Interview: Cindy (All For Nothing)

afn_groupshot_picby_gijsjacobsJe zal maar in een succesvolle band zitten en de hele wereld rondreizen; de droom van menig muzikant. Touren met de grootste bands, spelen op de beste festivals en de meest opmerkelijke steden bezoeken. De Rotterdamse hardcoreband All For Nothing doet dit al een aantal jaar. Hoogste tijd om eens bij te praten met Cindy, het onmiskenbare middelpunt van de band.

Voordat jij bij All For Nothing kwam had de band geen frontvrouw. Hoe ben je bij de band gekomen?
AFN is begonnen met huidig gitarist Ernst op zang en gitaar. Ernst is ook mijn vriend en ik ging vanaf de tweede show van AFN regelmatig mee als roadie en raakte dus ook bevriend met de andere bandleden. Ze waren al een tijdje op zoek naar een losse zanger. Na een aantal zangers geprobeerd te hebben stelde Normen (voormalig bassist) voor om mij eens een poging te laten wagen. De band waarin ik drumde was net uit elkaar gegaan en ik wilde graag weer wat doen. Ik schreef al langer teksten en besloot een poging te wagen en de mic op te pakken. Erg spannend, omdat ik nog nooit een noot had gezongen.

Kan je iets meer vertellen over je eerdere band(s)?
Ik was veertien toen ik begon met drummen. Rond mijn zestiende begon ik een all girl bandje genaamd The Cherrybombs met mijn beste vriendin. De band bestond uit beginnende muzikanten, dus muzikaal stelde het niet veel voor, maar het was wel een hele leuke ervaring. Ik leerde veel over samenspelen, optreden en andere dingen die komen kijken bij een band. De band heeft ongeveer drie jaar bestaan denk ik.

Hoe was je eerste show met All For Nothing?
De eerste keer dat ik meedeed met AFN was in 2005 in de Dordtse Popcentrale. Ik deed een toegift nummer mee en was super nerveus, omdat ik van nature niet iemand ben die graag in de spotlight staat. Als drummer zit je “lekker veilig” achter je drumstel, maar als frontpersoon voel je jezelf meteen veel kwetsbaarder. Maar het gaf me zo’n ongelooflijke kick, die ik nooit eerder had meegemaakt. Je maakt alles veel bewuster mee en kunt de emoties van mensen vooraan voelen.

Hoe bevalt het als vrouw in de hardcore scene?
Toen ik zo’n acht/negen jaar geleden begon waren er niet veel bands met vrouwelijke muzikanten. Je had een aantal grote bands en in de loop van de jaren zijn het er gelukkig steeds meer geworden.

afn_live_picby_holdingthemoment

Wie zijn je grote voorbeelden?
Band als Sick Of It All, Madball, Comeback Kid, Walls Of Jericho en de Cro-Mags. Inmiddels kan ik met trots zeggen dat we met al deze bands gespeeld hebben.

Wat is je hoogtepunt tot nu toe?
Mijn persoonlijke hoogtepunt was de tour met Walls Of Jericho. Zij hebben een zangeres en het was te gek om ervaringen met haar uit wisselen en tips van haar te krijgen.

Wat waren dat voor tips?
De tips die ze gaf waren vooral gericht op fit blijven en sporten op tour. Hoe je door simpele oefeningen, die je echt overal kan doen, het maximale uit je zelf kan halen.

Jullie spelen vaak in het buitenland. Waar worden jullie het best ontvangen?
Ik moet zeggen dat Duitsland daar toch wel het meeste voor in aanmerking komt. De scene is groot en er worden veel shows en festivals georganiseerd. Ik heb sowieso het idee dat Duitsers meer interesse hebben voor alternatieve muziekstijlen. Ze zijn erg open minded. Indonesië is altijd cool en ook Frankrijk heeft goede plekken en festivals om te spelen. Eigenlijk hebben we nergens wat te klagen.

Waar is All For Nothing momenteel mee bezig?
We zijn net klaar met de opnames voor onze nieuwe full-length genaamd What Lies Within Us. Op 18 april zal hij officieel uitkomen op GSR Records. De plaat zal op cd, download en gekleurd vinyl verschijnen. We hebben een video gereleased op YouTube van het nummer Under A Different Sun. We doen ook nog een tour door China, gevolgd door clubshows en festivals in Europa.

All For Nothing – Under A Different Sun

Wat vind je van de Rotterdamse hardcore scene?
Er is een “harde kern” die regelmatig naar shows gaat. Verder is er weer wat nieuwe aanwas qua bands, wat altijd positief is. We merken dat de attitude van jonge kids in de scene erg tof is. Mooi om te zien!

Hoe zie je de Rotterdamse muziekscene t.o.v. andere steden?
Er is natuurlijk veel te doen om de Rotterdamse popcultuur. Zalen gaan dicht en er is weinig plek om te spelen, maar toch lijkt het langzaam weer wat terug te krabbelen. In tijden van “nood” zie je vaak dat de creatiefste overleven. Dat er geen “groot” poppodium meer is, is zeker jammer, maar gelukkig zijn er genoeg alternatieven. Zeker voor punk/metal/hardcore. Baroeg, WORM, CAPSLOC en De Beuk. Allemaal prima plekken om te spelen. Zeker voor kleinere bands.

Heb je een favoriete plek in Rotterdam om te spelen?
Ik heb begrepen dat Leen Steen weer showtjes houdt in de Vibes. Het lijkt me leuk om daar een keer te spelen.

Tip ons eens; op welke Rotterdamse band zou iedereen moeten letten?
ClearXpath, Hawser, Rott’n’damned en From The Heart.

Waar zijn jullie binnenkort te bewonderen?
We staan sowieso op de Sena Talent Stage powered by Popunie tijdens het provinciale Bevrijdingsfestival op 5 mei. Hou onze Facebook pagina goed in de gaten, er komen wekelijks nieuwe shows en updates bij.

Dee’s Honeytones

dees honeytonesHot Damn
cd-album
vintage rockabilly

Vintage is hip, dat wist je al. Wat je wellicht niet wist, is dat onze mooie stad een levendige swingdance-scene kent. In navolging van Kopenhagen en Riga, richtte een groep dansers hier al een paar jaar geleden Roffa Swing op, dansavonden vol bezoekers die gekleed gaan in jaren ’20 stijl, de energieke, aan jazz verwante stijl lindyhop dansend op ballroom-, ragtime- en rhythm ’n blues-muziek.

Dat dit uiteindelijk zou leiden tot een lokale muzikale vertaling van de vintage-revival, is dus niet zo heel onverwacht. Zeker niet nadat grote namen als bijvoorbeeld Caro Emerald enkele jaren geleden al de weg hiervoor plaveiden.

Half maart was het podium van Rotown dan ook de plek waar het gebeurde in Rotterdam, met een avond vol swingdance en ragtime. Niet geheel toevallig ook de plek waar de Rotterdamse Dee-Ann van den Berg met haar Honeytones de debuutplaat Hot Damn lanceerde.

Dee’s Honeytones is misschien geen band die hoog op de affiches van de landelijke festivals en clubs staat, maar, zoals wel vaker gebeurd bij bands die binnen een bepaalde subcultuur zijn te plaatsen, wel al sinds 2011 aan de weg timmert in binnen- en buitenland. Hot Damn is de bekroning van drie jaar lang spelen op allerhande rockabilly- en rhythm ’n blues-festivals in Nederland, Duitsland en België.

Dee’s Honeytones – Loving Man

En Hot Damn is vintage galore, waarbij je je zo in de ballrooms van New York in de roaring twenties waant. Maar Dee’s Honeytones maakt meer dan een vintage-pastiche. Zo horen we invloeden van rockabilly (Loving Man, Stay Away From Me), rock ’n roll (Cherry Pie, Just a Tease), country (I Need A Man) en blues (I Got My Eye On You).

Minpuntje is dat door de dynamiek en ritmiek die zo kenmerkend is voor deze muziek, de songs soms erg inwisselbaar worden. Daarom had, zeg, tien of elf songs in plaats van vijftien, wellicht een wat behapbaarder album opgeleverd. Desondanks hebben Dee-Ann en haar Honeytones gewoon erg goed naar een breed spectrum van de Amerikaanse muziekhistorie geluisterd, wat een heerlijke vintage-trip voor de liefhebber oplevert.