Make Up
cd- / download-album
singer/songwriter, NL-talige theaterrock
Bastaard Platen

Flip Noorman noemt zichzelf half geïnfecteerde schreeuwpoëet, half minnaar van het vrouwenhart. Hij debuteerde in 2013 met het album Bellse Parese. Enige tijd geleden verscheen de opvolger, getiteld Make Up.

Flip maakt een soort Nederlandstalige musicalachtige rockliedjes, vertolkt op een hele intense en eerlijke manier. Zijn stemgeluid doet me enorm denken aan Bill van Dijk, of dit een compliment is mag je zelf invullen. Van Dijk was begin jaren negentig één van de eerste Nederlandse musicalsterren uit de stal van Joop van de Ende.

Deze vergelijking komt vooral door de opbouw van de liedjes en de manier van componeren van Flip. Het is net alsof ik Bill van Dijk weer voor mij zie in de rol van Che Guevara in de musical Evita. Zeker het nummer Klink Het Niet Dan Bots Het Wel, zou zo uit deze musical kunnen komen.

Flip lijkt de luisteraar vooral een verhaal te willen vertellen en probeert dit zo eerlijk mogelijk te doen. Waar veel liedjesschrijvers zich niet kunnen uiten in het Nederlands, lijkt Flip Noorman er totaal geen moeite mee te hebben om ‘pop in je moerstaal’ te brengen.

In het rockende openingsnummer Make Up legt hij zichzelf het vuur aan de schenen en schreeuwt zijn emoties werkelijk de microfoon in. Alsof hij zóveel ellende achter zich laat, dat schaamte niet iets is wat hij ervaart als een last. Eerder als een pluspunt. Make Up gromt, rockt en heeft duidelijke de blues die juist bij veel Nederlandse liedjes ontbreken. Flip heeft er een catchy liedje van gemaakt, en er is geen betere binnenkomer te wensen.

Noorman heeft duidelijk naar de grote Nederlandse tekstschrijvers geluisterd. Zijn teksten zijn niet de schoolproza van veel gezellige meezingers maar gaat, zoals verwacht, richting kleinkunst met een klein scheutje poëzie. Alsof Dimitri Frenkel Frank weer op aarde is teruggekeerd. Zelf noemt hij Boudewijn de Groot als referentie. Alleen is deze Haarlemse bard niet zo’n groot tekstwonder als wordt gedacht. Dankzij de geweldige teksten van wijlen Lennaert Nijgh heeft hij furore kunnen maken.

Of de invloed van Nijgh echt voelbaar aanwezig is in het werk van Flip Noorman, durf ik niet hardop te zeggen. Muzikaal ligt het er wel dik bovenop dat hij de mosterd haalt bij Tom Waits en in mindere mate bij Captain Beefheart.

Enorm gewaagd om je op dit pad te betreden. Het komt hierdoor erg origineel over, maar als je net wat dieper luistert is het ook weer wat ver gezocht. In het geval van Flip Noorman is dit niet erg. Hij komt hier goed mee weg en weet op deze manier publiek aan zich te binden en een reputatie op te bouwen.

Dat muzikale schuren en wringen in combinatie met het spelen met taal komt het best naar voren in De Stilstand Gaat Maar Voor. In plaats van zingen, declameert hij de tekst en laat aan de luisteraar weten; ‘Vernieuwend zijn, nee dat is lekker origineel’.  Deze zin kan als kapstok functioneren. Een regel waar de hele plaat op hangt. Noorman weet verdomd goed wat hij aan het doen is en het enige advies wat je als recensent kan geven is, “Laat deze Noorman maar schuiven.”

Dan rest mij alleen nog de liefdesballade Duizenden Namen te benoemen. Een prachtig kleinood dat in handen van Marco Borsato zo een gouden plaat kan opleveren, maar dat in handen van Flip Noorman een stuk origineler is, evenals het dramatische Toen Mijn Zoon. Ik zou zeggen welkom bij de musical die Flip Noorman heet.