Het Portret: Alicia Breton Ferrer

De Rotterdamse muziekscene is rijk aan geluiden en creatieve expressies. Eén van de makers die hier deel van uitmaakt is Alicia Breton Ferrer, muzikant en beeldend artiest. Alicia zingt in The Sweet Release of Death en samen met Daanie v.d. IJssel in Neighbours Burning Neighbours. In de eerste speelt ze ook bas en in de laatste genoemde gitaar. Nadat ze al jaren met anderen muziek maakt werkt ze nu voor het eerst aan een soloplaat die in het najaar moet verschijnen. Ik spreek haar in de Burgertrut over deze plaat, het typische duistere geluid van beide bands en haar ideeën over de toekomst.

‘’Ik was twee toen ik al op dozen, potten en pannen aan het slaan was.’’

Filosofische vraag
‘’Wie ik ben en wat ik doe? Wat een filosofische vraag, elke dag wat anders. Ik denk ook dat mensen hun hele leven bezig zijn om er achter te komen wie ze zijn. Dit antwoord zegt wel wat over mij, ik denk overal veel te veel over na. Ik ben Alicia dus, op het moment werk ik in een hostel en speel ik in twee bands.

Ik heb eigenlijk altijd wel muziek gemaakt. De jongens van The Sweet Release of Death en ik kennen elkaar al 17 jaar en we zijn al tien jaar als band samen. Ook speel ik in Neighbours Burning Neighbours gitaar en doe ik samen met Daanie v.d. IJssel de vocals. In Sweet Release doe ik ook de vocals en speel daarnaast bas.

 

Mijn interesse voor muziek was er al op jonge leeftijd. Mijn eerste voorkeur ging naar drummen. Ik was twee toen ik al op dozen, potten en pannen aan het slaan was en op mijn tiende had ik al een drumstel. Toen bedacht ik me dat ik wel drummer wilde worden. Ik heb een tijdje in bandjes gedrumd, maar op een gegeven moment wilde ik meer, vooral schrijven. Toen ben ik begonnen met de bas en met muziek/tekst te schrijven voor The Sweet Release of Death. Dat was dus zo’n tien jaar geleden.

Ongeveer twee jaar terug ben ik begonnen met Neighbours Burning Neighbours. Samen met Bart, bassist van Neighbours, heb ik op de Willem de Kooning gezeten. We zijn goed bevriend en het leek ons op een gegeven moment tof om samen muziek te maken, want dat hadden we nog nooit gedaan. Persoonlijk had ik ook nog nooit gitaar gespeeld. We gingen op zoek naar andere muzikanten, gingen jammen en de magie die ontstond werd steeds echter en serieuzer.”

‘’Laatst hoorde ik dat mijn oma in die tijd een optreden voor mijn vader en zijn band in Rotterdam had geregeld zodat hij hier naar toe kon komen, daarna is hij nooit meer weggegaan.’’


Een baby op een piano met katten
‘’Muzikaliteit heb ik van huis uit meegekregen. Mijn moeder speelde piano als hobby en mijn vader is muzikant van beroep. Mijn moeder is mijn vader, die Spaans is, in Spanje tegengekomen toen hij muziek aan het maken was, waarna ze op date zijn gegaan. Laatst hoorde ik dat mijn oma in die tijd een optreden voor mijn vader en zijn band in Rotterdam had geregeld zodat hij hier naar toe kon komen, daarna is hij nooit meer weggegaan.

Mijn broers maken ook muziek, de muziek is dus echt iets wat er gewoon altijd was. Eén van mijn broers heeft mijn geboortekaartje getekend, een baby op een piano met katten. Best wel typisch, aangezien ik mijn aankomende solo plaat thuis heb geschreven in het gezelschap van mijn kat.’’

 

Een beetje knutselen
‘’Het afgelopen jaar begon het steeds meer te kriebelen dat het me tof zou lijken om de productie te doen van een album. Ik had daar allemaal plannetjes voor gemaakt en het idee was ontstaan om deze zomer een plaat te maken, door allemaal muzikanten die ik tof vind bij elkaar te schrapen. Alleen voelde het ergens alsof ik daar nog niet helemaal klaar voor was en toen kwam de hele Covid-19 uitbraak.

Het plan ging niet door, maar tijdens de eerste weken van de quarantaine had ik zoiets van; ik ga zelf wel nummers maken. Dat lukte voor geen meter, maar na een maand weer proberen ontstond het vanzelf. Ik denk dat ik me pas laat realiseerde dat ik gedrumd heb, (bas)gitaar speel en zing. Technisch gezien zou ik het dus allemaal kunnen samenbrengen.

Normaal schreef ik vaak voor een band, maar nu ik het voor mezelf deed werd het echt meer een beetje knutselen. Het is allemaal heel erg improviserend tot stand gekomen, niks is echt met een bepaald thema of een gedachte geschreven. Het ontstond allemaal heel organisch, maar wat is ontstaan staat wel één op één in verband met de dingen waarmee ik op dat moment zat.’’

 

‘’Toen stuurde mijn moeder opeens een voice opname met het bericht van ”Jij vindt deze herrie vast mooi, ik word er helemaal gek van.”


De Quena fluit
‘’Mijn vader is ook op de plaat te horen. Hij maakt Zuid-Amerikaanse folklore muziek. Ik was bezig met een nummer over controleverlies en toen zat er een gat in het nummer, er moest iets komen maar ik wist niet wat. Toen stuurde mijn moeder opeens een voice opname met het bericht erbij dat ik deze herrie vast mooi zou vinden, zij werd er helemaal gek van.

Bleek het een opname te zijn van een Quena fluit, dat is een Zuid-Amerikaanse fluit waar mijn vader toevallig mee aan het experimenteren was, in huis met alle deuren open. Het klinkt ongeveer zoals het geluid wat uit een bierflesje komt als je erover blaast. Ik vond het best wel cool klinken en het bleek in dezelfde toonsoort te zijn als dat gat in het nummer. Zo is hij met zijn Quena fluit ook onderdeel geworden van de plaat.’’

 

‘’Het is juist iets van hoop brengen in de hopeloosheid.’’

R&B/Casio/noise plaat
‘’Het geluid van de twee bands waar ik in zit is vrij duister. Daar zat ik laatst over na te denken. Op Spotify kun je namelijk zien wat voor muziek je het meest beluistert en ik zag dat ik best wel veel naar r&b en funky muziek luister. Eigenlijk slaat dat echt helemaal nergens op. In mijn eigen muziek vind ik het belangrijk dat er altijd een soort randje is, het mag best duister zijn.

Op de soloplaat komt het heel erg samen, het is een soort van r&b/casio/noise plaat. Waar dat duistere vandaan komt weet ik niet precies, bij Sweet Release kan het komen doordat we samen in onwijze tienerdepressies en teenage angst zijn opgegroeid, ook met de verwachting dat de wereld waarin we leven hopeloos is en hopeloos zal blijven. Ik denk dat je dat geluid terug hoort in alle muziek, maar dat het juist omgezet wordt in een ontlading. Hoop brengen in tijden van hopeloosheid.

De mensen van Neighbours zijn misschien wat optimistischer, ik heb soms ook het idee dat we samen een praatgroep zijn. De thema’s van onze nummers zijn ook echt dingen die we met zijn vieren bespreken en die ontstaan in zo’n gesprek. Onderwerpen als bijvoorbeeld identiteit, gender en mentale gezondheid komen vaak terug.’’

Gewoon mijn eigen naam
‘’Op de WDKA heb ik de opleiding Audio Visueel gevolgd. Mijn kunstpraktijk en muziekpraktijk komen zeker samen, ik focus me nu vooral op fotografie en grafische vormgeving. Ik heb alle plaathoezen van Sweet Release ontworpen, bij Neighbours doen we het samen.

Vroeger had ik veel meer het idee dat ik alles moest scheiden maar nu, zeker met mijn soloproject, heb ik dat gevoel niet meer zo. Ik geef het gewoon mijn eigen naam, in plaats van dat ik er weer een aparte pagina voor moet maken. De ene dag fotografeer ik, de andere dag maak ik muziek, weer een andere dag doe ik grafische vormgeving en soms komt het allemaal samen.’’

“Over vijf jaar hoop ik dat de wereld een stukje minder kapot is.”


Klimaatoorlog
‘’Waar ik mezelf over vijf jaar zie? Haha, laatst antwoordde iemand op zo’n zelfde vraag met: Misschien wel aan het front van een klimaatoorlog. Ik heb echt geen idee, dit is zo’n vraag die ze stellen bij sollicitatiegesprekken die jij dan weer zo gunstig mogelijk beantwoord zodat ze je aannemen. Ik denk alleen dat niemand kan weten wat die over vijf jaar doet. Ook in mijn ideale wereld weet ik, dat ik nu niet weet wat ik over vijf jaar wil, omdat je over vijf jaar weer een compleet ander persoon bent.

Ik word nu nog steeds heel blij van muziek maken en hoop dat ik dat kan blijven doen. Ook zou ik graag wat meer de productie kant op willen gaan. Bij mijn aankomende soloplaat heb ik voor het eerst alles zelf opgenomen, met achteraf co-productie en mix magie van Floyd Atema. Het lijkt me tof om er achter te komen of ik me in opnemen en produceren verder kan ontwikkelen en of dat dan alleen voor mezelf is of ook voor andere projecten. Over vijf jaar wil ik verder zijn in dat onderzoek!’’

 

‘’Ambitie vind ik ergens dodelijk voor de creativiteit. Ik denk dat de gaafste dingen ontstaan doordat je iets doet met plezier. Te veel ambitie kan dat in de weg staan.’’

“Het is voor mij ook altijd een droom geweest om op het festival Beaches Brew in Italië te spelen. Daar ging ik elk jaar al naar toe als vakantieganger en voor dit jaar waren we er met The Sweet Release of Death geboekt! Het is heel jammer dat het niet is doorgegaan, zo zijn er meer toffe festivals, zoals Valkhof, waar ik dit jaar met beide bands zou staan. Dit jaar zou best wel een jaar van festival highlights zijn voor allebei de bands, erg zonde dus.’’

Avond op de bank
‘’Rotterdam is net een dorp soms, in de quarantaine tijden kwam ik zelfs tijdens mijn wandelingen nog muzikanten tegen op straat, zoals Bart Hoogvliet en Jeroen van Iguana Death Cult die samen met een project bezig waren. Voor de coronacrisis ging ik veel naar WORM en Roodkapje, ook wel V11.

Door het vele spelen van het afgelopen jaar verkoos ik vaak een avond op de bank met mijn kat boven naar een concert gaan, wat ik best wel suf vind achteraf. Je wilt wel naar alles toe maar door het vele spelen had ik het gevoel dat ik in een soort chronische jetlag vermoeidheid zat. Hierdoor ging ik, als ik naar een concert ging, vaker naar concerten van bandjes die ik al kende.

Misschien is mijn doel voor de komende vijf jaar ook wel om naar meer avonden te gaan van acts die ik nog niet ken. Het laatste concert waar ik was, voordat alles op slot ging, was The Homesick in Worm.”

“Verder vind ik de dingen die Jasper Boogaard doet heel vet, hij is nu bezig met een soort ambient project wat weer totaal anders is, maar wel heel fijn om op te zetten in deze corona tijden. Ik vind hem wel een inspirerend figuur in de scene.

Alle bandjes waar Bart Hoogvliet in speelt vind ik heel leuk, zoals Smudged Toads. AC Berkheimer zijn bezig met een hele gave nieuwe single, daar kijk ik naar uit! Roufaida en Eklin zijn ook hele toffe Rotterdamse bands, Motel Mozaique en Metropolis zijn favorieten qua festivals. Metropolis is echt zo’n festival waar ik van jongs af aan al naar toe ga, je ziet er altijd onbekende bandjes die dat een jaar later niet meer zijn.’’

 

“Tijdens Le Guess Who vorig jaar heb ik mijn favoriete concert aller tijden gezien van Girl Band.’’

LIJSTJES:

Favoriete muzikanten:
“Te veel, maar op dit moment: The Claque, Cleo Sol, Spencer, Just Mustard, Charlotte Adigéry, Cosse en Hanako.”

Favoriete platen:
Just Mustard – Wednesday, Housewives – FF061116, The Claque – Hush, BCUC – The Healing (Bantu Continua Uhuru Consciousness) en Women – Wome

Favoriete evenementen:
“Ik vond het zelf heel fijn om weer te kunnen spelen in TivoliVredenburg, dat is één van de weinige plekken waar je nu live muziek kan (mee) maken. De live avonden van Roodkapje, Beaches Brew in Italië, Ment Festival in Ljubljana en elk jaar het Subroutine feestje tijdens Eurosonic, los van ESNS :).”

Alicia’s soloalbum wordt in najaar 2020 verwacht.

Voor meer over The Sweet Release of Death check je hun Facebook, Instagram, website, Bandcamp en Spotify.

Meer over Neighbours Burning Neigbours is te vinden op Facebook, Instagram, website, Bandcamp en Spotify.

Investeer In Talent: Jasper Willems

In 2011 verhuisde journalist Jasper Willems vanuit Den Bosch naar Rotterdam. Hij ging kopje onder in de plaatselijke scene, maar bleef ook altijd de buitenstaander die zich vol enthousiasme verbaasde over de levendige muziekwereld die er schuilgaat. Rotterdam Goddamn: An Outsider’s Testimony is een Engelstalige verzameling persoonlijke verhalen uit de tien jaar die Willems doorbracht in de Rotterdamse underground, waarin hij vertelt over ontmoetingen en ontdekkingen.

Samen met muziekplatform Front is Jasper een campagne gestart om geld op te halen voor de publicatie van het boek.


An outsider’s testimony

“Ik heb lang getwijfeld om dit verhaal te vertellen, vooral omdat ik zelf geen oorspronkelijke Rotterdammer ben en dat is precies de strekking achter de subtitel: an outsider’s testimony. Ik wil het narratief rondom de lokale muziekscene namelijk niet claimen. Het boek biedt slechts een persoonlijke glimp van een veel groter beeld.

Ik wilde vooral een boek schrijven dat gewoon heel entertaining is, het soort boek dat je in een klap uitleest op de wc, bij wijze van spreken. Als de lezer door Rotterdam Goddamn de artiesten dieper leert waarderen dan denk ik: goed zo. Dat was helemaal de bedoeling.”

Van bandleden tot labeleigenaren en programmeurs: de Rotterdamse underground hangt aan elkaar van outsiders. Het is dan ook passend dat het verhaal van die wereld wordt verteld door een outsider. De collectie is al tijden in de maak, maar werd dit voorjaar voor het eerst (deels) gepubliceerd, als online serie.

Na veel belangstelling voor de online serie werd al snel het besluit genomen om hier meer mee te doen. Daarom slaat Jasper de handen ineen met Front, het platform dat sinds 2019 mooie verhalen over muziek publiceert en Rotterdam zijn thuisbasis noemt.

Jasper Willems. Foto door Michele van Vliet.

Campagne
Het geld dat met deze campagne wordt opgehaald, komt ten goede aan de drukkosten van het boek, maar ook aan de betrokken vormgevers en de rechthebbenden van gebruikte foto’s. Juist nu vindt Front het van groot belang om hen netjes te kunnen betalen. Het boek verschijnt naar verwachting eind 2020 en is via deze campagne-pagina op VoorDeKunst vast te bestellen.