Mark Blomsteel – #Dutchboy

  • #Dutchboy

  • Mark Blomsteel
    • Genre: Countrypop/Singer-Songwriter
    • Release-type: Cd-album / download-album
    • Label: Self - released

Afgelopen maand verscheen het nieuwe album van de in Rotterdam geboren, maar al weer een poos in Nashville, Tennessee wonende, Mark Blomsteel. Dit derde muzikale kindje, dat wederom het licht zag in de beroemde Treasure Isle Studio, heeft hij vernoemd naar zijn bijnaam, Dutchboy, die hij in de states toebedeeld kreeg.

Voormalig manager en producer van The Beach Boys, Fred Vail, die betrokken was bij Marks twee andere releases was ook nu weer van de partij om deze cd te maken. Mark kreeg instrumentaal bijval van mede muzikanten zoals de gitaristen Chris Leuzinger (Garth Brooks) en George Marinelli (Bonnie Raitt) en toetsenist Gary Primm, bassist Michael Rhodes (The Dixie Chicks) en drummer Eddie Bayers om de sound voor deze release compleet te maken.

Qua prijzen in de wacht slepen doet de voormalig Rotterdammer het uitstekend. Zo sleepte hij in 2014 kort na de release van zijn tweede album Crank It nog de Dutch Country Music Association (DCMA) Zanger Van Het Jaar award binnen. Wat wel aardig wat interesse genereert aan beide zijdes van de oceaan maar nog niet genoeg om zich lucratief aan een label te kunnen verbinden.

Was Crank It nog erg familie geïnspireerd door de toenmalige gezinsuitbreiding van familie Blomsteel, zo kunnen we deze dertien tracks met hun frisse sound meer scharen onder de liefdes songs zoals we die wel kennen uit het country genre. Alhoewel dit toch meer country in een nieuw jasje is met genoeg ingevoegde invloeden van pop en rock om het een jong geluid te geven. Daarbij is de sterk aanwezige thematiek van liefde in al zijn vormen en stadia iets waarmee je eigenlijk de plank niet meer kan misslaan.

Albumopener The Best Seat In The House geeft de krachtige afrap met straffe gitaar, stevige drumslagen en Mark die met power bezingt hoe er niks op kan tegen zijn liefje. Niets kan tippen aan haar, geen zitplaats op de eerste rij bij een concert of sport evenement of een bezoekje aan de Grand Canyon of Times Square in New York. Super herkenbaar voor iedereen die verliefd is en dus echt een nummer dat je hart verwarmd.

Ondanks de vrolijke ‘Calypso strum’ in Crazy Come Crazy Go gaat het nummer over de gekte die beginnende en aflopende liefde met zich meebrengt. Het powerballad-achtige Caught In A Storm, waarin krachtigere gitaren duidelijk een rock richting kiezen, is eveneens hartbrekend en er gaan nóg meer relaties op de klippen in het ingetogen Two Story House.

Bekijk de website van Mark Blomsteel.
Volg Mark Blomsteel op Facebook.

The Lumes – Envy

  • Envy

  • The Lumes
    • Genre: post-punk, noise
    • Release-type: album, digitaal, cd, 12" vinyl
    • Label: CrazySane Records

Veel bands vervallen meteen publicitair in grootspraak wanneer ze te horen krijgen dat ze in V11 mogen spelen. V11 is natuurlijk een voormalig lichtschip in de Wijnhaven en dus plaatsen de meeste bands meteen op hun Facebookpagina dat ze die boot wel eens zullen doen zinken.

Niets is minder waar natuurlijk, alhoewel het publiek bij The Lumes (6 oktober 2017) vaak wel flink naar adem happen moet, tussen de nummers door, om daarna meteen weer ondergedompeld te worden in de maniakale geluidsgolf van het Rotterdamse trio. Het motto ‘niet lullen, maar poetsen’ is de band niet vreemd en binnen iets meer dan 30 minuten, waarin alle energie samengebald wordt, is het gedaan en kunnen we weer even rustig ademhalen.

De setlist bestaat uit oude en nieuwe nummers, waarbij de laatste afkomstig zijn van de nieuwe ep Envy, die op deze avond gepresenteerd wordt. Zowel op plaat als live zijn de referentiepunten van The Lumes in ieder geval The Fall en bijvoorbeeld een band als Disappears.

Post-punk met Rotterdamse lef. Drummer Mitchell Quitz steekt zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken, want hij heeft de laatste klap van een nummer nog niet gegeven of hij begint alweer enthousiast met het aftellen voor het volgende nummer, terwijl gitarist/zanger Maxime Prins nog rustig staat te stemmen. Bassist Lennard van der Voort die met zijn typische jaren tachtig geluid een belangrijke ruggengraat is voor de gedreven en explosieve nummers van The Lumes, loopt rustig steeds weer dezelfde passen op zijn vierkante meter alsof hij zichzelf moet bezweren tijdens alle heftigheid. Het moge duidelijk zijn, live is de band opperbest en zeer aan te bevelen.

Wat valt er dan te zeggen over de ep waar het deze avond om gaat. Envy kan je, met het totaal van zes nummers, het best beschouwen als een mini-lp. Op de eerdere releases, alleen digitaal of op cassette, was The Lumes nog duidelijk zoekende en leek in ieder geval de post-punk uit de begin jaren tachtig als ijkpunt te willen hanteren. Op de nieuwe release vindt de band meer een eigen geluid. Nog steeds klinken de post-punk voorbeelden door maar het trio heeft hun stijl afgeschraapt tot op het bot zodat pure energie, hard en meedogenloos, overblijft. De toon is bijna claustrofobisch te noemen.

Met het spreekzingen en de uithalen van Prins komt de geest uit de fles om vervolgens met harde klappen van Quitz en de strak dreigende bas van Van der Voort alle hoeken van de kamer in gemept te worden. En zo wordt de luisteraar meegezogen in een kolkende maalstroom van noise en bijna existentialistische angst waaraan niet te ontkomen valt. Echt ieder nummer op de ep heeft het in zich om de luisteraar te grijpen en mee te sleuren, de diepte in. Ook hier past de symboliek van het zinken en verdrinken. Slechts het wisselen van plaatkant, of de pauzeknop, geeft even opluchting.

Envy is een fantastische plaat waarop weinig af te dingen valt. Er wordt fel en gedreven gemusiceerd en The Lumes lijken met deze release hun eigenheid gevonden te hebben. Het zal spannend zijn om te zien hoe ze deze verder uitbouwen. Voor nu neem ik een hap lucht en ga nogmaals diep. Uit vrije wil en met genoegen. Kan er geen genoeg van krijgen.