Herken je dat? Dat je jezelf eenzaam voelt in je missie? Alleen voelt staan in je te behalen doelen? So low solo?
Ik wel. Ik steek het niet onder stoelen of banken. Maar toen Jessica (PR & communicatie Popunie) in een gesprek opmerkte hoe eenzaamheid leeft onder muzikanten kon ik alleen maar denken: “Ik ben niet alleen? Ik ben niet alleen. IK BEN NIET ALLEEN!!”

Nee… je bent niet alleen.

Dus ging ik op zoek. Hoe kunnen wij ‘rasgepassioneerden’, met niks anders dan muzikale ambitie in ons hoofd, ervoor zorgen dat we ons niet alleen voelen gedurende onze reis. Want hoe saai is dat? Een eenzame reis.

Toen moest ik denken aan mijn reis naar Portugal in 2017. Helemaal alleen. Me, myself and I. Niet omdat ik niemand had om samen mee te gaan, maar omdat ik alleen wílde zijn. Zelf keuzes maken, zonder back-up, weg veiligheid en durven vertrouwen op jezelf.

Wat ik tijdens deze reis ontdekte en al vanaf moment twee ondervond (moment één voelde wel even verloren), was niét een verloren-hervonden gevoel van zelfvertrouwen, maar wél: “Alleen reizen doe je niet alleen. Samenzijn wordt je grootste geluk!”

Vanaf moment één stond ik in contact met mensen, ik stond op ‘standje open’. Ik keek mensen aan, glimlachte, verwonderde me over alles wat ik zag en uit een gevoel van vrijheid sprak ik ze zelfs schaamteloos aan. Zo snel zelfs, dat ik die eerste dagen al opgezadeld zat met een lieve, maar jonge Franstalige amoureuze puppy die overal met me naartoe wilde. Awkward, maar leuk.
Ik heb de reis van mijn leven gehad, omdat ik de mooiste mensen heb ontmoet. En dát gun ik mij, maar ook jou en iedereen in onze creatieve reis.

Ons vak is hard, mentaal hard. Je wilt de wereld iets geven waar niemand op zit te wachten. Ondertussen is er zoveel overbevolking in de talentenvijver dat je twijfelt aan wie je bent en wat je kunt binnen je vak. We gaan snel naar ‘standje gesloten’. We sluiten ons af voor andere beroepsgenoten die ook in hetzelfde vaarwater lijken te zwemmen en we isoleren ons des te meer. Maar een beroep zonder collegialiteit is een arm beroep.

Iedereen is uniek in zijn ‘universeelheid’.
Ja, ik ben blond en heb blauwe ogen zoals zóveel andere Nederlandse zangeressen. Maar onder die eerste laag kenmerken zit een enorme poel aan andere talenten, mankementen en ingrediënten die samen een heel andere combinatie van talent maken. Dus wees niet bang voor die andere vissen, maar trek met ze op! Maak contact, help elkaar, inspireer elkaar. Trek zo’n kek kort rokje of broekje aan en steek die ‘pompoms’ in de lucht! YOU ROCK COLLEGUE!

Want laten we eerlijk zijn. Niemand herkent de reis vol uitdagingen die jij doormaakt net zo goed als eenzelfde avonturier. Hoe fijn is het dan als je bij elkaar terecht kan en elkaar de berg op ‘yellt’.

So low…

< delete >
< insert >

So! Wow!