De zon laat zich af en toe zien boven Het Park bij de Euromast. Regenwater van die ochtend sijpelt nog na, maar de sfeer is droog, warm en verwachtingsvol. Bevrijdingsfestival Zuid-Holland 2025 trapt af met een afwisselend programma van beloftevolle namen en uitgesproken stijlen; van dromerige indie tot explosieve punk, en alles daar tussenin. We blikken terug op de gezellige dag met een verslag en foto’s, met nadruk op de Sena Performers Stage (Powered by Popunie)!

De dag begint met Nagasaki Swim. Niet met een knal, maar eerder met een poëtische zucht. Door lange rijen bij de ingang begint Jasper Boogaard en zijn band voor een handjevol aanwezigen aan zijn set, voor een veld dat uiteindelijk langzaam voller stroomt. De zon brandt zachtjes en het regenwater van eerder in de ochtend druppelt van het podium terwijl de diepe bas erdoorheen trilt. Boogaard, gewapend met gitaar en opgewekte stem, brengt samen met zijn band (synth, bas, drums) intieme, zelf reflectieve liedjes die soms melancholisch, dan weer opbeurend zijn. Een romantische start van de dag, waarbij de zon en het geluid samensmelten tot een soort droombeeld.

Hana Fatur, uitgeroepen tot De Belofte van 2024 tijdens de Rotterdam Music Awards en winnaar van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2024 in de categorie Singer/Songwriter, brengt rust in de vroege festivalhectiek. Met haar single Satellite opent ze een dromerige set waarin haar zachte stem en emotionele teksten de boventoon voeren. De muziek voelt als een fluistering van herinneringen; intiem en breekbaar. Ze bezingt eenzaamheid, slapeloosheid en stille pijn, in de traditie van Phoebe Bridgers en Lizzy McAlpine. Haar sereniteit werkt aanstekelijk: zelfs de meest gehaaste festivalganger lijkt even stil te staan.

Dan is het tijd voor energie. “ZIJN JULLIE ALLEMAAL WAKKER?!” roept Gijs van Dominál. Het antwoord is een gejuich van een inmiddels flink gegroeide menigte. Met zichtbaar veel jonge fans (en familie!) brengen Gijs en Tycho een verfrissende mix van hiphop, storytelling en catchy gitaardeuntjes. Dominál klinkt als wat hiphop kan zijn als je buiten de lijntjes kleurt — eerlijk, energiek en muzikaal rijk. Winnaars van de categorie Hiphop tijdens de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2024, en dat verbaast hier niemand.

Keenan Mundane treedt solo op, maar vult het podium alsof hij met een hele band is. Met eigenzinnige beats vol samples, tempowisselingen en verschillende stijlen, weet hij het publiek moeiteloos wakker te schudden. Zijn stijl is allesbehalve standaard: denk aan JPEGMAFIA met een vleugje anarchie. Alles wordt live gerapt, in vlekkeloos Engels. Zijn set is één grote sonische wervelwind waar je niet aan kunt ontsnappen. Niet gek dus dat hij vorig jaar voor The Pitch van Muziekhub GoWest! werd geselecteerd!

YoungRubbi neemt de energie over, alleen dan met liveband. Politiek geladen songs met boze gitaren. Hun antikapitalistische punk is niets minder dan een manifest, en dat laten ze horen. Het laatste nummer, waar een anti-genocide boodschap in zit, wordt abrupt afgekapt als de microfoon wordt uitgezet omdat hun tijd op blijkt te zijn. Het publiek (en leden van de band en de entourage) beginnen hierna een mosh-pit en blijven nog zo’n tien minuten doorspelen.

We maken een uitstapje naar het Erasmuspodium, waar het Rotterdamse DOOL voor een vol veld mag spelen. Onder leiding van Raven van Dorst staat DOOL garant voor een stevig portie progressieve rock/post-rock. De band weet een ijzersterke set op Bevrijdingsfestival neer te zetten en is in uitstekende vorm. Een sterk en vol geluid wordt over het veld van het Erasmuspodium geknald, waarbij nummers als Wolf Moon, Hermagorgon en Oweynagat in de setlist voorbij komen.

Tijd voor luchtigheid. Berthaju opent stevig en groovy, maar weet door haar luchtige stem en catchy hooks een toegankelijke draai aan haar sound te geven. Een dikke baslijn houdt het geheel dansbaar, terwijl backing vocals en subtiele effecten zorgen voor een frisse vibe. Na de heftigheid van YoungRubbi kan het publiek met Berthaju even op adem komen, maar wel in beweging blijven.

Troy Dominiq & The Frequency Club zetten een laidback set neer met introspectieve teksten en dansbare beats. Zijn tracks leunen op bekende samples en worden live ondersteund door een strakke band. Troy roept het publiek op om te dansen. En dat gebeurt ook. Het is ontspannen, maar energiek; tranquillo met een bite.

De zon is nog steeds niet onder wanneer L’orne, die vorig jaar winnaars werden in de catergorie Bands van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam, een contrasterende set brengt. Gehuld in zwart (en een beetje wit) speelt de band een intense, donkere set vol shoegaze, post-rock en industrial-achtige elementen. Luka’s fluisterende stem wordt langzaam een krachtige schreeuw, ondersteund door een band die feilloos aanvoelt waar spanning en explosie elkaar raken. Ondanks storende housebeats van een nabijgelegen stage, houdt L’orne koers en blijft het publiek geboeid.

Na L’orne is het tijd om het podium om te bouwen voor de rest van de avond en te veranderen in een dj-stage. Als de dj-set klaar staat is het aan Faffi, winnaar van de categorie Producer van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam, om het publiek mee te nemen in zijn eigenwijze sound. En dat lukt. Hij dropt op Bevrijdingsfestival een set met alternatieve dubstep en weet de aandacht van het publiek vast te houden door er allerlei verschillende sounds, invloeden en elementen aan toe te voegen.

Als laatste van de avond op de Sena Performers Stage staat niemand minder dan Michel de Hey. Hij draait wereldwijd, maar vandaag in Het Park met de Euromast als backdrop om het podium in stijl af te sluiten. Als pionier van de Rotterdamse dance scene weet de techno-dj het aanwezige publiek aan het dansen te krijgen en zo verder de avond mee in te nemen. Zijn enthousiaste energie is aanstekelijk en zorgt voor een fijne afsluiter!

 

Bekijk via deze link of hieronder meer foto’s!