalenbundel Vrouwen en ik eerst in 2012 zette Dee zijn eerste stappen als prozaïst. In 2013 verscheen zijn novelle De zondige daad. In 2013 en 2014 was Daniël Dee de stadsdichter van Rotterdam.Speciaal voor dit evenement schrijft Daniël Dee een column die zal gaan over de muziek van Lemmy. Hij is gefrustreerd over het feit dat iedereen Lemmy nu ineens beschouwd als God, of toch op zijn minst als zijn/haar beste vriend. Men spreekt vol lof over zijn persoon en de impact van zijn compromisloze karakter, maar geenszins over zijn muziek. Daniël Dee brengt hier als gastspreker, met zijn nieuwste column, verandering in. foto: Ben Kleyn

Het eerbetoon aan Lemmy wordt ondersteund door Popunie Music Support Rotterdam.

Meer zoals dit

Flip Noorman

22 februari 2016 • Recensies • Cok Jouvenaar

Make Up
cd- / download-album
singer/songwriter, NL-talige theaterrock
Bastaard Platen

Flip Noorman noemt zichzelf half geïnfecteerde schreeuwpoëet, half minnaar van het vrouwenhart. Hij debuteerde in 2013 met het album Bellse Parese. Enige tijd geleden verscheen de opvolger, getiteld Make Up.

Flip maakt een soort Nederlandstalige musicalachtige rockliedjes, vertolkt op een hele intense en eerlijke manier. Zijn stemgeluid doet me enorm denken aan Bill van Dijk, of dit een compliment is mag je zelf invullen. Van Dijk was begin jaren negentig één van de eerste Nederlandse musicalsterren uit de stal van Joop van de Ende.

Deze vergelijking komt vooral door de opbouw van de liedjes en de manier van componeren van Flip. Het is net alsof ik Bill van Dijk weer voor mij zie in de rol van Che Guevara in de musical Evita. Zeker het nummer Klink Het Niet Dan Bots Het Wel, zou zo uit deze musical kunnen komen.

Flip lijkt de luisteraar vooral een verhaal te willen vertellen en probeert dit zo eerlijk mogelijk te doen. Waar veel liedjesschrijvers zich niet kunnen uiten in het Nederlands, lijkt Flip Noorman er totaal geen moeite mee te hebben om ‘pop in je moerstaal’ te brengen.

In het rockende openingsnummer Make Up legt hij zichzelf het vuur aan de schenen en schreeuwt zijn emoties werkelijk de microfoon in. Alsof hij zóveel ellende achter zich laat, dat schaamte niet iets is wat hij ervaart als een last. Eerder als een pluspunt. Make Up gromt, rockt en heeft duidelijke de blues die juist bij veel Nederlandse liedjes ontbreken. Flip heeft er een catchy liedje van gemaakt, en er is geen betere binnenkomer te wensen.

Noorman heeft duidelijk naar de grote Nederlandse tekstschrijvers geluisterd. Zijn teksten zijn niet de schoolproza van veel gezellige meezingers maar gaat, zoals verwacht, richting kleinkunst met een klein scheutje poëzie. Alsof Dimitri Frenkel Frank weer op aarde is teruggekeerd. Zelf noemt hij Boudewijn de Groot als referentie. Alleen is deze Haarlemse bard niet zo’n groot tekstwonder als wordt gedacht. Dankzij de geweldige teksten van wijlen Lennaert Nijgh heeft hij furore kunnen maken.

Of de invloed van Nijgh echt voelbaar aanwezig is in het werk van Flip Noorman, durf ik niet hardop te zeggen. Muzikaal ligt het er wel dik bovenop dat hij de mosterd haalt bij Tom Waits en in mindere mate bij Captain Beefheart.

Enorm gewaagd om je op dit pad te betreden. Het komt hierdoor erg origineel over, maar als je net wat dieper luistert is het ook weer wat ver gezocht. In het geval van Flip Noorman is dit niet erg. Hij komt hier goed mee weg en weet op deze manier publiek aan zich te binden en een reputatie op te bouwen.

Dat muzikale schuren en wringen in combinatie met het spelen met taal komt het best naar voren in De Stilstand Gaat Maar Voor. In plaats van zingen, declameert hij de tekst en laat aan de luisteraar weten; ‘Vernieuwend zijn, nee dat is lekker origineel’. Deze zin kan als kapstok functioneren. Een regel waar de hele plaat op hangt. Noorman weet verdomd goed wat hij aan het doen is en het enige advies wat je als recensent kan geven is, “Laat deze Noorman maar schuiven.”

Dan rest mij alleen nog de liefdesballade Duizenden Namen te benoemen. Een prachtig kleinood dat in handen van Marco Borsato zo een gouden plaat kan opleveren, maar dat in handen van Flip Noorman een stuk origineler is, evenals het dramatische Toen Mijn Zoon. Ik zou zeggen welkom bij de musical die Flip Noorman heet.

Lees het vorige bericht