Interview: Neda Boin

Hoe het begon. Het is geen bijzondere ochtend voor Neda Boin. Plots lijkt het alsof iemand een touw om haar middel doet en haar meetrekt naar de piano. Op gevoel begint ze te spelen en te zingen en binnen een half uur vloeit het nummer Let Me Remember I Am One With God uit haar. Het ‘ritueel’ herhaalt zich twee weken lang en in die tijd ontstaan 15 nummers van haar prijswinnende album The Light Has Come.

De zon schijnt volop op het terras van Hotel New York. Prachtig weer voor een interview. Neda Boin straalt ervan. Of liever: ze straalt altijd. Van oor tot oor. Sinds haar eerste ervaringen met spiritualiteit gaat dat vanzelf. Ze praat er, tussen de langs varende schepen door, gedreven en overtuigend over, maar nooit opdringerig. Haar liefde voor Liefde, de hang naar het ongrijpbare zit Neda niet in het bloed. Alleen haar Iraanse moeder hield zich er af en toe mee bezig, haar Nederlandse vader moest er aanvankelijk niets van hebben. Desondanks overkwam het haar en het laat haar niet meer los.

We gaan het natuurlijk ook over muziek hebben. Waar komt die liefde vandaan?
“Volgens mij kon ik eerder zingen dan praten. Mijn moeder is eerste violist in het Gelders Orkest en ik ging mee naar de repetities. Dat fascineerde me. Hoe klein ik ook was, ik wist dat ik wilde zingen. Toch begon ik met viool spelen, klassieke muziek. Ik was een jaar of vier. Maar op een bepaald moment ging ik de noten die ik zag zingen in plaats van spelen.

Op mijn achtste mocht ik op musicalles en twee jaar later richtte ik me puur op het zingen. Mijn vader draaide thuis Joe Cocker en James Taylor, mijn broers voedden mij op met hiphop en rap en zelf luisterde ik vroeger vaak naar Alicia Keys en vooral Destiny’s Child. Een gevarieerde muzikale opvoeding dus”.

Is de liefde voor zingen nooit gestopt?
“Nooit helemaal, maar wel een klein beetje. Want op het conservatorium verloor ik een beetje de lol in het zingen. Ik zat iets te veel in een keurslijf en mijn gevoel, de basis van alles wat ik doe, raakte wat op de achtergrond. Ik stuitte op Stembevrijding, een manier van het gebruiken van je stem, waarin je contact maakt met alles wat er in je leeft en hier geluid aan geeft. Niets wordt meer weggestopt, alles krijgt ruimte om er te zijn. Binnen no time gaf stembevrijding mij een manier om ook binnen het curriculum van het conservatorium in verbinding met mijn hart te blijven. Dit is denk ik ook precies waarom ik bij The Voice of Holland, waarvoor ik een jaar later werd gevraagd, mezelf niet verloor; door mijn achtergrond in stembevrijding kon ik in contact blijven met mijn gevoel en van daaruit zingen”.

Wat me ook fascineert: je ziet jezelf niet als songwriter.
“Inderdaad. De nummers van het album kreeg ik door. Op een ochtend zette iemand me achter de piano en als vanzelf vloeiden alle nummers van The Light Has Come uit mijn handen en mond. Een schitterende, spirituele ervaring. Ik zie mezelf dus niet echt als songwriter, meer als goede luisteraar. Alle liedjes die ooit geschreven zullen worden zijn er al, ze wachten alleen maar op een goed oor om opgeschreven te worden. Wie of wat die ‘iemand’ is? Sommigen zouden het de Heilige Geest noemen, anderen wellicht Liefde. Welke naam je eraan geeft, is onbelangrijk. Het gevoel erover zegt alles”.

Neda Boin praat bevlogen over haar spiritualiteit. Ze is student van ‘Een Cursus in Wonderen’, een puur non-dualistisch pad dat onderwijst dat louter en alleen liefde de waarheid is. Af en toe duizelt het me tijdens het interview, omdat het lastig is uit te leggen wat Neda allemaal vertelt. Maar het is zeker boeiend en intrigerend. Wil je meer weten: check deze pagina.

Terug naar de muziek. Op wat voor soort events treed je op?
“Vooral spirituele events. In binnen- en buitenland. Ik reisde door Amerika, India, Afrika en Mexico en treedt ook op in gevangenissen, waaronder de door Johnny Cash beroemde San Quinten State Prison. Ik was nooit bang voor de reacties van mijn ouders, familie en vrienden. Die waren allemaal juist fan en ze steunden me. Ik vreesde meer de reactie van de rest van Nederland, de mensen die me hadden leren kennen via bijvoorbeeld mijn Music Matters ambassadeurschap, The Voice en het conservatorium. Maar The Light Has Come werd gekozen tot album van het jaar bij de Rotterdam Music Awards. Ja, daar was ik heel trots op”.

Naar welke muziek luister je zelf?
“Oei, dat is een lastige. Ik ervaar de hele dag muziek. Bij alles wat ik zie en hoor is muziek in mijn hoofd. Licht autistisch ja. Daarom zet ik niet vaak de radio aan of luister nauwelijks via een cd of Spotify naar muziek. Op veel momenten waardeer ik juist de stilte. Maar áls ik luister doe ik dat graag naar Indie Arie en soms ook naar reggae, Caribische muziek of hiphop”.

Mensen denken graag in hokjes. Hoe zou je je muziek omschrijven?
“Zeg het maar. Mijn eerste ingeving is hartopeningmuziek, maar dat is niet echt een genre. Pop, soul, new age, klassiek, wereldmuziek, het zit er allemaal een beetje in. Oké, één woord? Doe dan maar gospel.”

Welke rol speelt muziek in je leven?
“Muziek is de krachtigste tool in het leven. Het kan alles doorbreken, zelfs bij mensen met een dikke muur om zich heen. Muziek is de plek waar ik mezelf vind, het is mijn docent ook. Het brengt me een onnoemelijke vreugde”.

Als ik het zo hoor, kijk je met een positief gevoel naar de toekomst.
“Mijn enige doel is om mijn stem volledig over te geven aan de Liefde. Als ik kijk naar wat voor moois er al op m’n pad is gekomen sinds ik ja zei tegen deze cd, dan weet ik dat het het beste is als ik zelf gewoon een stap terug doe, en de leiding overgeef aan de Liefde”.

Meer over Neda Boin vind je op haar website.

Tourverslag: Neighbours Burning Neighbours

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Neighbours Burning Neighbours ging naar Duitsland, Polen en verder!

Dit “vervallen” gebouw is het Landbouwbelang in Maastricht. Onder in dit gekraakte pand (thans een culturele vrijplaats) bevindt zich “‘t Keldertje”, een groezelige maar gezellige bar waar onze tour begon.

Je zit veel in de bus tijdens tour. Om precies te zijn, 4242 kilometer. Daarom zijn de rustplekken onderweg altijd erg aangenaam. Meestal wordt er koffie gehaald (door Bart), geplast (door de rest) en natuurlijk even Rotterdam gepromoot (natuurlijk door Daanie).

De aankomst op locatie is een mooi moment. Je stapt uit de bus, ontmoet de mensen die de show hebben georganiseerd en de mensen bij wie je blijft slapen, je gaat naar het podium, ontmoet de geluidsman. En als je echt geluk hebt is het eten al bijna klaar.

Nadat we ons best hebben gedaan om de geluidsman ervan te overtuigen dat het echt wel hard mag, zijn we er klaar voor. Optreden is natuurlijk waar het allemaal om draait. Niet iedereen is natuurlijk elke dag even fris – of het nou komt de de halve liters Duits bier, de dunne matrasjes waar we soms op moesten slapen of honderden kilometers aan één stuk rijden (op dat gebied hadden Aram en Daanie geluk omdat ze geen rijbewijs hebben). Maar als je op het podium staat (en een Club Matte achterover hebt geslagen) is het weer tijd om te knallen. En verbazingwekkend genoeg lukte dat iedere avond ook.

Elke show die we speelden in het buitenland was een succes. De eerste shows in Duitsland waren erg leuk en goed bezocht. In Duitsland vinden ze een half uur spelen echter blijkbaar te weinig, want het publiek vroeg steeds om meer. In Polen waren de zalen ook vol, ondanks het feit dat het doordeweekse dagen waren. Dat was alleen te merken aan het feit dat iedereen na de show meteen weer was vertrokken, omdat ze de volgende dag weer hard moesten werken.

Natuurlijk ging niet alles van een leien dakje. Zo stopte de versterker van Alicia er mee bij de 2e show. Helaas was hij niet makkelijk te repareren waardoor ze de rest van de shows de versterkers van de bands waarmee we speelden moest gebruiken.

Verder is er deze tour vrij weinig gesneuveld of kwijtgeraakt (de plantenspuit van Daanie ligt ergens in Wenen, maar die heeft inmiddels een nieuwe). Niet verkeerd om ook daar even bij stil te staan misschien.

Wij hadden tijdens onze tour een Micha bij ons. Dit raden wij iedere band aan. Deze Micha kon grote stukken rijden, verkocht met liefde onze merch en was een extra oor tijdens onze soundchecks. En als we wat affectie nodig hadden, was Micha ook altijd in voor een liefdevolle omhelzing. En ja, er werd veel geknuffeld.

Helaas had Micha ook nog andere dingen te doen en moest hij ons verlaten in Wrocław. Gelukkig werd het gemis opgevangen door Marèl, de vriendin van Aram en tevens onze goeroe en onze meest enthousiaste fan (ook bekend van het regisseren van de live-video van ons nummer Hesitate). Haar nog frisse energie sleepte ons er soms doorheen in de laatste dagen. En wederom werd er veel geknuffeld.

Naast het in de bus zitten, koffie drinken, nieuwe mensen ontmoeten, soundchecken, optreden en het zo nu en dan drinken van een biertje, gebeurt er vanalles op tour. Vooral als je een keer niet de hele dag in de bus zit heb je wat uurtjes over die te vullen zijn met bijvoorbeeld een stad verkennen of de nieuwe aflevering kijken van je (voormalige) favoriete serie. Natuurlijk is af en toe wat slaap inhalen ook wel handig. En hoe fijn het ook is om met zo veel leuke mensen de hele tijd samen te zijn – even alleen zijn is soms ook nodig. Al met al, een rustdag is op een wat langere tour vrij essentieel.

Tijdens een tour in het buitenland speel je meestal met andere bands. Wij hadden een breed scala aan verschillende bands – van ska tot elektro. Het is altijd leuk om een praatje met je collega-muzikanten te houden (ook al is de muziek niet altijd je smaak). Tijdens het Poolse deel van onze tour hebben we samen met de Poolse hardcore band Hanako opgetrokken. Het is erg fijn om een stukje van de tour en de ervaringen te delen met andere mensen. Er ontstaan al snel tradities. Bijvoorbeeld tussen Daanie en Mateusz, de gitarist van Hanako, die na iedere show shotjes Poolse wodka met zoute komkommer naar binnen werkten.

Naast andere bands kom je ook andere mensen tegen. De organisatoren van de show, mensen van de venues, mensen bij wie je blijft slapen. En natuurlijk nieuwe fans. Na iedere show kregen we complimenten, wat natuurlijk erg goed is voor het moraal. Vooral in München hadden we een leuk gesprek met ene Nicolai die meteen fan was van ons. Ook was er een meisje die ons optreden beschreef als “esthetische porno” en een wat oudere man die zei dat we klonken als “psychedelic jazz-rock”. Of hij het leuk vond was moeilijk te peilen omdat hij alleen “interesting” zei.

Eén van de leukste en meest bijzondere dingen aan touren zijn de mensen die hun huis beschikbaar stellen voor je. Het is niet altijd feest natuurlijk (denk aan een kamer die naar natte hond ruikt met een paar muffe matrassen) maar over het algemeen is het erg fijn. We denken dan in het bijzonder aan een paar mensen. Allereerst Veronika, haar man en haar baby (Ludwig) uit München waar we heerlijk hebben geslapen in een mooi appartement. Ook Francisca uit Wenen, die haar eigen kamer opofferde voor ons (voor 2 nachten nog wel omdat we een extra dag hadden in Wenen), zijn we eeuwig dankbaar. Maar de hoofdprijs gaat naar Kudłata uit Poznan, die ons in de ochtend trakteerde op (vegan) pannenkoeken met verse aardbeien.

Nu we weer een tijdje terug zijn en rustig hebben kunnen terugkijken op onze tour, zijn we het er allemaal grondig over eens dat touren een van de tofste dingen is die bestaat. We kunnen niet wachten om weer in de bus te springen, dus er worden al weer nieuwe plannen gesmeed. Als band willen we zo veel mogelijk spelen op zo veel mogelijk plekken en connecties met het publiek ervaren en alles wat er bij hoort.

Kijk hier naar het sfeerverslag van de tour:

Extra foto’s door: Wojciech Augustyniak, Piataesencja & Philippa Grob