Geef je op voor de Meet The Pro sessie #7: Publishing & Labels

foto 1De derde Meet The Pro sessie gaat over publishing en labels en vindt plaats op woensdag 25 juni op het Popunie kantoor. Wat is precies publishing, en wat heb je eraan als band? Wat kan een label voor je betekenen en hoe steken de deals in elkaar? Hoe werkt het als jouw track gebruikt wordt voor een reclame? Allemaal vragen waar we dieper op ingaan tijdens deze sessie.

We hebben de volgende professionals weten te strikken:

Fred van Kruining, voorheen werkzaam bij zowel Universal als EMI Music en labelmanager van de Nederlandse vestiging van het nieuwe indie label Caroline (oa. Chef’s Special, Bombay Bicycle Club en Elle Bandita), daarnaast is hij eigenaar van 67Management.

Dieuwertje Heuvelings is talentscout bij MassiveTalent, onderdeel van Massive Music. MassiveMusic is een music agency met vestigingen in New York, LA, Shanghai, London en Amsterdam. MassiveTalent plaatst nummers van (nog) onbekende en getalenteerde artiesten onder reclames, films, tv shows en games. Daarnaast cureert ze samen met haar collega Titia de Alternative playlist voor 22tracks Amsterdam.

Koen ter Heegde is labelmanager bij Subroutine Records, een onafhankelijk platenmaatschappij. Zijn functie binnen het label en voor de bands die ze ondersteunen varieert van A&R tot manager en boeker tot promotie. Subroutine brengt platen uit in verschillende genres, van singer/songwriter tot noiserock en van Homemade Empire tot WOLVON.

Martijn Crama is bandmanager en docent, vanuit zijn bedrijf Music United. Hij leidt deze avond het gesprek, en hostte ook al eerdere Meet The Pro sessies.

Let op! Onze Meet The Pro sessies kennen geen vrijwillige bijdrage meer maar een vaste entreeprijs van 5 euro, te betalen aan de deur. Graag wel vooraf aanmelden via onderstaande link.

Meld je aan voor deze sessie via de aanmeldpagina!

Extra informatie
Datum: woensdag 25 juni
Locatie: Popunie kantoor, Pannekoekstraat 102, Rotterdam
Aanvang: 19.30 u, start 20.00 u
Entree: € 5,- aan de deur
Wij zorgen voor een drankje!

Op pad met Marel Kroon: David Fagan (Rats On Rafts)

Foto door Shalita Dietrich2Popunie-reporter Marel Kroon ging op de koffie bij zanger/gitarist David Fagan en sprak hem over zijn eigen achtergrond, het ontstaan, de geschiedenis en de toekomst van Rats On Rafts. Deze Rotterdamse band bestaat inmiddels tien jaar en presenteert deze week hun nieuwe single Powder Monkey tijdens een optreden in V11.

Hij rookt zelf niet in huis en heeft liever ook niet dat ik het doe, in de keurige woning die hij onlangs betrok met zijn vriendin. De lentezon biedt uitkomst en even later zitten we tevreden te roken en Senseo-koffie te drinken op zijn dakterras. David Fagan (1988) heeft iets van een straatschoffie met zijn tengere gestalte, ruim zittende wollen trui en ogen verschuild achter een dikke pony. Als woordvoerder van Rats On Rafts heeft hij ook de reputatie onaangepast te zijn, berucht is zijn laconieke commentaar tijdens De Wereld Draait Door over een 3FM Award-nominatie Beste Artiest Alternative in 2012. Tussen collega-artiesten die bijna van hun stoel dropen van dankbaarheid, liet Fagan stoïcijns weten dat de prijs weinig verschil maakte voor zijn band: award of niet, ze zouden toch wel hun eigen weg blijven gaan.

Foto door Shalita Dietrich1Gepikeerd
Fagan: ‘Waar je constant mee geconfronteerd wordt is dat je alle passie die je hebt en alles waar je in gelooft moet laten varen en maar deze trein moet nemen.’
Welke trein?
‘Nou, dat je je netjes moet aanpassen en vooral heel dankbaar moet zijn. Kees (de Koning, eigenaar van het label TopNotch) heeft van verschillende kanten commentaren gekregen als: je moet die jongens eens op mediatraining sturen. Dan denk ik: wie zijn die mensen? Waarom? Je wordt gewoon gedwongen om een poppetje te spelen, kijk naar hoe saai die voetballers zijn. Kees was het er gelukkig ook niet mee eens en vond dat we gewoon onszelf moesten blijven. Kom eens met mij praten en geef mij de kans om iets uit te leggen in meer dan één zin. Dan wordt het wel duidelijk. Ik denk dat zij meer ons imago hebben gecreëerd dan wijzelf. Als je ergens een antwoord op geeft dat ze niet verwachten zijn ze gepikeerd.’

Van die non-vragen als ‘heb je er zin in?’. Het moet gezellig blijven.
”Vertel eens wat over jezelf’ dat soort dingen, van die… Het begon al op Noorderslag dat het verkeerd ging. De interviewer – een dj van 3FM – had geen flauw idee wie wij waren maar deed wel alsof hij ons al jaren kende. We moesten hem constant verbeteren. Het eindigde dat hij, met de microfoon uit, zei dat als we ons niet aanpasten de band het nooit zou redden. Jij hebt je huiswerk niet gedaan en wij krijgen op onze donder! Ik begrijp best dat het lastig is om vijftien bands op een dag te interviewen maar je hoeft ook niet te doen alsof je ons al jaren kent. Ik ben heel trots op wat ik doe, het enige in mijn leven wat ik echt leuk vind. Als jij daar een beetje stom over gaat doen accepteer ik dat niet. Ik wilde op DWDD ook best toelichten waarom ik een 3FM Award niet zo belangrijk vond maar kreeg er de kans niet toe. Alles moet in oneliners.’

Hondenraces
Nu dit uit de weg is kunnen we bij het begin beginnen: Vertel eens wat over jezelf.
‘Ik ben in Rotterdam opgegroeid, eerst in De Esch en daarna in Prinsenland. Daar woonde ik met mijn moeder, twee broers en een zus. Mijn moeder is Iers en komt uit een heel klein plaatsje bij de kust, niet zo ver van Dublin. Zo’n typisch klein Iers dorpje waar helemaal niks gebeurt, met een straatje met supermarkt, twee kroegen en een Chinees. In de vakanties gingen we daar naartoe. Mijn opa was hazewindhondentrainer en had een stuk land waar deze getraind werden. We gingen altijd altijd naar de hondenraces, ik had nooit door dat dat zo typisch Iers was, voor mij leek het normaal.’

Is je Ierse afkomst belangrijk voor je?
‘Het maakt je toch anders. Mijn ouders zijn gescheiden, ik ben opgevoed door een moeder die toen alleen maar Engels praatte. Ik zag mijn vader wel elk tweede weekend, maar je bent toch… Je moeder brengt je naar school. Het is toch iets… ik denk er nog vaak aan. Wij hadden het niet breed en woonden in best wel een nette buurt. Al onze vriendjes kwamen uit gezinnen van tweeverdieners maar ze waren altijd bij ons thuis. Ze konden blijven eten, blijven spelen, blijven slapen. Andersom was dat veel minder, Nederlanders hebben toch een soort sociale grens. Ik voel mij wel een Rotterdammer maar geen Nederlander. Maar ik voel mij uiteindelijk ook niet echt Iers.’

Foto door Kevin SchoenmakersTussenuren
‘Voor mijn veertiende verjaardag kreeg ik een gitaar, een Telecaster. Ik kon helemaal niet spelen natuurlijk dus ik heb er een half jaar alleen naar zitten kijken, totdat ik iemand ontmoette die me wat akkoorden leerde.’

De eerste contouren van Rats On Rafts ontstonden in de derde klas van het VMBO Grafisch Lyceum waar Fagan bevriend raakte met Arnoud Verheul (gitaar) en Florian Veenhuis (basgitaar).

‘We praatten veel over muziek. Arnoud hield eerst alleen van hiphop en Florian ook wel van gitaardingetjes. Zelf had ik ondertussen bands als Nirvana, Mudhoney en Sonic Youth ontdekt. In onze tussenuren gingen we altijd met een groepje naar de muziekzaak Feedback om daar te spelen. Ik had net het gevoel dat ik het een beetje kon maar Arnoud deed het meteen veel beter. Na een paar weken kwam hij al aan met Jimi Hendrix. Daar was ik wel een beetje jaloers op en ik ging toen ook beter mijn best doen. Tegen Florian hebben we letterlijk gezegd: jij ziet eruit als een bassist, jij moet bas gaan spelen. Een paar weken hebben we dat volgehouden en toen heeft hij een basgitaar gekocht. Soms zie je het gewoon aan mensen, een bepaalde houding die bij een instrument past. Eerst speelden we met een andere drummer, maar die had te weinig tijd en is er al na ons eerste optreden mee gestopt. Joris (Frowein) kenden we via Florian. Hij was ook bij onze allereerste repetitie, gewoon voor de lol meegekomen. Via Joris kwamen we bij de punk en via punk en grunge weer bij postpunk. Hij had een hanenkam en hield van The Exploited en The Clash. Toen we hem vroegen had hij nog nooit gedrumd. Hij heeft het geleerd door blaadjes op een tafel te leggen en met ‘A Forest’ van The Cure mee te drummen. Dat lukte hem op een gegeven moment, en toen dachten we wow, hij is echt een drummer, haha.’

Vreemd
Opvallend aan Rats on Rafts is hun, bijna on-Nederlandse fascinatie voor het Rotterdamse en Nederlandse erfgoed van punk en postpunk zoals Rondos, De Div, Nasmak en Mecano. De ontdekking van het Rotterdamse industriële trio KIEM leidde in 2010 zelfs tot hun eerste single, een cover van The Moneyman, geproduceerd door voormalig KIEM-lid Huub Kentie.

Hoe zijn jullie KIEM op het spoor gekomen?
‘Via de platenzaak Hans Tweedehands waar we vaak komen. Eigenaar Hans raadde het ons aan. Het heeft mijn visie op Rotterdam veranderd, ik ontdekte dat hier gewoon goede muziek vandaan komt. In een interview hebben we daarna een keer gezegd dat we weleens wat met Huub wilden doen. Via via kwamen we erachter dat hij bij Waterfront werkte en daar heb ik hem opgebeld. Ik weet nog dat we allemaal heel nerveus waren toen hij voor het eerst naar onze oefenruimte kwam, inclusief Huub zelf. Maar hij was vanaf het begin heel dedicated. Het was zijn idee om Chris van Velde erbij te vragen die net zijn eigen LGM Studio was begonnen. Chris is nog steeds onze vaste technicus, live en in de studio. Het leukste was misschien wel dat het de drie originele KIEM-leden weer samenbracht tijdens de releaseparty.’

Door een nummer van KIEM te coveren keken jullie, misschien wel als eerste jonge band, naar jullie eigen erfgoed in plaats van naar Britse en Amerikaanse bands.
‘Vreemd maar toen wij de Ramones ontdekten was er niemand die zei dat wij ook eens naar de Rondo’s moesten luisteren. Waarom niet? Dat komt uit je eigen stad en daar mag je best trots op zijn.’

Rats On Rafts – The Moneyman

Engelse dingetjes
De KIEM-connectie zette zich voort op het debuutalbum The Moon Is Big waarop oud KIEM-lid Ger ‘Sax’ van Voorden saxofoon speelt. De plaat verscheen oorspronkelijk in 2011 op het kleine label Subroutine Records maar kreeg een re-release op het grotere, van oorsprong hiphop-georiënteerde label TopNotch. De lp werd door uitgeverij Lebowski Publishers in 2012 gevoegd bij Vinyl, de lijvige koffietafel-box over het gelijknamige jaren tachtig muziektijdschrift. Ondertussen vond de groep op eigen kracht zijn weg naar Engeland waar regelmatig met succes werd opgetreden en een BBC-sessie werd opgenomen voor Mark Riley (oud-lid van een van Fagans favoriete groepen The Fall). De single Emma-Sofia verscheen in 2012 zowel bij TopNotch als het Britse label Louder Than War van undergroundheld John Robb (The Membranes).

‘Als je in Nederland speelt dan zeggen ze dat het on-Nederlands is en in Engeland zeggen ze: daar heb je de Nederlandse jongens. Veel van onze Engelse contacten hebben we te danken aan Richard Foster (Britse, in Nederland wonende journalist voor onder andere het online tijdschrift Incendiary Magazine en verwoed pleitbezorger van Nederlandse undergroundmuziek). Hij zag ons een keer in Exit openen voor Pony Pack en vond het heel vet. We deden hem denken aan bepaalde Engelse dingetjes: Gang Of Four, The Fall…What the fuck? De eerste keer dat ik met iemand praatte waarvan ik het idee had dat hij ons begreep. We hebben contact gehouden, het is ook een aardige en grappige gozer. Hij heeft uiteindelijk optredens voor ons geregeld in Londen en Newcastle en er voor gezorgd dat bijvoorbeeld John Robb naar ons kwam kijken.’

Rats On Rafts – Emma-Sofia

Tam
Na een korte pauze speelde de groep onlangs voor het eerst sinds maanden weer live, in het voorprogramma van Britse wavehelden Echo and the Bunnymen. Aan een nieuw album wordt gewerkt maar daar kan Fagan nog nauwelijks uitspraken over doen. Over de nieuwe single Powder Monkey is hij in ieder geval goed te spreken.

‘Het gaat meer richting hoe ik denk dat we live klinken maar volgens mij is het nog verder gegaan omdat we zo enthousiast waren over de dingen die we tegenkwamen. Alles is analoog opgenomen, op band gemixt en op band naar de perserij gegaan. Er komt helemaal niets digitaals tussen, daardoor klinkt het wat lo-fi-achtig. Het was de eerste keer dat we zo werkten dus ging er ook wel wat mis, maar achteraf maken die foutjes het juist weer leuk. Iedereen die wel eens heeft opgenomen herkent het; je zet de versterker heel hard en speelt heel stevig maar als je het terughoort klinkt het een beetje tam. Als je bij een heel hard optreden staat gaan je oren het geluid een beetje compressen. Dat is live-geluid en dat wilde ik op plaat krijgen. Op een computer kun je alles doen wat je wilt. Nu moesten we regelmatig zeggen: nee, kan niet. Van die beperking hebben we geprobeerd de kracht te maken. De bedoeling is om de hele volgende plaat op die manier op te nemen.’

Afwassen
Rats On Rafts gaan hun eigen weg, nemen de tijd, blijven eerlijk en laten zich door niemand gek maken. Ondertussen staat Fagan zijn brood te verdienen als afwasser in een Rotterdams Hotel-Restaurant.
Geen ideale baan. Zou je, om het jezelf makkelijker te maken geen concessies willen doen?
‘Ik denk dat als je dicht bij jezelf blijft, je toch wel komt waar je wil zijn. Daar geloof ik al tien jaar in. En ik ben nog geen 30. We hebben pas één plaat uit. Ik zou nooit de keuze maken iets te doen naar een andermans idee. Kan ik ook niet, dan loop ik heel snel weg.’

Sta je liever vaat te wassen?
(Resoluut:) ‘Ja! Nou ja, ik zou best een ander baantje willen. Maar het is de realiteit, je komt een keer op tv en iedereen denkt dat het heel goed gaat. Ondertussen sta je in een spoelkeuken te werken. Wat niet erg is, ik heb daardoor veel respect gekregen voor de mensen die dit soort werk altijd doen. Sommigen vinden het ook leuk werk. Voor mij is het een keuze. De muziek moet gewoon zijn wat het is, dan komt het vanzelf wel.’

Rats On Rafts speelt op 14 juni in V11. Bekijk hier het Facebook event.

Marel Kroon

Foto credits: Shalita Dietrich en Kevin Schoenmakers

marelkroonMet zijn 76 jaar kan Rotterdammer Marel Kroon gerust de éminence grise van de Nederlandse popjournalistiek worden genoemd en een monument voor het steeds meer vergrijzende internationale poplandschap. Hoewel hij pas na zijn pensionering (tot zijn 65ste doceerde hij Boekhouden op een Hillegersbergse Mavo) serieus begon te schrijven, bevond hij zich gedurende zijn lange leven steeds daar waar Nederlandse popgeschiedenis werd geschreven. Als tiener zag hij de rock ‘n’ roll opkomen maar zijn enthousiasme voor pop werd pas echt aangewakkerd met een bezoek aan het concert van The Beatles in Blokker (1964). Datzelfde jaar stond de jonge Kroon vooraan tijdens de rellen rondom het Rolling Stones concert in het Haagse Kurhaus. Hij danste naakt op het Kralingen Popfestival (1970) totdat Jefferson Airplane-zangeres Grace Slick vanaf het podium hem persoonlijk vroeg of hij ‘please’ iets wilde aantrekken. Hij verloor zijn voortanden aan de rondmaaiende basgitaar van Sid Vicious tijdens het Sex Pistols-concert in Eksit (1977) en de rest van zijn gebit door een stagedive tijdens het concert van Nirvana in Nighttown (1989) waarbij geen mens hem opving omdat er praktisch niemand was. Zo hopen de wapenfeiten zich op. Voor Popunie gaat Kroon vooral op zoek naar de cult- en randfiguren van de Rotterdamse popcultuur.