Tourverslag: Gewoon Fucking Raggen door Europa

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Gewoon Fucking Raggen toerde eind 2018 door een aantal Europese landen.

Dag 1 Rotterdam

We spelen in het Poortgebouw, ter ere van onze nieuwe plaat geven we een dik feest. Het optreden is uitverkocht en alles gaat kapot. Al onze vrienden zijn gekomen en de rest van de bands zijn door ons uitgekozen en spelen ook allemaal goed. Omdat je bij de entree ook de plaat krijgt en de show uitverkocht is hebben we een mooi startbudget voor de tour.

Dag 2 Parijs

De volgende dag rijden we naar Parijs. De Tom Tom stuurt ons naar een restaurant/café waar oude mensen de krant lezen, voetbal kijken en sigaar roken. We vragen ons af of we niet het verkeerde adres hebben. Niet lang daarna komt de organisator aan met twee dikke PA speakers. De tafels worden aan de kant geschoven en we laden onze backline uit. Er is een tof voorprogramma in de style van Suicidal Tendencies. De band blaast de hele buurt door en voorbijgangers kijken nieuwsgierig naar binnen wat er allemaal gebeurd. Ook zijn er nu heel veel punkers gearriveerd bij de bar. De buren zijn minder blij.

Ze staan chagrijnig uit het raam te kijken en er wordt zelfs glas naar de bar gegooid. Na de eerste band beginnen we met opbouwen. Er marcheren agenten in riot gear naar binnen en eisen dat het feest stopt. Het publiek is woedend en dreigt met het slopen van de hele bar. We bouwen maar af om het allemaal rustig te laten worden. Na een paar uur op het terras voor ons uit gestaard te hebben, proberend te beseffen dat we niet hebben kunnen spelen door dit bizarre tafereel, krijgen we alsnog een gage met een fikse bonus, wijn en uitgebreid diner van de café eigenaar.

Dag 3 Rennes

We zijn uit op wraak en rijden door naar het historisch stadje Rennes. We spelen ergens in een zeventiende-eeuwse kroeg waarin een podium is gebouwd. Ons voorprogramma is een achtjarig meisje dat rapt onder de naam Pizzb. Het klinkt een beetje als 6ix9ine maar dan zonder scheldwoorden. Voordat we spelen zijn we nog getuigen van wat punkers die in gevecht raken met een voorbijganger die de punkers had uitgescholden. De man krijgt een fles op z’n kop en terwijl hij bloedend op de grond ligt, schoppen ze hem na en bijten hun honden de man. We staan met open mond naar dit schouwspel te kijken waarbij een vrouw droog opmerkt; “Welkom in Rennes”.

We betreden het podium en gooien alles in de strijd om de kater van Parijs goed te maken. Het publiek pikt het op en gaat er ook 100% voor.

Na de show blijkt de persoon bij de deur te dronken geweest te zijn om aan iedereen entree te vragen. Ik stel voor dat ie met de pet rondgaat. Hij snapt het niet en denkt dat ie gratis een merch petje mag. De jongen loopt weg van de tafel die fungeert als entree, al het geld in de drukke bar achterlatend. Ik pak het geld maar op en bewaar het. De organisator van de show komt woedend naar me toe en zegt dat het niet de bedoeling is dat ik mijn eigen gage bepaal en dat hij dat nog altijd doet. Na een uur door een taal- en alcoholbarrière te gaan, geeft hij mij een mooi bedrag wat ver boven de entree donaties zit. We kunnen onze reis hervatten.

Dag 4 Bordeaux

Bordeaux is onze volgende halte. We spelen in de club VOID, vernoemd naar de legendarische band uit Washington D.C. en één van onze grootste invloeden. De bar word o.a. gerund door één van de leden van Chiens, de Franse broederband van GFR. Het geluid in de club is super. Hij doet o.a. ook dienst als studio voor Chiens. Er zijn acht betalende bezoekers op de show afgekomen. Maar alle acht hebben een distro en kopen veel nieuwe platen in bij ons. We hebben echt een topdag met de VOID crew en ze geven ons de volgende morgen nog een mooie tour door Bordeaux, een stad met een rijke geschiedenis.

Dag 5 Zarautz

Onze reis gaat verder naar Baskenland. Je mag het nooit Spanje noemen, ze willen graag onafhankelijk zijn en als we het op de poster verkeerd hadden vermeld zouden ze pissig worden, aldus de organisator. De locatie waar we spelen doet dienst als politiek centrum voor de bevrijding van Baskenland. Er is een bar, radiostation en een zeer profi podium. De Basken zijn echt super aardige mensen, ze hebben ook lekker traditioneel gekookt. Veel mensen uit de buurt komen daar, hangen en genieten van de lokale drank en punk muziek. Het pand wordt al dertien jaar gebruikt en we zien aan de posters aan de muur dat er veel legendarische bands ons hier voor zijn gegaan. Onze show is weer erg lekker. Een goede opkomst en mensen die heel relaxed moshen. We slapen boven in het gebouw. Helaas zijn ze vergeten de guerrilla radio uit te zetten, op volle oorlogssterkte word ik heel de nacht wakker gehouden door het volume.

Dag 6 Marseille

Deze dag is het langst rijden met ongeveer negen uur naar de havenstad Marseille. Het verschil in touren door Zuid-Europa is dat de tolwegen een enorme hap uit het tourbudget nemen. De show in Marseille is in een kelder van een DIY club/centrum. De straten zijn erg smal waarbij we bij het uitladen een file veroorzaken en al die Fransen kwaad beginnen te toeteren, ook al trekken we de bus in vijf minuten leeg. Voor ons speelt een doom band, in de bar boven de zaal rinkelen alle glazen: zo hard spelen ze. Het plafond is laag, de zaal is donker en ik kan niet echt zien of er nou een volle bak is of dat we voor bijna niemand staan te spelen. Ik zie wel mensen vooraan ninja mosh moves doen. Na de show gaat iedereen direct naar huis. Marseille zal wel net als Rotterdam een echte havenarbeidersmentaliteit hebben dat je de volgende dag weer vroeg op moet om te werken.

Dag 7 Milaan

Onze volgende stop is Milaan. Het is ergens op een gekraakte locatie op een industrieterrein buiten de stad. Het complex is tevens een vluchtelingencentrum. De meeste mensen zijn via de Balkan route naar Italië gekomen en zitten er illegaal. Er zitten een hoop families met kleine kinderen. Er is een man van ongeveer mijn leeftijd uit de Gazastrook die al drie oorlogen heeft meegemaakt. Ook is zijn huis gebombardeerd. Ondanks deze sombere verhalen is het er erg gezellig, er wordt gevoetbald en er is lekker gekookt. En hoewel we spelen in één of andere ruimte die in een ver verleden een kantoor was en de PA ook niet om naar huis te schrijven is, gaat het publiek helemaal bezerk. Hoogtepunt van de set is als de organisator van de show, Dee Michael van de band The Seeker, met zijn 150 kilo een stagedive doet en minutenlang crowdsurft tijdens onze set.

Dag 8 Zürich

Na een dikke crunchy pizza ontbijt in Milaan rijden we naar het noorden. Na een tocht met veel tunnels, mist en hoge bergen komen we aan in Zürich wat in het Duitse gedeelte van Zwitserland ligt. We spelen in de bar Ebrietas. Dit is echt een metal bar, hier hangen langharige metalheads die luid drinkliederen zingen en hun glas hard op de tafel slaan als een soort van Zwitsere vikings.

De kelder van de bar is een replica van een middeleeuwse dungeon, het zou perfect zijn voor een black metal band. De opkomst is weer erg goed, we spelen samen met wat meer modernere hardcore bands. De andere bands zijn zo sympathiek om een groot deel van hun gage af te staan omdat we op tour zijn. Ook kunnen we onze merch voor twee keer zoveel verkopen aangezien dat de standaardprijzen zijn in Zwitserland. Sommige mensen geven zelfs een dikke fooi. Dit is zeer relaxed omdat we in Frankrijk en Spanje echt veel kwijt waren aan tol.

Na grote kannen bier soldaat gemaakt te hebben met onze vrienden daar van o.a. The Afternoon Gentlemen vertrekken we naar de slaapplaats. Lemmy, onze drummer, blijft in de bus slapen omdat er geen openbare parkeerplaatsen meer zijn en wegslepen op ongeveer €700 neerkomt. De persoon van de slaapplaats had ons helemaal niet verwacht: er blijkt een fout in de communicatie geweest te zijn. Gelukkig mogen we er wel slapen.

Dag 9 Mannheim

De JUZ is onze uitvalsbasis in Duitsland. Zowat elke tour spelen we er weer. Er zijn goede slaapplaatsen, douches en wasmachines. Er wordt goed voor je gezorgd met lekker eten en er is zelfs een halfpipe met BMX fietsjes, de ultieme DIY tour spot. En er komen altijd weer een hoop vrienden van ons die we er in de loop van de tijd hebben gemaakt. De show gaat weer erg lekker, we spelen door tot we helemaal kapot zijn.

Dag 10 Antwerpen

De laatste dag is in Antwerpen omdat we de plaat samen met o.a. een Belgisch label (Loner Cult) hebben uitgebracht. Hierom is er speciaal een Belgische release party georganiseerd door The City is Dead Booking. Onze oude partner Brame van Vleesklak Records en natuurlijk onze nieuwe partner Nico van Loner Cult zijn beide aanwezig met hun stands. Dit is natuurlijk een goede kans voor ons om onze plaat te ruilen met de nieuwste hardcore releases.

Omdat de geluidsman gaat afstuderen neemt hij onze set op. Zo hebben we een mooi overzicht van hoe we tijdens de tour beter zijn geworden.

De tour was een groot succes. We zijn begonnen vanuit niks met een bandnaam waarvan we nooit gedacht hebben dat we buiten Rotterdam zouden spelen. Nu jaren later, na in eigen beheer platen uitgebracht te brengen en veel shows gespeeld te hebben, werpt het zijn vruchten af. We krijgen meer aanbiedingen voor shows en tours en we verkopen meer en sneller platen. We geven elk optreden 100% en hebben deze tour gebruikt gemaakt van een geluidsman en driver om op het podium optimaal te kunnen presteren en onze sound nog beter te maken.

Nog een dikke thanks naar Chris, onze driver en geluidsman, die het tien dagen met ons volgehouden heeft. Zijn vakantie is dik verdiend.

WE NEED MORE HARDCORE!!!!!

Meer Gewoon Fucking Raggen? Check hun Facebook-pagina!

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Verslag Meet The Pro sessie #31: Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

De eerste Meet The Pro sessie van 2019 had de toepasselijke titel Nieuwe Ronde, Nieuwe Kansen. Met twee interessante panelleden en een ietwat andere opzet dan normaal; het is namelijk de eerste keer dat er na afloop van het panel ook een aansluitend demo-panel plaatsvond. Hierdoor kon het publiek haar nieuwste creaties laten horen aan het panel en de rest van het publiek. Ook is deze sessie op een externe locatie: we zijn te gast bij Eurotrash United, waar het publiek onder het genot van een lekker speciaal-biertje in een informele sfeer al haar vragen kan stellen.

Het panel bestond ditmaal uit Alfred van Luttikhuizen beter bekend als de frontman van Tusky en voormalig gitarist bij John Coffey. Ook is Alfred Werkzaam bij Kamikaze PR. Het tweede panellid was Chris Moorman, Marketing  & Communicatie voor Welcome To The Village festival en verantwoordelijk voor de marketing bij Popronde Nederland.

De vaste host van de avond is Martijn Crama (artistmanager & docent). Hij opent de sessie op de vertrouwde manier; door aan de zaal te vragen welke vragen zij graag beantwoord willen hebben om voldoende waarde te krijgen voor hun betaalde entree.

Dit verslag behandelt de belangrijkste vragen die tijdens deze avond werden gesteld.

Hoe kan ik mijn publiek vinden?
Alfred geeft aan dat het beantwoorden van deze vraag echt ligt aan het startpunt dat je hebt.
Als je bijvoorbeeld nu pas begint aan je nieuwe ronde met nieuwe kansen, dan ben je voor dit jaar eigenlijk al te laat. De plekken zijn als het ware al vergeven. De meeste zomerfestivals zitten al helemaal vol en de poppodia hebben hun programmering ook al rond. Mechanismen werken in de muziekindustrie vaak zo dat je altijd heel ver vooruit moet plannen. Dus, als je een ep of album wilt droppen, dan moet je een half jaar vooraf weten dat je een half jaar daarna een album wilt uitbrengen.

Alfred: “Je moet ver vooruitlopen op hetgeen wat je wilt gaan doen”. En wat moet je dan precies gaan doen? Dat ligt weer aan wat voor muziek je maakt. Gitaarmuziek is bijvoorbeeld van mainstream naar underground gegaan. Urban is nu de norm geworden. Het mooie aan dingen die naar de underground verdwijnen: dat blijft bestaan.

Maar waar moet je als muzikant dan willen spelen? Wie moet je bereiken? Ga naar de plekken waar je zelf graag komt en begin daar. Daar zal jouw publiek zich vaak ook bevinden. Doordat de vrijdag na deze panel-sessie de aanmeldingen voor de Popronde zouden sluiten, geeft dit de mogelijkheid om eens wat dieper op de aanmeldprocedure van Popronde in te gaan. Chris is de uitgelezen persoon om hier iets zinnigs over te zeggen en eventuele mythes te doorbreken.

Hoe scheidt het Poprondeteam de kaf van het koren?
Chris: Dat gebeurt allereerst door het team van Popronde zelf. Daarna gaat alles wat de eerste schifting heeft ‘overleefd’ langs een selectiecommissie, bestaande uit muziekprofessionals door het hele land. Deze selectiecommissie is online, op de site van Popronde te vinden: ideaal dus!

Waar is de eerste Popronde schifting op gebaseerd?
– Alles wat niet-live is, gaat eruit.
– Alles wat covers is, gaat eruit.
– Wordt het strak gespeeld?
Als het niet strak is, dan gaat de comissie het ook niet selecteren.

Chris geeft heel nadrukkelijk aan dat je als band/muzikant ook echt moet nadenken of dit wel jouw jaar gaat worden. Ben je er klaar voor dit jaar? Is 2019 het jaar waarin je de Popronde als springplank gaat gebruiken voor een hoger doel?

Een vraag die je jezelf kan stellen om hierachter te komen is of je er zelf voldoende navolging aan kan geven. Heb je ook voor januari/februari 2020 een plaat liggen, om door te zetten, bijvoorbeeld? Als het stilvalt, dan is dat namelijk hartstikke zonde en is veel moeite in zekere zin ‘voor niks’ geweest.

Ook wordt alles wat afvalt langs alle lokale coördinatoren gestuurd. Maakt niet uit wat, alles gaat ook weer langs deze lokale coördinatoren. Zij weten namelijk een stuk beter wat er speelt in hun stad en kunnen eventuele afvallers toch weer in de poule laten brengen, als een soort veto.

Martijn geeft aan: ok, het selectie-verhaal is duidelijk. Wat kan je als artiest nog meer doen om ervoor te zorgen dat het geluk als het ware jouw kant op valt? Een onderdeel daarvan is het voldoende aanwezig zijn op de social media.

Hoe brengen we onszelf onder de aandacht?
Alfred geeft aan dat dit allemaal draait om het maken van content, maar dat je daar dan wel serieus over na moet denken. Alfred: “Heel veel bands hebben eigenlijk geen idee wat ze aan het doen zijn op hun socials. Ze posten eigenlijk maar wat en beseffen niet dat er een bepaalde cohesie tussen moet zijn.” Als artiest moet je dus nadenken over jouw kernwaarden. Wie ben jij en waar jij sta jij voor?

Alfred geeft met een concreet voorbeeld uit zijn John Coffey-tijd aan hoe zij dat destijds hebben gedaan. Ze zijn met John Coffey bij elkaar gaan zitten en hebben zichzelf gedwongen om een aantal woorden bij elkaar te zetten, die deze vraag beantwoorden. Aangezien Alfred niet meer op alle vijf de woorden kon komen schoot Martijn te hulp met de kernwaarden van Krach destijds: Geil, Vuig, Dansbaar.

Die woorden, worden de grote maatstaf waaraan je al je (online) acties moet kunnen koppelen. Want, als jij niet weet wat je doet, hoe moet het publiek dat dan weten?
Alfred wil maar zeggen: je fan is niet dom. Hij weet precies wat hij wil. Misschien niet bewust, maar hij voelt het wel. Daarom is de kern is zo ongelooflijk belangrijk. Geef jezelf ook de tijd om te groeien. Het hoeft niet allemaal in twee jaar te gebeuren. Goed werk heeft tijd nodig dus gun jezelf die tijd.

Martijn geeft een interessant tegengeluid jegens het gedrang om in playlists te worden opgenomen. Want, in hoeverre weten die luisteraars naar welke band/artiest ze luisteren? Mensen kunnen je muziek misschien wel neuriën, maar hebben tegelijkertijd ook geen idee wie je bent. Ben je daar bewust van als muzikant en stel jezelf de vraag of je dat überhaupt moet willen. Zijn playlists de plek waar jij je nieuwe publiek zal gaan vinden?

Hoe kan ik meer opvallen in 2019?
Martijn geeft aan dat het allemaal draait om dingen te durven uitproberen. Martijn: “Probeer dingen uit, ga lekker tegen de regels in en kijk wat er gebeurt. Misschien krijg je de politie op je dak, misschien komt er niemand op af, maar vertrouw op je eigen humor”. Want, wat heb je eigenlijk te verliezen? Misschien is het ‘super kut’? Nou en? Dan zien 100 mensen het dat het niet heel erg tof is. Maar is het wel tof: dan heb je opeens 500 volgers erbij. Hiermee wil Martijn maar aangeven: het is het risico sowieso waard om eens wat geks uit te proberen.

Alfred geeft aan dat bepaalde ideetjes, om een muzikaal nummer heen, kunnen helpen om net wat eerder op te vallen. Soms word je dan gezien als een ‘sellout’, maar dat moet je niet belemmeren om dingen te proberen. Alfred: “Veel media zijn hijgerig. Zij willen ook echt van dit soort verhaaltjes en willen zelf met de primeur komen. Maak hier gebruik van. Elke dj van 3FM is gewoon ‘voornaam@3fm.nl’ .“ Gewoon mailen en kijken wat er gebeurt, is Alfred zijn tip.

Want, 3FM heeft misschien niet meer het luisteraandeel van vroeger, maar juist daarom durven ze misschien wel meer risico te nemen en nieuw talent een kans te geven. Ze hebben niet veel meer te verliezen. Uit de as van iets dat was, kan weer veel moois ontstaan, is de metafoor die waarschijnlijk ook voor deze situatie geldt.

//PAUZE//

Martijn begint na de pauze met de stelling dat er niet één ‘gouden formule’ is. Het gaat er niet om wat je wel en niet opvolgt van de tips, maar het gaat er veel meer om dat hetgeen wat je doet, dat je dat in ieder geval bewust doet. Zo is Martijn zijn huidige aanpak dat hij zich juist minder focust op het releasen van de muziek. Dat doet hij er nu eigenlijk tussendoor. Martijn zorgt er wel voor dat hij genoeg content heeft om de tijd tussen de liedjes interessant op te kunnen vullen.

Martijn: “Als het liedje goed is, mensen dat opnieuw willen opzetten en je dan alleen focust op dat liedje bij je social media, dan is de inhoud veel te dun, is mijn ervaring.” Alfred geeft aan dat het niet te ontkennen valt dat ‘toeval’ en ‘geluk’ van onmisbare invloed zijn op het eindresultaat. Daarom stelt hij dat het misschien wel goed is om jezelf te focussen op het verminderen van de verhouding toeval-invloed. Stel, dat in het normale scenario, 80% wordt bepaald door toeval en 20% door eigen invloed. Hoe kan je daar 60% van maken? Hoe 40%?

Het netwerk dat je opbouwt, dat is iets waar je  echter wel op kan focussen en wat hier zeker invloed op heeft. Vanuit de vragende vorm je netwerk benaderen, niks pushen, maar oprecht zijn en mensen spreken. Vragen stellen en interesse uiten. Vanuit daar krijgen je 9 van de 10 keer ook weer een vraag terug over jou. En vanuit daar kijken wat er gebeurt. En besef; iederéén heeft een netwerk. Misschien niet direct een professioneel netwerk, maar je hebt sowieso een netwerk. Je hebt altijd een ‘database’ aan mensen, die jou kunnen helpen met weer een stapje verder te komen richting je doel.

Alfred: “De inzet die je toont om de toevalligheden een beetje te controleren, dat is echt key”. Hard werken en het hebben van een lange adem. Dat is zó belangrijk. Ook kan het helpen om de laagdrempelige toegankelijkheid die social media je geeft te gebruiken. Volg mensen die je tof vind actief op Instagram. Check hun ‘stories’. Waar gaan ze naartoe? Waar hangen deze helden van jou uit? Ga naar de feestjes waar die gasten zijn en spreek ze aan.

Hoe kan je ervoor zorgen dat je releases sterker en sterker worden?
Denk nooit te groot en leer van je fouten, is de unanieme mening van het panel. Hoe gaat dit in zijn werk? Stel, je brengt een ep uit. Heb je entree gevraagd en blijkt dat mensen eigenlijk niet willen betalen om te komen? Dan ga je de volgende keer een gratis release houden. Ook moet je de investering die je erin doet, nooit te snel terug willen verdienen.

Zorg er ook voor dat je iets kan verkopen! Maar wel iets wat mensen willen hebben, dus zorg ervoor dat het echt vet is. Alfred: “Wij gebruiken altijd als stelregel: het moet in de H&M kunnen hangen. Het moet echt tof zijn en mensen moeten alleen al daarom het willen hebben”.

Ook is het handig om ervoor te zorgen dat je uitverkoopt. Dat je een uitverkopend artiest bent, is erg belangrijk in beleving van het publiek. Alfred geeft aan dat ze met John Coffey altijd in een zaal stonden te spelen die eigenlijk nét een maatje te klein was voor hen. Want als mensen achter het net vissen, dan worden ze nerveus en gaan ze juist meer proberen erbij te zijn. Je creëert als het ware urgentie tot handelen. Martijn geeft aan dat het de hele tijd ‘vooruit denken’ is. Allemaal gecentreerd rondom de vraag: ‘Waarom doe ik dit nou?’

Zo heeft Martijn voor Tape Toy tijdens hun Popronde shows een mailinglijst bijgehouden, waar na elk optreden wel een handjevol mensen zich voor hebben ingeschreven. Dit kan hij nu weer gebruiken om deze mensen direct te benaderen, als Tape Toy weer eens speelt op een festival in de buurt, bijvoorbeeld. Deze mensen nemen dan vaak ook weer zelf mensen mee en dat werkt als een tiet! Dit soort kleine dingen, dat zijn de acties die jij als band/artiest kan ondernemen om het dubbeltje vaker jouw kant op te laten vallen.
Het draait uiteindelijk allemaal om het hebben van een leuk idee en de wil om er iets mee te gaan doen. Met deze woorden wordt het eerste panel van het nieuwe jaar afgesloten.
Tijd om wat demo’s te luisteren!

Check hier de foto’s!