Mijn klaplong

2 x 25 jaar worden; dj doordat ik geen uitsmijter meer kon zijn. Zo is het ongeveer gegaan. 20 februari 1993 werd ik 25 jaar. 1 maart 1993 kreeg ik een gevaarlijk soort klaplong, een spanningspneumothorax. Waardoor ik niet meer kon uitademen en in levensgevaar kwam. Klinkt ongelofelijk. Het overkwam me.

Ik was vanaf 1991 uitsmijter, beoefende thaiboksen en boksen en werkte in het weekend in een net pak. Dat werk begon bij een concert van Suicidal Tendencies. Twee bezoekers kregen slaande ruzie tijdens het concert in Nighttown. Ik sprong er tussen want ik kende ze allebei. Doordat ik ze met enig gepast geweld uit elkaar kreeg, viel ik op bij de hoofdbeveiliger. Hij vroeg na afloop of ik voor hem wilde werken. Dat wilde ik wel. Net verhuisd naar de 1e Middellandstraat was Nighttown nog geen 300 meter van waar ik woonde. Ik begon als security bij concerten en al snel werd ik uitsmijter. Veel situaties kon ik pratend oplossen, ieder zijn kwaliteiten. De zaal kende ik uit mijn hoofd van concerten en dansnachten. Verder had ik daar in 1990 opgetreden met mijn eerste band Demolition 4, ik kende de backstage al een beetje.

Terug naar het verhaal
Door een samenloop van omstandigheden overleefde ik mijn klaplong. De situatie begon op de Oude Binnenweg in Café Rhythm toen ik een stekende pijn voelde in mijn borstkas en rug. Ik stak een sigaretje op en voelde dat er iets helemaal fout ging. Mijn vriend Henk kwam naar me toe en zei zonder verder iets te weten meteen “je moet naar het ziekenhuis”. We liepen gehaast naar de taxistandplaats op het Eendrachtsplein en stapten samen in. “Naar de eerste hulp van Dijkzicht” (tegenwoordig Erasmus MC) orderde hij gehaast de taxichauffeur. Daar aangekomen tolde ik naar binnen, ik wist niet wat me aan het overkomen was.

De dame achter de entreebalie kon me niet volgen, ik kon me niet meer verstaanbaar maken. Ze handelde meteen. “Blijf staan en hou je vast!” Ze pakte een injectiespuit met holle naald en stak die in mijn borst. De lucht kon nu uit mijn borstkas, bloed spetterde mee. Ik stond als een kapotgeslagen bokser voorovergebogen, me vasthoudend aan de balie. Van niet goed voelen naar de handeling van de baliedame was hooguit 10 minuten. De situatie was nog niet afgelopen. Er moest een slang in mijn long ingebracht worden, zodat de ‘valse lucht’ uit mijn lichaam bleef door middel van die slang in een ‘fles’ water te houden. Zolang die slang niet ingebracht was bleef ik in nood. Er was geen beademing mogelijk. Ook geen verdoving trouwens, de medici moesten precies weten wat ik voelde en dat kan blijkbaar niet als je verdoofd bent.

De arts die me kon behandelen werd opgeroepen, hij was al onderweg naar huis. Hij was nog in de parkeergarage en kon me onmiddellijk helpen. Hij keek naar de Rotterdam tattoo op mijn arm en deelde mee dat hij een rothekel had aan Rotterdam en nog meer aan Feyenoord. Achteraf verklaarde hij dat hij me opfokte om mij adrenaline aan te laten maken. Daardoor verhoogden mijn overlevingskansen. Hij boekte resultaat. In een eerste hulp-operatiezaal werd de slang ingebracht en lag ik een paar uur bij te komen in een verduisterde zaal. Daarna werd ik naar de long- en hart afdeling gereden op een bed. De volgende dag zei een zuster dat ik zo ontzettend veel geluk had gehad. Nog niet veel vaker had iemand een vergelijkbare situatie overleefd. Voor het eerst werd ik overmand door emoties.

Uiteindelijk was een zware operatie noodzakelijk
Mijn ribben zijn van elkaar gescheiden en ze hebben aan de rechterkant van mijn lichaam drie longkamers verbouwd naar twee. Intensive care voor 48 uur en zes dagen medicare (een soort permanentere intensive care). Van die afdeling werden in de periode dagelijks overleden mensen weggereden in bedden. Geen vrolijke boel. Ik trainde in die tijd meermalen per week op de sportschool en moest hier in het ziekenhuis aan een sportrek oefeningen doen omdat de boel van binnen bij mij niet mocht verkleven. Ik was de traagste van alle oefenaars hier, dit was zo zwaar.

Door het hierboven beschreven ongeluk kon ik niet meer uitsmijteren/ beveiligen
Niet lang nadat ik uit het ziekenhuis ontslagen was, liep ik een keer het kantoor van boeker Harry Hamelink binnen. Er was een metalconcert en vaste harde-platendraaier en muziekjournalist Robert Haagsma had net afgezegd voor die avond. Harry vroeg of ik platen genoeg had en zin om te draaien bij het concert. Uiteraard! Dat was mijn eerste aanzet tot dj-en in Nighttown. Door mijn ‘zeg nooit nee’ houding kon ik steeds meer concerten en daaropvolgend andere klussen dj-en. Zo was die klaplong toch ergens goed voor geweest…

Okkie Vijfvinkel (1968) is net als Obelix bij zijn geboorte in een ketel met toverdrank gevallen. Vandaar dat hij al van jongs af als een bezetene in de weer is. Vooral met muziek! Door zijn eeuwige aanwezigheid in het uitgaansleven, zijn dj-werk en zijn avonturen als zanger en drummer van diverse bands, is hij een niet meer weg te denken steunpilaar uit de Rotterdamse muziekscene.

copyright foto: Jeroen Moerdijk

FABZ Pi – Life Of Pi Season One

  • Life Of Pi Season One

  • FABZ Pi
    • Genre: hiphop, trap
    • Release-type: ep, digitaal
    • Label: self-released

FABZ Pi bracht afgelopen zomer zijn langverwachte eerste full length uit; Life Of Pi Season One. Zijn naam gonsde al jaren door de Rotterdamse hiphopscene; FABZ Pi stond zowat op elk podium van de stad, deed mee op tracks van anderen en bracht zelf ook genoeg nummers uit om een heel eigen project mee te vullen. Het was dan ook ergens wel gek dat hij pas afgelopen zomer zijn eerste full length uitbracht; de mixtape Life Of Pi Season One ziet hij dan ook als een herintroductie.

Zijn allereerste officiële wapenfeit trapt de rapper met Ethiopische roots af met een even hypnotiserend als vrolijk deuntje, geproduceerd door Loesoe. De producer tekent trouwens voor het leeuwendeel van de instrumentaties op Life Of Pi Season One. Op die introtrack wordt meteen duidelijk wat Fabio Lori ons voor wil schotelen: mellow maar melodische trap waarop hij al zingend en rappend zijn wereld schetst.

Maar dat die wereld niet altijd even rooskleurig voor hem was, blijkt uit Feel Alive, waarin hij beschrijft dat hij dankzij psychedelische drugs zichzelf uit een periode wist te halen waarin hij suïcidaal was. Deze track is dan ook een gitzwarte bladzijde van zijn verhaal, dat verder juist vrijwel alleen maar hoop en kracht uitstraalt. De wil om de struggle achter zich te laten, is bij FABZ Pi groter dan aan de grote klok hangen wat hij allemaal heeft meegemaakt, zo blijkt ook uit de brug van het nummer Prana: “You’ll have to learn to dance in the rain, because the sun will always come.”

FABZ Pi klinkt door zijn zachte en fijne stemgeluid misschien wat gereserveerd en ingetogen maar gaat in Get It Get It, een samenwerking met Nash Crebula van Green Cabin, toch volledig in beastmode, zoals je ‘m kent van Jedi, Why You Trappin’ So Hard? Met overtuigende en felle raps rijgt hij venijnig de woordspelingen aaneen, om vervolgens op Jimi Hendrix weer volop te spelen met zanglijnen midden in zijn couplet, veel te experimenteren met ad-libs en vocoders. Het geeft de productie van Kauwboy nog meer schwung dan het al had.

De track daarna is het tijd voor ouderwets hard trappen op 808’s en toetsen die doen denken aan Future’s Blasé maar daar nog zelfs op en overheen gaan. Yung Raw levert een korte maar fijne vocale bijdrage op Shimmy Shimmy.

Alleen aan de vorige alinea van deze recensie is al af te lezen hoeveel variatie er te vinden is op Life Of Pi Season One. FABZ Pi schuwt het experiment niet op deze tape en is hoe dan ook een van ‘s lands beste en veelzijdige traprappers. De titel insinueert dat er een vervolg van Life Of Pi op komst is; hopelijk hoeven we daar niet zo lang op te wachten als op deze tape.