Interview: Xander van Dijck

Interview Xander van Dijck: “Ik wil graag iets doen met acts waarvan je denkt: tering man, what the fuck!”

Met zijn boekingskantoor Cloudhead Bookings houdt Xander van Dijck (1992) vanuit Rotterdam de tijdloze cultuur levend van rauwe gitaarmuziek, indie, rock-‘n-roll en hiphop van de straat. Zijn roster bevat uitgesproken live-acts als Hausmagger, Hallo Venray, The Cenobites en Stöma. Als boeker was hij ook betrokken bij het succes van De Likt dat in 2018 werd bezegeld met optredens op Pinkpop, Lowlands en in een uitverkochte Maassilo.

Met zijn lange gestalte, een bos weerbarstige blonde krullen en de reputatie onvermoeibaar te zijn, staat Xander zelf ook middenin die cultuur. Naast boeker is hij zanger, gitarist en frontman van de indie-gitaarband Anemone. Na het goed ontvangen debuutalbum Silverstar (2018), schuimt de band de Nederlandse clubs en muziekcafé’s af waar de adrenaline nog giert en het naar bier en zweet ruikt. Ze speelden daarnaast op prestigieuze festivals als Left Of The Dial en Eurosonic.

“Ik ben wie ik ben. Als mensen een bepaald beeld van mij hebben moeten ze dat zelf weten. Als ik het imago heb dat ik wel eens hard kan gaan: prima. Ik werk ook hard.”

 

3de Verdieping
Cloudhead Bookings is gevestigd in het kantorencomplex 3de Verdieping op de Delftsestraat. De etage deelt Xander met onder andere On Track Agency / Stichting de Nieuwe Lichting van Immanuel Spoor dat respectievelijk het management van De Likt verzorgt en Eendracht Festival en A Festival Downtown organiseert. Daarnaast wordt er het webzine Daily Indie gerund door Ricardo Jupijn die ook gitarist is van Anemone.

“Je zit daar met allemaal hele creatieve mensen die dingen doen in dezelfde sector. Het is tof om het met elkaar te kunnen hebben over bepaalde dingen. Het helpt elkaar in vele vormen. Maar het is ook niet zo dat we alleen maar elkaars ass aan het likken zijn. Dat is niet de bedoeling.”

Grap
“Cloudhead is eigenlijk begonnen als een grap. Ik was op school altijd al bezig met showtjes enzo. Ik speel graag zelf, maar wilde er ook altijd meteen meer van maken en andere bands erbij betrekken. Ik las de Rock ‘n’ Roll Highschool tijdschriften van Minke Weeda en dacht: o, zo zit dat. Ik ben voor bands gaan mailen naar zalen, maar die zeiden allemaal nee, niet interessant genoeg.

Toen Winston Kingdom in Amsterdam het als de zoveelste zaal afwees was ik het zat en antwoordde ik: waarom dan niet? Zij schreven terug alleen maar zaken te doen met boekingskantoren. Nou, dan bedenk ik toch een naam en doe ik net alsof ik een boekingskantoor heb. In die tijd zat ik voor de gein op Chatroulette en een meisje schreef eens aan mij: ‘jij hebt een echte cloudhead’. Dat heb ik toen als naam gepakt, ‘Bookings’ erachter gezet en een emailadres aangemaakt. Een week later stuurde ik een nieuw bericht naar Winston Kingdom: joh, ik ben van Cloudhead Bookings, kunnen die en die band komen spelen. Toen kreeg ik ineens als antwoord: ‘ja, dat is goed’.”

Eerlijk
“Daarna ben ik feestjes gaan organiseren met steeds drie bands. Ik promootte dat zelf en maakte zelf de events aan op Facebook, zoals ik eigenlijk nog steeds doe. Ik ontwierp zelf de flyers, vier op een A4tje die ik met de hand 600 keer uitknipte. Dan ging ik zelf flyeren en trok ik uiteindelijk 40 man in Den Haag of 30 man in Amsterdam. Soms moest ik een band uit eigen zak betalen als dat niet lukte van de deuropbrengst. Zo leer je het op de harde manier. Ik heb het helemaal op eigen kracht moeten uitvogelen met hier en daar wat hulp, van bijvoorbeeld Immanuel. Een beetje vindingrijk en brutaal zijn, maar wel eerlijk blijven. Ik ben ook wel bedonderd door deze of gene en heb mij altijd voorgenomen: dat ga ik niet doen bij andere mensen. Als ik merk dat een band wil overlopen naar mij dan ga ik netjes met hun boeker bellen en vragen: hoe zit dat? Ik zou het ook tof vinden als mensen dat bij mij doen.”

Hijgerig toontje
Als ik als artiest of band een boeker zoek, hoe vind ik jou dan?
“De meest ideale situatie is dat je als artiest een persoonlijke klik hebt met je boeker. Ik vind het fijn als je samen gezellig een biertje kunt drinken. Veel acts gaan lukraak mailen naar boekers. Op die manier vind je er niet snel een, tenzij je al een naam hebt. Voor onbekende bands is het denk ik beter om eerst eens goed te kijken wie die boeker is en wat hij doet. Bekijk zijn site; welk bands boekt hij en waarom? Probeer niet meteen in die modus te gaan van: ‘ik wil wat van jou’. Bij mij werkt dat in ieder geval niet. Niet dat je niet to the point mag zijn, maar zo’n claimerig en hijgerig toontje van: ‘je moet eens weten wie wij zijn’ of ‘wij zijn niet in een hokje te plaatsen’… Leuk dat je daarmee komt maar zo laat je echt niet zien wie je bent.”

“Ik wil graag iets doen met acts waarvan je denkt: tering man, what the fuck! Dat het je achterlaat met het gevoel iets gezien te hebben. Iets dat indruk heeft gemaakt, al dan niet omdat ze een tent volledig uit zijn voegen hebben getrokken. Dat het hard is en dat alles kapot gaat. Of omdat het juist heel integer is, zoals The Grey Pants, en op die manier een skidmark achterlaat. Zo wil ik bands neerzetten en zelf mijn bedrijf verkopen. Daarom kies ik voor een bepaald kaliber acts. Ik vind dat het moet passen bij mij. Als dat niet zo is dan ga ik er niet mee werken. Ik vind het moeilijk om iets te verkopen waar ik niet honderd procent achter sta.”

Tante
Zijn liefde voor muziek maken ontstond toen zijn moeder hem op zijn zevende een liedje leerde spelen op haar keyboard. Een geliefde tante uit Amsterdam introduceerde vervolgens aan hem de gitaarmuziek.

“’Zij draaide Let There Be Rock van AC/DC voor mij. Ik wist niet wat ik hoorde en vond het echt magisch. Toen gaf zij mij die plaat, mijn eerste lp.”

Na zijn middelbare school koos Xander voor een muziekopleiding.

“Ik mocht aanvankelijk maar op één plek auditie doen, in Amsterdam. Maar die gast zei tegen mij: ‘Jongen, het is veel te pril wat je doet, je kan het beter zien als hobby dus laat de droom maar varen’. Dat vond ik zo kut. Ik antwoordde: dat zullen we nog wel eens zien! Een jaar later werd ik aangenomen bij de Popacademie van het Zadkine in Rotterdam. Daar ben ik gaan groeien. Ik ging in mijn tienerjaren altijd naar kraakpandfeestjes en zag daar hoe mensen zelf aan het organiseren waren. Het do it yourself-idee vond ik super inspirerend en dat pikte ik ook meteen op met mijn eerste eigen bandjes. Ik heb veel naar punkbands gekeken en geluisterd. In de essentie heb ik dat ook meegenomen naar de muziek die ik later ben gaan maken.”

Vet
Op de Popacademie ontstond zijn eerste serieuze band The Afterveins, een indie-powertrio met een wilde reputatie die met hun hypnotische gitaarrock (met flinke injecties The Velvet Underground en The Feelies) al snel het Nederlandse clubcircuit op zijn kop zette. Na twee albums, een minuutje De Wereld Draait Door en een chaotische Europese tour knalden zij in 2016 uit elkaar.

“Maks (Bolhuis – zang/gitaar) was gek van Velvet Underground, Aswin (van As – drums) was de kunstenaar en ik kwam uit de punk. Onze sound was een combi van die dingen, van minimalistische punkrock of hardcore, popliedjes en psychedelische shit.”

 

Dagboek
Een even rammelende als poppy sound met psychedelische invloeden zijn ook onderdeel van het geluid van zijn nieuwe band, maar Anemone (dat naast Xander en Ricardo bestaat uit drummer Roemer Vermeulen en bassiste Annika Boxhoorn) klinkt energieker, puntiger en vooral ook opgewekter.

“Anemone voelt voor mij als een nieuwe start, daar schrijf ik ook songs over. Mijn songs zijn in mijn ogen dagboeken waar ik mijn ei in kwijt kan. Als ik ergens mee zit dan schrijf ik het op. Ik kan niet lang down zijn. Soms zijn er een paar dagen dat het even tegenzit maar ik kom er altijd wel weer overheen. Je moet je niet laten tegenhouden door negativiteit en mensen die negatieve shit tegen je vertellen. Soms moet je even door de zure appel heen bijten en er hard voor gaan. Daarna pak je ‘m drie keer zo hard terug.”

Volg Cloudhead Bookings op Facebook of check de website. Voor het laatste nieuws en shows van Anemone kijk je op hun Facebook!

Tourverslag: Gewoon Fucking Raggen door Europa

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Gewoon Fucking Raggen toerde eind 2018 door een aantal Europese landen.

Dag 1 Rotterdam

We spelen in het Poortgebouw, ter ere van onze nieuwe plaat geven we een dik feest. Het optreden is uitverkocht en alles gaat kapot. Al onze vrienden zijn gekomen en de rest van de bands zijn door ons uitgekozen en spelen ook allemaal goed. Omdat je bij de entree ook de plaat krijgt en de show uitverkocht is hebben we een mooi startbudget voor de tour.

Dag 2 Parijs

De volgende dag rijden we naar Parijs. De Tom Tom stuurt ons naar een restaurant/café waar oude mensen de krant lezen, voetbal kijken en sigaar roken. We vragen ons af of we niet het verkeerde adres hebben. Niet lang daarna komt de organisator aan met twee dikke PA speakers. De tafels worden aan de kant geschoven en we laden onze backline uit. Er is een tof voorprogramma in de style van Suicidal Tendencies. De band blaast de hele buurt door en voorbijgangers kijken nieuwsgierig naar binnen wat er allemaal gebeurd. Ook zijn er nu heel veel punkers gearriveerd bij de bar. De buren zijn minder blij.

Ze staan chagrijnig uit het raam te kijken en er wordt zelfs glas naar de bar gegooid. Na de eerste band beginnen we met opbouwen. Er marcheren agenten in riot gear naar binnen en eisen dat het feest stopt. Het publiek is woedend en dreigt met het slopen van de hele bar. We bouwen maar af om het allemaal rustig te laten worden. Na een paar uur op het terras voor ons uit gestaard te hebben, proberend te beseffen dat we niet hebben kunnen spelen door dit bizarre tafereel, krijgen we alsnog een gage met een fikse bonus, wijn en uitgebreid diner van de café eigenaar.

Dag 3 Rennes

We zijn uit op wraak en rijden door naar het historisch stadje Rennes. We spelen ergens in een zeventiende-eeuwse kroeg waarin een podium is gebouwd. Ons voorprogramma is een achtjarig meisje dat rapt onder de naam Pizzb. Het klinkt een beetje als 6ix9ine maar dan zonder scheldwoorden. Voordat we spelen zijn we nog getuigen van wat punkers die in gevecht raken met een voorbijganger die de punkers had uitgescholden. De man krijgt een fles op z’n kop en terwijl hij bloedend op de grond ligt, schoppen ze hem na en bijten hun honden de man. We staan met open mond naar dit schouwspel te kijken waarbij een vrouw droog opmerkt; “Welkom in Rennes”.

We betreden het podium en gooien alles in de strijd om de kater van Parijs goed te maken. Het publiek pikt het op en gaat er ook 100% voor.

Na de show blijkt de persoon bij de deur te dronken geweest te zijn om aan iedereen entree te vragen. Ik stel voor dat ie met de pet rondgaat. Hij snapt het niet en denkt dat ie gratis een merch petje mag. De jongen loopt weg van de tafel die fungeert als entree, al het geld in de drukke bar achterlatend. Ik pak het geld maar op en bewaar het. De organisator van de show komt woedend naar me toe en zegt dat het niet de bedoeling is dat ik mijn eigen gage bepaal en dat hij dat nog altijd doet. Na een uur door een taal- en alcoholbarrière te gaan, geeft hij mij een mooi bedrag wat ver boven de entree donaties zit. We kunnen onze reis hervatten.

Dag 4 Bordeaux

Bordeaux is onze volgende halte. We spelen in de club VOID, vernoemd naar de legendarische band uit Washington D.C. en één van onze grootste invloeden. De bar word o.a. gerund door één van de leden van Chiens, de Franse broederband van GFR. Het geluid in de club is super. Hij doet o.a. ook dienst als studio voor Chiens. Er zijn acht betalende bezoekers op de show afgekomen. Maar alle acht hebben een distro en kopen veel nieuwe platen in bij ons. We hebben echt een topdag met de VOID crew en ze geven ons de volgende morgen nog een mooie tour door Bordeaux, een stad met een rijke geschiedenis.

Dag 5 Zarautz

Onze reis gaat verder naar Baskenland. Je mag het nooit Spanje noemen, ze willen graag onafhankelijk zijn en als we het op de poster verkeerd hadden vermeld zouden ze pissig worden, aldus de organisator. De locatie waar we spelen doet dienst als politiek centrum voor de bevrijding van Baskenland. Er is een bar, radiostation en een zeer profi podium. De Basken zijn echt super aardige mensen, ze hebben ook lekker traditioneel gekookt. Veel mensen uit de buurt komen daar, hangen en genieten van de lokale drank en punk muziek. Het pand wordt al dertien jaar gebruikt en we zien aan de posters aan de muur dat er veel legendarische bands ons hier voor zijn gegaan. Onze show is weer erg lekker. Een goede opkomst en mensen die heel relaxed moshen. We slapen boven in het gebouw. Helaas zijn ze vergeten de guerrilla radio uit te zetten, op volle oorlogssterkte word ik heel de nacht wakker gehouden door het volume.

Dag 6 Marseille

Deze dag is het langst rijden met ongeveer negen uur naar de havenstad Marseille. Het verschil in touren door Zuid-Europa is dat de tolwegen een enorme hap uit het tourbudget nemen. De show in Marseille is in een kelder van een DIY club/centrum. De straten zijn erg smal waarbij we bij het uitladen een file veroorzaken en al die Fransen kwaad beginnen te toeteren, ook al trekken we de bus in vijf minuten leeg. Voor ons speelt een doom band, in de bar boven de zaal rinkelen alle glazen: zo hard spelen ze. Het plafond is laag, de zaal is donker en ik kan niet echt zien of er nou een volle bak is of dat we voor bijna niemand staan te spelen. Ik zie wel mensen vooraan ninja mosh moves doen. Na de show gaat iedereen direct naar huis. Marseille zal wel net als Rotterdam een echte havenarbeidersmentaliteit hebben dat je de volgende dag weer vroeg op moet om te werken.

Dag 7 Milaan

Onze volgende stop is Milaan. Het is ergens op een gekraakte locatie op een industrieterrein buiten de stad. Het complex is tevens een vluchtelingencentrum. De meeste mensen zijn via de Balkan route naar Italië gekomen en zitten er illegaal. Er zitten een hoop families met kleine kinderen. Er is een man van ongeveer mijn leeftijd uit de Gazastrook die al drie oorlogen heeft meegemaakt. Ook is zijn huis gebombardeerd. Ondanks deze sombere verhalen is het er erg gezellig, er wordt gevoetbald en er is lekker gekookt. En hoewel we spelen in één of andere ruimte die in een ver verleden een kantoor was en de PA ook niet om naar huis te schrijven is, gaat het publiek helemaal bezerk. Hoogtepunt van de set is als de organisator van de show, Dee Michael van de band The Seeker, met zijn 150 kilo een stagedive doet en minutenlang crowdsurft tijdens onze set.

Dag 8 Zürich

Na een dikke crunchy pizza ontbijt in Milaan rijden we naar het noorden. Na een tocht met veel tunnels, mist en hoge bergen komen we aan in Zürich wat in het Duitse gedeelte van Zwitserland ligt. We spelen in de bar Ebrietas. Dit is echt een metal bar, hier hangen langharige metalheads die luid drinkliederen zingen en hun glas hard op de tafel slaan als een soort van Zwitsere vikings.

De kelder van de bar is een replica van een middeleeuwse dungeon, het zou perfect zijn voor een black metal band. De opkomst is weer erg goed, we spelen samen met wat meer modernere hardcore bands. De andere bands zijn zo sympathiek om een groot deel van hun gage af te staan omdat we op tour zijn. Ook kunnen we onze merch voor twee keer zoveel verkopen aangezien dat de standaardprijzen zijn in Zwitserland. Sommige mensen geven zelfs een dikke fooi. Dit is zeer relaxed omdat we in Frankrijk en Spanje echt veel kwijt waren aan tol.

Na grote kannen bier soldaat gemaakt te hebben met onze vrienden daar van o.a. The Afternoon Gentlemen vertrekken we naar de slaapplaats. Lemmy, onze drummer, blijft in de bus slapen omdat er geen openbare parkeerplaatsen meer zijn en wegslepen op ongeveer €700 neerkomt. De persoon van de slaapplaats had ons helemaal niet verwacht: er blijkt een fout in de communicatie geweest te zijn. Gelukkig mogen we er wel slapen.

Dag 9 Mannheim

De JUZ is onze uitvalsbasis in Duitsland. Zowat elke tour spelen we er weer. Er zijn goede slaapplaatsen, douches en wasmachines. Er wordt goed voor je gezorgd met lekker eten en er is zelfs een halfpipe met BMX fietsjes, de ultieme DIY tour spot. En er komen altijd weer een hoop vrienden van ons die we er in de loop van de tijd hebben gemaakt. De show gaat weer erg lekker, we spelen door tot we helemaal kapot zijn.

Dag 10 Antwerpen

De laatste dag is in Antwerpen omdat we de plaat samen met o.a. een Belgisch label (Loner Cult) hebben uitgebracht. Hierom is er speciaal een Belgische release party georganiseerd door The City is Dead Booking. Onze oude partner Brame van Vleesklak Records en natuurlijk onze nieuwe partner Nico van Loner Cult zijn beide aanwezig met hun stands. Dit is natuurlijk een goede kans voor ons om onze plaat te ruilen met de nieuwste hardcore releases.

Omdat de geluidsman gaat afstuderen neemt hij onze set op. Zo hebben we een mooi overzicht van hoe we tijdens de tour beter zijn geworden.

De tour was een groot succes. We zijn begonnen vanuit niks met een bandnaam waarvan we nooit gedacht hebben dat we buiten Rotterdam zouden spelen. Nu jaren later, na in eigen beheer platen uitgebracht te brengen en veel shows gespeeld te hebben, werpt het zijn vruchten af. We krijgen meer aanbiedingen voor shows en tours en we verkopen meer en sneller platen. We geven elk optreden 100% en hebben deze tour gebruikt gemaakt van een geluidsman en driver om op het podium optimaal te kunnen presteren en onze sound nog beter te maken.

Nog een dikke thanks naar Chris, onze driver en geluidsman, die het tien dagen met ons volgehouden heeft. Zijn vakantie is dik verdiend.

WE NEED MORE HARDCORE!!!!!