Mark Ritsema’s Roxy Jazz Music

  • Mark Ritsema's Roxy Jazz Music

  • Mark Ritsema

Dat Mark Ritsema een fan is van Roxy Music kan bijna niemand die hem kent, ontgaan zijn. De eerste keer dat ik Mark zag optreden was tijdens de presentatie van een cassette-ep van de Rotterdamse band Katie Kruel eind 2016. Mark deed die avond een prachtig solo-optreden en bracht met o.a. een prachtig uitgevoerde cover versie van een David Bowie nummer. Dat nummer vond ik toen al wat Bryan Ferry achtig neergezet. Een prachtige, diepe en warme stem, maar toch cool en ongenaakbaar.

Contrastrijk, net als Mark zelf zoals ik hem althans ken. Zeer toegankelijk en benaderbaar als mens en als optredend artiest van een on-nederlands kaliber. En dat is een compliment. Ik had al wel een aantal platen van Spasmodique in mijn collectie, maar die draaide ik eigenlijk niet zo veel. Enige jaren geleden woonde ik een optreden van Spasmodique bij, uiteraard in het Rotterdamse Rotown. Ook daar was Mark weer zeer goed in vorm. Een tijd later, eind 2017, trad Mark op met een gelegenheidsband genaamd Mark Ritsema’s Roxy Jazz Music, ook weer in Rotown.

Van dat concert is kortgeleden een album verschenen met daarop jazzversies van een handvol songs van, u raadt het al, Roxy Music. Het initiatief werd genomen door bassist Eddy Nielsen die Mark uitnodigde voor een jazz sessie in jazzcafé Dizzy, waarbij Mark toen voorstelde om in plaats van jazz standards met materiaal van Roxy Music aan de slag te gaan. En dan vooral met het vroege werk van Roxy. De sessie bij Dizzy verliep zeer goed, de muziek werd van tevoren bestudeerd door een door Eddy samengestelde band met Frans Blanker op saxofoon, Stelios Papazoglou op gitaar, Friso van Wijck op drums en uiteraard Eddy zelf op de staande bas.

De jazz-manier van werken hield in dat de band de uitgekozen songs ter plekke spontaan en improviserend speelden. Mark kon via de rock-achtergrond prima met de Roxy teksten uit de voeten, het werd op die manier ‘eigen’ en niet een beetje Bryan Ferry uithangen. Na dit succesvolle uittesten van de combinatie van jazz en Roxy smaakte het naar meer. Vandaar dat er meer optredens werden gepland, o.a. in Rotown. En vanwege het succes tijdens dat optreden werd besloten om een live album uit te brengen op vinyl. Om niet in de valkuil te vallen alles met de oorspronkelijke Roxy Music te vergelijken, heb ik bewust niet vooraf en opnieuw geluisterd naar de originals van Roxy.

Dit lag natuurlijk erg voor de hand, maar ik ben gaan luisteren alsof het compleet nieuw materiaal was. Na het draaien van de plaat, die verpakt is in een mooie, sexy hoes, niet geheel vreemd op platen met Roxy muziek, kwam bij mij de nieuwe (?) term rockjazz bovendrijven. De muziek op dit album is in ieder geval geen jazzrock, die associatie klopt zeker niet. Rock voert de boventoon en dat is goed passend bij Mark in mijn optiek. De plaat begint met de track Stronger Through The Years, een lekkere warme laid-back sound, met veel ruimte voor de afzonderlijke instrumenten. Met daartussen, dus niet daarboven, de ingetogen en coole stem van Mark. Een heerlijke starter die een minuut of zeven doorzindert.

Dan volgt Beauty Queen, een song die ook weer relaxt en instrumentaal begint. Dan valt Mark in, hier hoor je toch wel goed dat hier een Ferry adept de microfoon hanteert. Mooie fills van Frans Blanker dragen het nummer, vooral goed te horen voordat de eerste break komt. Die break is een echt stukje rock, waarna de song weer verder gaat als ballad. Strictly Confidential valt op door de ingetogen drumstijl, waardoor de zang en instrumenten een heel mooi palet vormen. De melancholieke tekst komt goed uit de verf door de gedragen zang van Mark.

Dan volgt op kant 2 het prachtige en meeslepende A Song For Europe, over melancholie gesproken… Hier vormen de subtiele gitaarpartijen van Stelios Papazoglou een mooi geheel met de melodieuze sax van Frans Blanker. In het laatste deel van dit nummer valt het virtuoze basspel van Eddy Nielsen op. Wat mij betreft is dit een hoogtepunt van deze plaat.

Dan volgt In Every Dreamhome A Heartache, een heerlijk losjes gezongen versie, voorzien van functionele drums en heerlijke warme gitaarlicks met een subtiel delay effect die aandacht vragen. Een mooie afsluiting van een geweldige plaat. Het album is uitstekend door Reinier Rietveld van Studio 2×2 geproduceerd, de sound is helder en zou wanneer alle geluiden van het publiek eruit gefilterd zou zijn een overtuigende studioplaat geweest zijn.

Mark Ritsema’s Roxy Jazz Music is o.a. verkrijgbaar via Bandcamp (lp en cd als combinatie en download) en de betere platenzaken (lp).

 

Meer Mark Ritsema’s Roxy Jazz Music? Check de Facebook-pagina.

Tourverslag: Rats On Rafts in Japan

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Rats on Rafts toerde af naar Japan om o.a. samen met Franz Ferdinand te spelen.

Dag 1 van hier tot Tokyo
We vertrokken vroeg in de ochtend naar Schiphol. Eigenlijk liep alles vrij voorspoedig. We zouden vanaf Schiphol naar Warschau vliegen waar we een overstap maken om door te reizen naar Tokyo! Voor een aantal van ons is het de eerste keer dat ze buiten Europa komen, dus is het flink wennen aan de lengte van zo’n vlucht. Dat gezegd  hebbende, was het dan ook aftellen tot we eindelijk aankwamen.

De spanning en de beperking aan comfort zorgde ervoor dat er weinig geslapen werd. Eenmaal geland in Tokyo is het al gelijk evident hoe schoon, efficiënt en hightech het land is toen we voor het eerst het toilet bezochten. Je hebt er vast wel eens over gehoord, maar de wc’s zijn voorzien van een brilverwarming, automatische schoonmaak functies, een ingebouwde radio en niet te vergeten een functie die je achterste reinigt.

Na het eindeloos invullen van formulieren (wat we in Nederland ook al hadden moeten doen voor onze werk visa) werden we vriendelijk toegelaten tot Japan. Eindelijk we waren er nu echt! De pret werd wel een klein beetje gedrukt doordat David’s bagage met al zijn kleding etc. niet was aangekomen. Er zou een onderzoek naar gestart worden, een vergoeding komen van honderd dollar en naar alle waarschijnlijkheid zou de volgende dag de tas arriveren. We gingen het vliegveld af om verder te reizen in het labyrint van de metro’s in Tokyo.

Gelukkig kregen we bij de informatiebalie een uitgebreide uitleg van hoe we bij onze slaapplaats zouden moeten komen. Het viel al gelijk op dat de mensen in Japan extreem behulpzaam zijn, ook al is er af en toe wel een taal barrière te overbruggen. Desniettemin kregen we het voor elkaar het prachtige kaartje met alle informatie halverwege kwijt te raken en begon het steeds lastiger te worden de enorme tassen, gitaren, drumonderdelen en merchandise mee te slepen. Na ongeveer twee uur reizen (Tokyo is niet voor niets de grootste stad ter wereld) kwamen we aan bij onze slaapplaats in de voorwijk Akabane.

Het was een erg klein huis waar maar één slaapkamer was die we met z’n allen zouden delen. We gingen al snel op pad om de buurt te verkennen. Al gauw werden we erg vreemd aangekeken, het bleek dan ook een buurt te zijn waar weinig buitenlanders komen. Het was er wel echt gezellig en we hadden binnen enorm korte tijd al een leuke plek gevonden om wat ramen te ten. We zijn toen even terug gegaan naar onze slaapplaats om vervolgens een biertje te drinken, maar al gauw viel iedereen in slaap en was de jetlag een feit.

Dag 2: De grote stad
De tweede dag besloten we naar Shibuya te gaan om de drukte van Tokyo wat meer te beschouwen. We zijn allemaal erg onder de indruk van de drukte op straat. Nog nooit hebben we zoveel mensen op een kluitje gezien! De drukte is gigantisch, maar wel gestructureerd en overal om ons heen zien we enorme gebouwen met schreeuwerige reclames. Wat vooral opvalt is hoe elk reclameboord ook voorzien is van geluid en dat zorgt voor een enorme rits van herrie dat door elkaar heen je aandacht probeert te pakken.

Nadat David wat noodzakelijke kleding heeft gekocht, raken we al snel op het spoor van wat platenzaken en gaan opzoek naar wat J-Pop. In de middag spreken we af met Minoru een vriend van Franz Ferdinand die ons door de stad rondleidt en ook meeneemt naar Shimo-Kitazawa, een wat leuker gedeelte met veel tweedehands kleding winkels en platenzaken. Uiteindelijk neemt hij ons mee naar het Rock ‘n Roll café. Klinkt op het eerste gehoor niet heel baanbrekend, maar het blijkt een geniale kroeg te zijn. Je loopt een flat gebouw in en komt op de 4de verdieping. Wat lijkt iemands huis, blijkt een kroeg te zijn, ter grote van een woonkamer. Met in de ene hoek een bar waarnaast een lange rits kasten staan, vol met net gesorteerd vinyl.

De eigenaar is erg blij ons te zien, Minoru legt uit wat we hier komen doen. Hij zet meteen Nederlandse glamrock op waaronder The Lemming en vraagt ons naar onze favoriete Nederlandse punk lp’s. We noemen een aantal bands op als Tandstickorshocks en de Rondos. Hij kent ze allemaal en wordt steeds enthousiaster, tot we Ivy Green noemen, waarna hij naar zijn kast rent om vervolgens hun lp eruit te pakken. Het wordt een leuke avond waarin we heen en weer springen tussen Japanse en Nederlandse bands, en voor we het weten moeten we terug naar het doolhof aan metrolijnen om nog thuis te komen.

Niets vermoedend komen we in de verkeerde metro terecht en stranden op het station Shinagawa. We komen erachter dat er geen metro’s meer rijden en we ongeveer vier uur moeten lopen naar huis. Om die reden proberen we toch maar een taxi te regelen. Dit kan helaas niet, want Japanners houden zich strikt aan de regels, een extra persoon in de auto kan de chauffeur zijn taxi licentie kosten. We besluiten toch maar richting huis te lopen en komen bij een supermarkt een Engelsman tegen die we om advies vragen, omdat verder bijna niemand Engels spreekt.

Hij adviseert ons nog een stuk te lopen en ergens bij een 24uurs koffiebar te gaan zitten wachten op de eerste metro. Arnoud en David proberen nog tevergeefs een vrachtwagen chauffeur te vragen voor een lift, maar die blijft lachen en stuurt ze weg. Net als we willen gaan lopen, komt er een taxi chauffeur aan bij de supermarkt en besluiten nog eenmaal te proberen of we echt niet mee kunnen. De man kijkt erg moeilijk naar zijn taxi, loopt een beetje heen en weer en besluit dan dat het wel moet lukken. Het is een lange rit maar eindelijk kunnen we slapen!

Dag 3: Radioshow en FF
De derde dag worden we vroeg opgehaald door JB. Hij is degene die onze one man show organiseert in Super Deluxe, Tokyo. Dat is Japans/Engels voor headline show. JB heeft een aantal promotionele activiteiten voor ons ingepland en zodoende hebben we een interview op InterFM. Een populair radio station in Tokyo. De show heet Ready, Steady, George! en wordt gehost door George die half Engels, half Japans is en zijn half Amerikaans, half Japanse compagnon Shaula.

Tijdens het interview worden we gevraagd naar onze favoriete Japanse artiesten: Hosono, Koshi, Phew, Mariah en nog wat artiesten komen voorbij. Tot onze verbazing kennen ze een aantal van deze artiesten niet. Hosono daarentegen blijkt een eigen radio show te hebben bij InterFM! Na het aankondigen van onze shows met Franz Ferdinand en onze eigen show in Super Deluxe wordt onze nieuwe single Meggy geïntroduceerd.

Vervolgens gaan we op weg naar het hotel van Franz Ferdinand waar zij zojuist zijn gearriveerd. Het is heel mooi om iedereen weer te zien en wel een beetje absurd dat het nota bene in Tokyo is deze keer. In de avond gaan we met z’n allen wat drinken bij het Beat Café. Laat op de avond gaan we terug naar onze slaapplaats om rust te pakken voor het grote optreden de grote dag.

Dag 4: International Forum Hall A
In de ochtend worden we opgehaald door iemand van het label van Franz Ferdinand om naar de locatie gebracht te worden waar we spelen. Het is een bizar groot gebouw wat verschillende zalen, musea, winkels en restaurants bevat. Het voelt aan als een groot congresgebouw. We rijden voor ons gevoel diep onder de grond en komen op een gigantische ondergrondse loadingdock. Eenmaal binnen nemen we voorzichtig een kijkje in de zaal waar we spelen en vallen direct stil. Het is immens groot. Het is een ruim opgezette zaal waar maar liefst 5000 zitplaatsen zijn, waar voornamelijk orkesten spelen. Het heeft daardoor totaal niet het gevoel dat je zo naar een concert van Franz Ferdinand gaat kijken.

De mensen van de productie zijn ontzettend aardig en behulpzaam. Ons gehuurde apparatuur staat allemaal klaar en we vragen of we het uit kunnen testen. Een voor een helpen ze de versterkers mee te sjouwen naar onze kleedkamer zodat we ze vast kunnen instellen en dat scheelt een hele hoop tijd aangezien de soundcheck vrij kort is.

De soundcheck verloopt goed en we bereiden ons voor op het optreden. Maar eigenlijk kan niets ons voorbereiden op het optreden, want als we opkomen is er eerst een luid applaus. Hier en daar zie je mensen hun boeken opbergen en wakker worden en dan valt alles muisstil. We zien een zaal vol zittende Japanners aandachtig naar ons kijken. We spelen een set van een half uur waarin we ongeveer gelijk verdeeld nieuwe en oude nummers door elkaar heen spelen. We gaan met Powder Monkey direct energiek van start alleen krijgen we niets terug van het publiek dat muisstil blijft kijken naar wat we aan het doen zijn.

De spanning en energie bouwt gedurende de show steeds meer op, of het door het rustige publiek komt of een natuurlijk proces is is dan niet meer te bevatten. De hoofden gaan af en toe mee, maar iedereen zit! Als we dan stil vallen na het laatste nummer klinkt er een groot applaus, maar het laat ons wel met een gevoel achter waar we geen plaats aan kunnen geven. Na het optreden krijgen we van alle betrokkenen te horen dat het erg goed was, het lijkt nog iets wat onwerkelijk. De show van Franz Ferdinand verloopt erg goed en we zien dat de band letterlijk het publiek uit de stoelen krijgt en zodoende begint het publiek luid mee te zingen en te dansen. Alex (zanger van Franz Ferdinand) weet de zaal zoals gewoonlijk helemaal met hem mee te krijgen!

Na anderhalf uur te hebben gespeeld, eindigt de show van Franz Ferdinand en gaan we naar de merchandise tafel. Op het moment dat het stromende publiek ons ziet staan, stoppen ze en beginnen ze stuk voor stuk ons aandachtig te observeren. Is dit hoe apen zich voelen in de dierentuin? Camera’s worden te voorschijn getrokken, we zwaaien vrolijk terug en krijgen luid gejuich van de inmiddels nog steeds groeiende menigte. Als de eerste persoon naar de merchandise tafel toe stapt, lijkt er geen houden meer aan.

De één na de ander komt naar de tafel en bedankt ons voor de show. Ze geven ons een hand, gaan met ons op de foto en er worden, T-shirts, platen en flyers gesigneerd. Zelfs T-shirts van Franz Ferdinand….! en ja ze hadden wel door dat wij dat niet waren. De mensen zijn ontzettend vriendelijk, maar doordat het zo druk wordt, worden we door het personeel vriendelijk verzocht toch maar weer naar de backstage area te gaan. Daar komen we Franz Ferdinand weer tegen die met een hoop Japanse fans aan het praten zijn. Één van de fans blijkt fan te zijn van Feyenoord!

Naderhand gaan we doodop terug naar het Hotel om later nog even een biertje te doen in de Sky Bar van het hotel van FF. Een mooi uitzicht sluit zo de avond af.

Dag 5: Zepp Bayside Osaka
Deze ochtend worden we vroeg opgehaald van ons hotel en vertrekken we naar het treinstation om met de Shinkansen (hoge snelheidstrein) door te reizen naar Osaka. Een afstand die vergelijkbaar is van Rotterdam naar Hamburg, overbrug je met deze trein in 2 uur en 30 minuten. Al ons apparatuur en bagage is al met de bus de nacht ervoor naar Osaka vertrokken, dus dat scheelt een hoop gesjouw. Het is een erg comfortabele rit in de trein, waarin we onderweg Mount Fuji nog kunnen aanschouwen.

Eenmaal aangekomen, worden we opgehaald van het trein station en rijden we een flink stuk door Osaka naar de zaal van vanavond. Het ligt aan de haven en er lijkt niet veel anders dan industrie en kantoren omheen te staan. Dit weerhoudt een groep fans van Franz Ferdinand er niet van om al vroeg voor de zaal te gaan wachten in de hoop iets van de band te zien. Deze zaal is kleiner, maar heeft beneden staplekken en op het balkon zitplekken. Dat zorgt er dan voor dat er ruim 3000 man in kunnen.

Alle voorbereidingen verlopen weer erg soepel en we hebben zin om weer voor staande mensen te spelen. Als een van Arnoud’s gitaarpedalen dan kapot blijkt, schiet de gitaartech Slouch van FF onmiddellijk te hulp en voorziet hem van een andere. De crew van FF helpt ons overal waar ze kunnen en dat zorgt er ook voor dat de sfeer enorm goed is en alles zo goed verloopt.

Bij opkomst begroeten we het publiek in het Japans en krijgen gelijk de indruk dat ze er veel zin in hebben. Arnoud maakt een foto van het publiek, we bedanken ze en zetten de beuk erin. De set verloopt een stuk beter dan de avond ervoor. Het geluid lijkt een stuk beter te zijn en er is duidelijk contact tussen ons en het publiek. Hoewel het publiek super erg gefocust is op wat we doen, beginnen ze steeds meer te bewegen en zo ontstaat er een mooie spanning die gedurende de set alleen maar beter wordt. Na het uitklinken van de laatste noten wordt er vol enthousiasme geklapt, gelachen en gezwaaid. We roepen “Ookini” terug naar het publiek dat daar heel enthousiast op reageert (dit betekent “bedankt” in Osaka).

Het is nu tijd voor Franz Ferdinand. Ook zij lijken deze avond meer te profiteren van het goede geluid. Opnieuw willen we bij hun show in het publiek kijken, maar worden we net als de avond ervoor in een apart vak gezet waar het publiek niet mag komen. Bij voorzichtige navraag waarom wordt gezegd dat het om veiligheidsredenen gaat. Moeilijk voor te stellen. Het mag de pret niet drukken en een gedeelte van ons bekijken de show vanaf de zijkant van het podium en de andere aan in het eigen vak in de zaal.

Na de show gaan we opnieuw helpen met de verkoop van de merchandise en komen we erachter dat op de grote maten na alle shirts uitverkocht zijn. De Japanners vinden een XXL shirt dan ook hilarisch, want dat komt daar niet veel voor! Een soortgelijke gebeurtenis vindt plaats als de avond ervoor. Als de mensen ons zien, beginnen ze opnieuw van een afstand foto’s te maken om vervolgens met kleine stapjes naar ons toe te bewegen. Dan komt de eerste vraag voor een foto en handtekening, vervolgens volgt iedereen naar de tafel om zich erbij aan te sluiten. We komen zelfs een aantal mensen tegen die de avond ervoor ook in Tokyo aanwezig waren en krijgen een tasje cadeau met Japanse chocola!

Naderhand gaan we in de lobby van het hotel van Franz Ferdinand nog wat met z’n allen drinken. Een mooie afsluiting van een paar bizarre shows! We proberen de jongens duidelijk te maken dat we ze erg dankbaar zijn voor deze mogelijkheid, maar ze willen er niets van weten. We wensen ze veel succes bij de rest van de dagen en gaan ook ons hotelbed opzoeken.

Dag 6: De eindeloze reis naar Kyoto
Vandaag hebben we een dag vrij. We hebben op advies een overnachting geboekt in Kyoto, wat de oude hoofdstad van Japan is. De stad staat vol mooie oude gebouwen en tempels. Het is dan ook de bedoeling om nog iets van Kyoto te aanschouwen! Eerst moeten we echter opzoek naar een kledingwinkel, want David z’n bagage is inmiddels aangekomen, maar dan wel in Tokyo. Dus daar heeft hij vooralsnog niets aan. We komen bij een enorme shoppingcenter met een verdieping of negen. Al snel raken we elkaar kwijt in de enorme ruimtes, maar vinden elkaar gelukkig buiten bij de ingang weer terug.

We gaan terug naar het hotel om alle bagage op te halen en door te reizen naar Kyoto. Het is een heftig gesleep met alle tassen, gitaren en drumspullen. Als we bij het station aankomen, is iedereen al doodmoe. Nu moeten we nog de juiste trein vinden naar Kyoto. De connectie is goed en mooi en duurt ongeveer een half uur. Helaas kunnen we niet zitten, omdat het te druk is in de trein, dat helpt ook niet echt bij de vermoeidheid. Eenmaal gearriveerd in Kyoto moeten we opzoek naar de volgende trein om de plek naar ons hostel te vinden. Na een halve dag gesleep komen we dan aan op onze locatie met daarnaast jawel een tempel!

Hoewel iedereen doodmoe is willen we wel graag weer naar buiten om de stad te zien. We besluiten opzoek te gaan naar eten, maar alles lijkt vooralsnog dicht. Het wordt een enorme wandeling die eindigt bij een ramentent onder een groot station. Inmiddels hakt al het lopen er erg in. Het begint donker te worden, maar we willen toch nog iets zien! We krijgen op het station nog wat advies voor een gedeelte waar we tempels kunnen bezoeken en vertrekken met de metro naar deze locatie. Het is een prachtige omgeving die er heel indrukwekkend uitziet in de nacht, maar inmiddels zijn we zo moet dat we besluiten om toch maar terug te gaan en wat slaap te pakken. De volgende dag mogen we namelijk alles weer terug slepen op de Shinkansen voor de laatste show.

Dag 7: Super Deluxe!
We worden in Tokyo opgehaald van hetzelfde station waar we een aantal dagen hiervoor ‘s nachts strandden door de verkeerden metro te nemen. Overdag een heel ander plaatje. JB brengt ons eerst naar het hotel om wat bagage af te droppen en dan naar een koffietent waar we opgewacht worden door een paar fotografen en een journalist. Het zijn interviews voor onder andere, jawel, het Japanse Nylon magazine. Het verloopt allemaal erg snel en voor we het weten gaan we verder naar de soundcheck in Super Deluxe.

Bij binnenkomst in de zaal doet het ons erg denken aan de oude zaal van Roodkapje aan de Teilingerstraat. Niet alleen het formaat, maar de locatie beneden is een groot gebouw omringd door beton. Dat geeft het voor ons een herkenbare sfeer. Deze avond zijn wij afsluiter en zodoende kunnen we ook een langere set spelen. We nemen even de tijd deze aan te passen. Ook hier spelen we op gehuurde apparatuur, alleen is deze apparatuur weer totaal anders dan de voorgaande avonden. Het kost ons dan ook iets meer moeite om een goed geluid te vinden, maar uiteindelijk lukt het wel.

De tas van David is door Minoru naar de venue gebracht. Deze is naar zijn adres verstuurd, omdat wij in Osaka en Kyoto waren, maar waar laat je nu die nieuwe kleding? We gaan nog even wat ramen eten voordat de avond begint en gaan achter het podium kennismaken met één van de andere bands die op deze avond speelt. De band heet Green Flames en bestaat uit ex-leden van Acid Mothers Temple/ High Rise / Boredoms en The Stalin.

De mannen zijn dan ook een stuk ouder dan wij, maar qua energie valt dat tijdens hun show niet te merken. Het is een bizarre combinatie. De energie waarmee er gespeeld wordt heeft duidelijk iets weg van punk, maar de gitarist blijkt een soort Jimi Hendrix, die van de ene- naar de andere kant van zijn hals soleert zonder dat het hem enige moeite lijkt te kosten. De bassist zit qua spel hier niet ver van verwijderd. Het is dan ook een explosie van energie en informatie dat op je afkomt.

Voor Green Flames speelde nog een Japanse band, Gateballers. Het zijn jonge gasten die meer zoete popliedjes schrijven met allerlei invloeden. Hun geluidsman gaat helemaal los met allerlei effecten en daardoor krijgt het nog een weird randje. Na Green Flames is de tijd aan ons. De ombouw gaat goed. Het lukt alleen niet om het juiste geluid uit één van de gitaarversterkers waar David over speelt te krijgen. Dit in combinatie met feedbackende monitoren vertraagt de show een klein beetje. Al met al is dit alleen maar benzine voor de show en zodoende komt de energie er dan ook goed in. De mensen luisteren eerst muisstil en aandachtig, maar vervolgens wordt zelfs hier en daar gedanst. Na driekwartier van herrie is het dan klaar. Er kan ook vanwege de curfew niet langer doorgepeeld worden. Bezweet en voldaan verlaten we het podium voor om een koude Sapporo bier te drinken.

Ook deze avond zijn er nog een aantal mensen die bij onze shows met Franz Ferdinand aanwezig waren. Alex heeft dan ook veel geholpen bij het promoten van deze show. We komen tot onze verbazing ook twee Nederlanders tegen die vakantie vieren in Tokyo en hadden gezien dat wij deze avond speelden. We pakken onze spullen in en besluiten nog een bezoekje te brengen aan het legendarische Beat Café. Daarna lopen we terug naar het hotel en beseffen we dat het er alweer opzit! Voor deze keer dan!