Het was de hoogste tijd voor Get Loose, volgens initiator YMP (Mich Simon): “Rotterdam is eigenlijk hiphop hoofdstad, maar heeft geen serieus festival. Kan natuurlijk niet.” Zaterdag a.s. is het zover en vindt de eerste editie plaats.

Naast grote namen als Fresku, Hef en Winne staan er ook populaire acts als Murda, NoizBoiz en leden van Broederliefde op het festival. Er komt verder een prettige rapper uit Engeland (Che Lingo) en er draaien de hele dag fijne dj’s op het Afrikaanderplein, waar het evenement zal plaatsvinden. Tot slot is er veel ruimte voor aanstormend Rotterdams talent (van Mopperatchi tot Monta).

Foto: Sanne Donders

Toen de energieke organisator zelf jong was, was hiphop luisteren voor YMP niet zonder risico’s: “Stiekem hoorde ik de bandjes van mijn broer en kreeg gelijk klappen als hij erachter kwam. EPMD, Wu Tang, Cypress Hill, dat soort dingen. Later was DMX mijn eerste held, vanwege de performance en die super rauwe stem. Tegenwoordig luister ik graag Kendrick Lamar en Migos. Misschien even slikken voor sommigen, maar 50 Cent vind ik toch echt wel de grootste. Hij brengt business en kunst in balans. Onbevreesd zijn, daar gaat het om.”

Die houding is geen overbodige luxe als je een festival organiseert. Daarbij komt dat het beoogde publiek vaak traag is en nog praatjes heeft ook: “Boys kopen altijd last minute, of klagen vervolgens dat ze niet kunnen als de tickets op zijn. Het is een groot financieel risico, er zit zeker een bepaalde druk achter. Ondernemen is ook een kunstvorm.”

Uit kleine details blijkt dat het de eerste editie van een festival met potentie is. Hoewel hiphop misschien nog steeds een beetje een mannenwereldje is, zou de verhouding van één of twee dames per 20 mannen op de planken wel iets diverser kunnen. Op de website zijn rommelige vormgeving, gebrekkige informatie en onhandige formuleringen een teken dat de volgende editie net wat strakker aangepakt kan worden, maar het zijn kinderziektes die de pret niet mogen drukken. Of zoals YMP het formuleert, na bevestiging dat trots best op zijn plaats is: “Precies, dit is het begin van de toekomst.”

Als artiest heeft de poëet zelf ervaren dat het podium ver kan reiken. Lang dacht hij dat theater ‘alleen voor rijke witte mensen’ was, nu maakt hij met productiehuis Flow voorstellingen met jongeren die net als hij in de gevangenis zaten, of op andere manieren met geweld in aanraking kwamen. “We halen ze van de straat, zodat ze artiesten of productiemedewerker kunnen worden. Sommigen blijven een maand, anderen vijf jaar. Na mijn eigen detentie ben ik nooit meer dezelfde persoon geweest. Die twee jaar hebben mijn leven gered.”

Het is duidelijk dat hij inzichten wil doorgeven. Theater Zuidplein en Islemunda (podium van IJsselmonde) zijn nu de basis, de brug over naar het centrum is de volgende stap. YMP komt vaak erg actief over, maar weet het te combineren, want draagt ‘meerdere petjes’: “De eerste is die van betrokken vader, ik heb een zoon van vier. Vroeger heb ik negatieve ervaringen gehad, dus toen ik vrijkwam, werd hij mijn drijfveer. Zelf heb ik geen vader gehad, dus ik ga achter mijn dromen aan, zodat mijn zoon dat ook gaat doen. Of hij nou rapper of voetballer wil worden.”