Kunstbende, want kunst moet ergens beginnen

gino columnKunstbende 2005, Den Haag, een van de voorrondes die door heel Nederland georganiseerd worden. Ik was zeventien en een jaar of drie bezig met het schrijven van poëzie en het maken van theater. In mijn handen een verkreukeld blaadje waar een gedicht op stond over een jongen in een rolstoel. Er zaten wat metaforen in en hier en daar een leuke vinding, niet iets waar ik toentertijd een prijs mee ging winnen.

Tot het einde van de middag was ik onzeker en gutste er een constant straaltje zweet van mijn rug. In één middag zou ik van twee helden erkenning krijgen, Jeroen Naaktgeboren, Poetry Slam kampioen van Nederland gaf mij goede kritiek. Uit de handen van Maxim Hartman, Rembo, kreeg ik de tweede prijs.

Ik was een stapje dichterbij snelvergane roem en jeugdig enthousiasme. Dit was een duwtje in de richting waar ik mij nu bevindt: Ik ben Gino van Weenen en kunstcoach Taal voor Kunstbende Zuid-Holland.

Samen met een team vol andere professionals help ik de jonge deelnemers van Kunstbende Zuid-Holland om zich voor te bereiden op misschien wel de eerste stap naar grootsheid. Want alle artiesten in de dop zien dit als het begin, een start van een carrière.

2016ginoWaarom ook niet? Vele grote Nederlandse artiesten hebben zich door Kunstbende in de kijker gespeeld. Voor veel van deze jonge honden gaat het dan ook niet om de prijzen, althans dat hoor ik vaak. Meer nog is dit een kans om van de oefenruimtes een serieus podium te beklimmen.

Wij als kunstcoaches hebben al flink wat ervaring en die willen graag delen met de jonge deelnemers. Door middel van belrondes en coachingsmomenten stappen wij naar hen toe om het gemakkelijker te maken, ze vertrouwen te geven en ze zo goed mogelijk voor te bereiden op de spotlights van Kunstbende.

In de landelijke finale gaat het toch ook een beetje om de eer van de provincie. Kunstbende Zuid-Holland moet dit jaar prijzen gaan pakken op dat hoogste niveau en door een nieuwe aanpak hopen wij dat onze prijswinnaars staan te schijnen en dit jaar nog te zien zijn op het festival waar jij straks een kaartje voor koopt.

Gino van Weenen

Gino van Weenen (1986) is overdag kunsteducator en schrijver, ’s nachts betreedt hij de coulissen en komt tevoorschijn als performer, presentator en organisator. Kunst en Cultuur in Rotterdam is wat hij kent, andersom kennen zij hem. Met goede koffie en een boek vol woorden, dwaalt hij langs verlaten kades en dichtgeslibde snelwegen. Zijn lichaam is een prentenboek. 

http://www.youtube.com/watch?v=EyN4UmQ-s2g

 

Live-verslag: Standup ’69 releaseparty 5×69 ep

Standup 69_Christel de Wolff (5)Samen met twee supportacts organiseerde Standup ’69 op vrijdag 18 maart hun eigen releasefeestje in WORM. Halsreikend werd er uitgekeken naar hun tweede ep 5×69 en dit releasefeest van formaat stelde niet teleur.

Aan opener The Gully Flowers was het de eer om de aanwezigen in WORM Rotterdam warm te krijgen. Deze band bestaat pas slechts enkele maanden, maar is gevormd muzikanten van andere bands.

Zanger Timo van der Vring en bassist Ruben Burger zaten eerder in Lunar Leshy & The Zamphire. Deze veelbelovende psychedelische band is helaas ter zielen gegaan, maar hun kenmerkende eigenwijze stijl is herrezen in deze nieuwe groep waarin sterk samenspel en eigenwijze songs centraal staan.

The Gully Flowers _Christel de WolffHoewel toegankelijker en minder psychedelisch qua geluid dan Lunar Leshy, staan The Gully Flowers garant voor een flink half uur psych-pop/rock. Al bij het eerste nummer Like Home, waarvan er binnenkort een video verschijnt, klinkt de band al vrolijk en eigenwijs.

Dit uit zich door verrassende en onverwachte tempowisselingen, de bijna vrouwelijke dansbewegingen van Van der Vring en de grijns van drummer Ilonka gedurende de hele set.

Over de sound van The Gully Flowers kunnen we kort zijn; deze is strak en sterk op elkaar ingespeeld. Zelfs toen in locatie WORM Rotterdam het licht uitviel, speelde de band onverstoord verder.

Met humor legde Van der Vring de vraag voor of WORM mogelijk een achterstand bij Eneco heeft openstaan. Een opener waar we ongetwijfeld meer van gaan horen in de jaren die komen.

Na een ombouwmoment was het aan Abdomen om het momentum gaande te houden, al dan niet om deze te overtreffen.

Momenteel zijn de drie heren, samen met o.a. Standup ’69, betrokken bij het internationale project Eins, Zwei, Drie, Fjouwer! Mede georganiseerd door de Popunie, krijgen in totaal vier bands uit vier verschillende steden (Rotterdam, Bremen, Hamburg en Leeuwarden) verschillende workshops, fotoshoots en optredens aangeboden.

Abdomen_Christel de Wolff (2)Daarbij hebben ze de Kleine Prijs van Friesland gewonnen en maakt de band momenteel veel furore in de underground van rock en rollend Nederland. Terecht, is de heersende conclusie na al zo’n twee nummers in de set.

De garage-fuzz-noise knalt werkelijk de zaal in, en wat een herrie, wat een pracht. De geluidsman van de avond verdient een pluim, want de band staat uitstekend in de mix. Drummer Roel Meijer en bassist Redmer de Boer houden het geheel onbuigzaam bij elkaar.

Met inventieve drumroffels en grommende basloopjes is er ruimte voor detail in de set. Nummer na nummer beukt de groep zich met geweld effectief een weg door deze te vaak conformistisch bepaalde tijd.

Daaraan toegevoegd zanger/gitarist Peter van Beets, die met zijn echo-verstoorde vocalen, doeltreffende riffs en grungy uiterlijk de show steelt, inclusief een valpartij met fysieke gitaarmishandeling richting het einde van de set.

Hij is een trefzekere schreeuwlelijk, die met een uniek stemgeluid de band naar een hoger niveau tilt. Zwijgzaam zijn de heren overigens tussen de nummers door. Bij Abdomen wordt er geen tijd verspilt aan loze bedankjes of wensen voor een nog voorspoedige avond.

“Mogen we iets meer bas?” is de enige vraag die zo halverwege de set de zaal in wordt geslingerd. Daar blijft het bij. Geen gelul uit Friesland vanavond, en de aanwezigen zouden het niet anders willen. Gaat Abdomen internationaal, dan is dit niet alleen een compliment voor de Nederlandse maar vooral een meerwaarde voor de Europese rock ’n roll scene.

Standup 69_Christel de Wolff (7)Prachtig die voorprogramma’s. Maar de hoofdact van vanavond met een geoliede setlist, hypnotiserend projectiescherm en spacende synths was zonder twijfel Standup ’69.

Aanleiding voor dit feestje is het vervolg op hun eerste titelloze ep uit 2014. Vanavond presenteerden zij 5X69; vijf nieuwe spacende rocktracks met hun eigenwijze Standup ’69 aanpak en sound.

Een preview kregen we eerder deze maand met de spraakmakende video voor het nummer Insane. Insane is een goede indicatie voor de rest van de set, daar de sound van Standup ’69 zich kenmerkt door spacende synths, een zwaar gitaargeluid en het heldere, doch melancholiekenmerkende stemgeluid van zangeres Emmy Kadee.

Standup 69_Christel de Wolff (1)Kadee is een multibegaafde die de nieuwe luisteraar in eerste instantie naar de band toetrekt. Helder, maar nooit blij. Zwaarmoedig, maar nooit te. Kadee’s stemgeluid is een gids die je uitdaagt de muzikale trip van Standup ‘69 zelf te ondervinden.

Toch is ook deze omschrijving nog te beperkend voor haar bereik. Tijdens nummers als Die en Satisfaction haalt ze met fiere uithalen loepzuiver uit naar het publiek, met Come Back warm en bij vlagen zelfs zwoel.

Kadee is geenszins het enige kwalitatief hoogstaande keurmerk van de band. Standup ’69 is een eenheid. Zonder de riffs van Willem-Pieter Zoutendijk en de drums van Bruno Vogel zouden de nummers als een overhitte pudding in elkaar ploffen.

Standup 69_Christel de Wolff (2)Neem bijvoorbeeld een van de betere nummers van de nieuwe ep (Die), welke opent met een effecthevige gitaarriff en uptempo, bijna punkachtige, drumbeat. In de drie minuten die volgen krijgen alle leden hun momenten om naar voren te stappen, zonder ook maar een seconde van de koers van het nummer af te wijken.

Dát is samenwerken en arrangeren (en het klinkt allemaal ook nog eens catchy as fuck). Hun synthgeladen sound maakt het geheel af, heerlijk. Het mag gezegd worden; de sound van Standup ’69 is aantrekkelijk divers binnen hun eigenwijze omschreven sound van noisy indie space rock.

‘De releaseshow zou niets zijn zonder dat we mensen bedanken.’ Halverwege de set nam Standup ’69 ruim de tijd om hun roots niet te vergeten. Onder andere Christel (fotografe), Roeland (maker artwork), Ross (t-shirts drukker), Ben (promotor) en Sterre (visuals) kregen allen een moment op het podium om te shinen. Er waren cadeautjes, zoenen en knuffels, en dit siert de band.

Standup 69_Christel de Wolff (4)Met name de bijdrage van visueel artiest Sterre Richard op het projectiescherm is een vermelding waard. Psychedelische visuals van o.a. mandala’s, vleesetende planten, melkwegen, uitvergrootte ledematen en spinnenkoppen, het kwam allemaal voorbij en versterkte de bevrijdende trippy sound. Standup ’69 is een reis door je onderbewuste.

Helaas kwam ook deze releaseparty aan zijn eind en het laatste nummer Blackout was de perfecte afsluiter van de avond. Het vatte alles samen waar Standup ’69 voor staat. De catchy riffs, de meevoerende zang, hevige synths en distortion, de rijkheid aan weidse krochten.

Het releasefeestje omtrent hun nieuwe ep 5×69 was er een om niet te vergeten. Als toetje werd het publiek nog getrakteerd op een toegift; Date With The Night (Yeah Yeah Yeah’s cover).

Welverdiend stond er even later al een flinke rij voor de stand met merchandise. Iedereen die een kaartje had gekocht in de voorverkoop kreeg zijn cd gratis mee naar huis, waarmee men in hun huiselijke omgeving vrolijk verder kon trippen.

tekst: Robbert Meijntjes
foto’s: Christel de Wolff