Popunie organiseert Semi-Finals van Kunstbende in Haags Pop Centrum

19 april 2016 • Algemeen • Redactie

Op zaterdag 23 april aanstaande organiseren we de Semi-Finals van de Kunstbende Zuid-Holland in het Haags Pop Centrum. Na deze Zuid-Hollandse eindronde is bekend wie de provincie mag vertegenwoordigen in de landelijke finale, die plaatsvindt op zaterdag 18 juni in TivoliVredenburg.

Al tijdens de Play-Offs in Podium Grounds, zagen we heel mooie werken van de jonge kunstenaars die dit jaar meedoen, in opnieuw maar liefst 8 disciplines: Dans, DJ, Taal, Theater, Expo, Fashion, Muziek en Film.

Na zaterdag zal bekend zijn wie Zuid-Holland mag vertegenwoordigen in de landelijke finale van Kunstbende, die plaatsvindt op zaterdag 18 juni in TivoliVredenburg.

De afgelopen weken zijn de deelnemers die tijdens de Play-Offs zijn geselecteerd voor de Semi-Finals van Zuid-Holland, klaargestoomd onder begeleiding van de speciale Kunstbende-kunstcoaches en hebben workshops gekregen van professionals uit hun discipline.

“Wij als kunstcoaches hebben al flink wat ervaring en die willen graag delen met de jonge deelnemers. Door middel van belrondes en coachingsmomenten stappen wij naar hen toe om het gemakkelijker te maken, ze vertrouwen te geven en ze zo goed mogelijk voor te bereiden op de spotlights van Kunstbende,” beschreef Gino van Weenen, kunstcoach Taal, in zijn column voor ons.

Like de Facebookpagina van Kunstbende Zuid-Holland, bekijk alle deelnemers en blijf op de hoogte van het laatste nieuws!

Extra informatie
Datum: zaterdag 23 april
Locatie: Haags Pop Centrum, Burgemeester Hovylaan 12, Den Haag
Aanvang: 12.30 uur
Entree: €5,- | 50% groepskorting met 5 personen | vvk: www.kunstbende.nl/tickets

Kunstbende Zuid-Holland wordt mede gefinancierd door Gemeente Den Haag, Gemeente Rotterdam, Stichting Bevordering van Volkskracht, Madurodam, Stichting Elise Mathilde Fonds en Fonds 1818

Meer zoals dit

Mixtape in Rotown: Joshua Woods’ wondere wereld van gitaaruitspattingen en drumgeweld

19 april 2016 • Columns • Redactie

Als jong ventje zat ik regelmatig bij mijn broer op de kamer, waar hij en zijn vrienden, allemaal ouder dan ik, hele gesprekken over metal voerden en er ook erg aandachtig naar luisterden. Mij kon dat op dat moment niet zo boeien. Ik kon er niet over meepraten, mijn muzieksmaak als 12 a 13 jarig mannetje was niet echt wat je zegt “ontwikkeld”. Maar op sommige momenten werd er ook wel eens wat anders gedraaid dan Maiden, Metallica, Pantera, Gorefest, Paradise Lost of waar de heren die week een patch van op hun spijkerjasje hadden laten naaien door moeders.

Zo af en toe werd er ineens een plaat opgezet die mij wel kon bekommeren. Daar zat wat meer in dan die pure agressie, die ik na een korte tijd gabber wel weer achter me gelaten had. Mijn lieve broer (nog altijd mijn voornaamste bron voor nieuwe muziek) zette met enige regelmaat een plaat van The Smashing Pumpkins aan. Dan ga je als kleintje met de grote jongens mee naar Metropolis, waar ik meneer Corgan zag rondrennen in een jurk. Ik wist niet wat ik meemaakte! Ik kon ook nog niet echt zeggen of het goed was of niet, maar ik kreeg er wel veel energie van.

En toen kwam hun plaat Siamese Dream uit. Dat was voor mij het echte begin, ’the eye opener’, en tot de dag van vandaag naar mijn mening één van de mooiste platen aller tijden. Ik had ineens een jongensdroom; zingen en gitaarspelen.

Ik hou niet van gitaarsolo’s. Ik vind ze vreselijk, onnodig en menig gitarist ziet er uit alsof hij niet kan kiezen of ie nou zit te kakken of klaarkomt. Maar het eindstuk van het nummer Hummer liet mij horen dat het ook anders kon. Sowieso is het hele nummer waanzinnig maar als ik dat stuk hoor ben ik elke keer weer even dat ventje. (is ook de enige solo die ik kan spelen).

http://www.youtube.com/watch?v=Gf98kqzAEHw

In diezelfde tijd ontdekte mijn broer, en ik dan natuurlijk ook, een band genaamd Catherine Wheel. Ik, totaal bezeten van alles wat grunge was, werd geconfronteerd met iets dat ‘shoegaze’ genoemd werd. Een soort van grunge, maar dan vaag, gelaagd, rustig gezongen, of gewoon mooi in plaats van hard. Eigenlijk iets totaal anders als ik nu zo terugkijk.

Gitaarmuren van jewelste en het ene kippenvel moment na de andere. Hun plaat Chrome versterkte alles wat ik daar voor al voelde. Ik gaf mijn broer mijn videospeler en hij gaf mij zijn best wel verlepte gitaar. Veel blijer dan dat kon ik niet worden.

In hetzelfde rijtje te noemen als The Smashing Pumpkins en hun Siamese Dream. Een plaat en ook band waar lang niet iedereen warm van kan worden. Maar ik ben van mening dat alles wat Catherine Wheel heeft gemaakt (tot Wishville) veel meer aandacht had mogen krijgen dan het kreeg. Soms is een band gewoon zo goed.

Uiteraard waren er meer bands die meededen in mijn wondere wereld van gitaaruitspattingen, drumgeweld en vocale hoogstandjes. Om er een paar te noemen, Sloan, The Posies, Swervedriver, Nirvana, Pearl Jam, Alice in Chains en ga zo maar door.

Maar het is toch elke keer die rare vogel die het bij mij deed. Deze keer kwam broerlief met de debuutplaat van Sunny Day Real Estate; Diary. Voor vele de opstap naar emo, nog altijd een benoeming waarvan ik een beetje in mijn mond moet kotsen.

Het bekendste nummer uit hun oeuvre is hoogstwaarschijnlijk het nummer In Circles. En terecht, want dat nummer brengt bij een ventje van inmiddels 15 heel wat teweeg.

http://www.youtube.com/watch?v=itYf8qAE4Gs

Daarna werd het ineens saai en putte ik lange tijd uit dezelfde paar bands. Alle clones konden mij niet zo boeien. Het lijstje werd iets meer divers door nog altijd relevante namen als Radiohead, Deftones en Tool om een paar voorbeelden te noemen; je moet immers je horizon een beetje verbreden. Maar toch altijd weer vasthouden aan wat ik al kende, vooral omdat de eeuwige disco beats van begin jaren 2000 mij nogal de keel uithingen.

En dan na een paar jaar wakker geschud worden door een band genaamd Oceansize. Hun eerste plaat Effloresce en tweede plaat Everyone Into Position kwamen een partij binnen, niet normaal meer. Eindelijk iets wat niet alledaags is, maar nog steeds mooie nummers zijn. Toen hun derde (en voor mij beste) plaat Frames uitkwam, was het voor mij wel duidelijk dat ik na jaren geneuzel eindelijk een nieuwe favoriete band had (nog steeds top 5 trouwens!).

Ik zou dus een nummer van Frames kunnen doen, maar ik denk dat de finale van Everyone Into Position de beste Oceansize indruk geeft.

Dit is zo een beetje de tijd dat Joshua Woods werd opgericht. Alles wat hiervoor geschreven is duikt op in onze muziek, soms erg subtiel en soms ligt het er heel dik bovenop. Zo gaat dat met invloeden. Gelukkig zijn er ook bands die niet zo snel de kop opsteken, ook al zijn we allemaal tot op zekere hoogte beïnvloed. Bands als Cult of Luna, ISIS (nee niet die mafkezen, andere mafkezen), Neurosis, of een Peter Broderick, Agnes Obel en Sigur Ros. Ze doen allemaal stiekem wel mee.

Afgelopen week, zoals wel vaker gebeurt, krijg ik ineens weer een berichtje van mijn broer. Heeft hij weer eens een lekker bandje ontdekt; Nothing. Luister ik dan weer naar en raak ik toch weer een beetje beïnvloed door iets wat vertrouwd klinkt.