Eerste editie ‘Word!’ was een fijne hiphopzondag

De immer zonnige Jermaine Berkhoudt (kort en krachtig bekend als MC JR) heeft hart voor hiphop. Dat uit hij deze keer door het organiseren van Word! (in samenwerking met Lantaren/Venster en HipHopHuis).

De avond draait om de documentaire Word Is Bond van Sacha Jenkins, waarin het schrijfproces van een reeks Amerikaanse rappers centraal staat. Het blijkt ontroerend om grote namen te horen vertellen over deze (vaak onderbelichte) details. De organisator: “Er was nog geen echte hiphop docu die ingaat op de denkwijze achter het schrijven.  Het proces is persoonlijk, maar wel tof om te zien hoe anderen het doen. Vaak herkenbaar ook. Rakim begon bijvoorbeeld altijd met het einde van de zin.”

Waarom leek dit nieuwe initiatief Berkhoudt een goed plan? “Het is een soort propaganda voor de stroming.  Ik wil mensen in aanraking brengen met hiphop. Film is misschien nog een beetje een onaangeraakt vlak. Voor mijn schoonmoeder bijvoorbeeld was het een eye opener. Ze wist niks van hiphop af, vatte het samen als ‘mensen die snel praten over dingen die het licht niet verdragen’. Het gaat natuurlijk veel verder.”

Aanstekelijk

Het programma ging ook verder dan alleen een film vertoning. Eerst dansten twee dames ‘een soort tijdreis’, erg aanstekelijk om naar te kijken (zelf dansen was voor het deels brakke publiek nog even een stap te ver). KevTendencies rapte een paar tracks, laverend tussen boombap, trap en R&B. Het is duidelijk dat deze artiest veel te bieden heeft, hoewel hij soms nog lijkt te zoeken. De nummers waar hij zelf het meeste plezier aan beleefde, overtuigden het meest, omdat vorm en inhoud daar het beste samenvielen.

Voordat Word Is Bond begon, zagen we een clipje over het HipHopHuis. Het was onduidelijk waarom die Home Of The Brave heette (wat is er dapper aan gebaren op een straathoek of dansen in een garage?), maar de clip is met liefde gemaakt. Er loopt wellicht altijd een dunne grens tussen een flitsende indruk van de scene en vervallen in brave urban clichés. Gelukkig konden we het clipje twee keer bewonderen om een beter beeld te krijgen.

DJ Ray Escobar draaide lekkere tunes na de film en paneldiscussie. Berkhoudt over de drie gasten die de film bespraken: “Tof om deze docu met z’n allen te kijken, dan kan je achteraf discussiëren. Ik nodig graag mensen uit die voor een mening staan: Code Red bijvoorbeeld heeft een duidelijke visie. Dichter heeft meer gevoel voor nuance, een echte lyricist. Vivien Waszink weet alles van taal. Bij de eerste vertoning in Amsterdam was ze er ook. She knows her stuff.”

Kelder

De documentaire toont veel winterse shots, die de intimiteit van de interviews vergroten (zo vormen de vele dikke jassen op straat een mooi contrast met een warme kelder vol platen).  We horen uiteenlopende artiesten, van Mr. Porter (die behalve P.I.M.P. voor 50 Cent ook het underground debuut Infinite van Eminem produceerde) tot Rapsody (eigenlijk de enige vrouw die aan het woord komt, gelukkig heeft ze veel boeiends te vertellen). Anderson .Paak zien en horen we later in de film, vooral terwijl hij fijne muziek maakt. Hoewel hij onder meer uitlegt dat hij als drummer een andere aanpak heeft dan de meeste artiesten, spreekt zijn muziek eigenlijk voor zich: hiphop blijft zich ontwikkelen.

Berkhoudt was heel erg onder de indruk toen hij de film zag: “Je hoort diverse gasten in plaats van de standaard grote namen. Eerlijk gezegd vind ik het jammer dat ze Kendrick niet gevraagd hebben, maar dan was het een andere docu geweest. Opvallend vond ik de mc die rap niet meer interessant vindt, omdat hij tegenwoordig het battle element mist.” Bij de nabespreking gniffelt het panel om deze ontevreden Amerikaan, omdat die niet echt veel bereikt zou hebben in de scene en dus eigenlijk niet zoveel in te brengen heeft. Het publiek lijkt verdeeld over het onderwerp, maar geeft de indruk dat strijd binnen het genre iets minder belangrijk is geworden.

Opbouw

Soms is de opbouw van de film misschien wat onduidelijk (zo springen we schijnbaar willekeurig tussen verschillende steden heen en weer), het spreekt wel voor de maker dat ‘Word is bond’ de ondervraagden afhankelijk van wat ze te melden hebben een aandeel geeft. Daarom komen Nas, J. Cole, Rakim, Flatbush Zombies, Brother Ali, Royce Da 5’9” en Tech N9ne vaker voorbij dan bijvoorbeeld Big Daddy Kane (absoluut een boeiende artiest, die deze keer kennelijk net wat minder bruikbare quotes heeft opgehoest).

Een mooi onderdeel zijn de interviews met Rhymefest. Op jonge leeftijd benaderde de moeder van Kanye hem met de vraag: ‘Waarom heb je het de hele tijd over seks en drugs?’ Dat maakte indruk op de rapper uit Chicago, zodat hij inmiddels bevlogen het belang van oprechte inhoud en persoonlijke stijl bezingt, in zijn lessen aan een groep jonge rappers (die stuk voor stuk trouwens achterlijk goed blijken te zijn). Berkhoudt herkent wat Rhymefest met bijna religieuze overtuiging deelt: “Doe wat in je hart ligt. Die boodschap blijft actueel.”

Streams

“Tech N9ne verbaasde me het meest. Ik kende zijn muziek; verder wist ik niet wie hij is of waar hij vandaan komt. Hoe hij schrijft, door bijvoorbeeld rekening te houden met ademen, herken ik goed. Zelf ben ik geen studio mc, meer een live entertainer. Genoeg gasten die een miljoen streams hebben, maar geen shows kunnen rocken. Dan staan ze daar gewoon maar wat nummers te doen.” Daarom hebben we het kort over A$AP Rocky, die in zijn show op Woo Hah! steeds na een minuut buiten adem leek en in het begin van zijn show geforceerd om een moshpit vroeg. Niet veel later begon de populaire rapper opeens gevoelige liedjes te zingen (muzikaal gezien overigens misschien wel het beste onderdeel van dat optreden). Ons simultane hoofdschudden is bijna hoorbaar door de telefoon.

Gelukkig zijn er ook genoeg redenen om enthousiast te zijn over de huidige staat van rap. “Flatbush Zombies zijn nu pas hot, maar wel al heel lang bezig. Wat ze zeggen, stelt me gerust… onze generatie is echt niet verloren, de meesten krijgen de basics gewoon mee. Dat wordt onderschat, mensen zeggen nog steeds ‘tegenwoordig gaat het alleen maar over geld, stoer doen en drugs’. Vroeger was het misschien minder letterlijk, maar toen werd er ook commerciële muziek gemaakt. Er zijn in elke generatie hypes, maar ook gewoon mensen met craft en skills. Joey Bada$$ bijvoorbeeld. Die is dan ook helaas wat minder in de grote media te vinden.” Met of zonder groot publiek, we kijken uit naar de volgende editie van Word!

Houd de agenda van LantarenVenster in de gaten voor de volgende editie!

Casi-Y0 – Pastelkleuren

  • Pastelkleuren

  • Casi-Y0
    • Genre: Rap, Hiphop
    • Release-type: ep, digitaal
    • Label: Alumen

Maak kennis met Casi-Y0, een jonge Rotterdamse dame die met de ep Pastelkleuren haar tweede plaat aflevert. Wanneer ik op internet meer informatie over haar wil vinden, krijg ik het idee dat we hier met een vrij mysterieuze artieste te maken hebben. Het lukt mij namelijk niet om veel meer over haar te weten te komen dan dat zij eerder de Leun ep uitbracht. Er zit voor mij niets anders op dan er aan de hand van Pastelkleuren achter te komen wat deze meid bezighoudt en in hoeverre ze aan ons weggeeft welk persoon er achter de naam schuilt.

In het eerste nummer Klootzak leer ik dat Casi-Y0, ondanks dat ze open staat voor liefde, veelal ongelukkig is in het vinden van de juiste partner. Ze steekt niet onder banken of stoelen dat dit deels aan haar eigen handelen ligt, terwijl een ‘disco-achtige’ beat haar teksten vrij luchtig laat overkomen. Ik heb het idee dat Casi-Y0 niet de makkelijkste persoon is om mee in een relatie te zitten, maar tegelijk beschikt over een mooi en complex karakter.

Liefde die deze artieste momenteel beter beheerst, komt naar voren in het nummer Coracao. In een rustiger tempo klinkt haar, dit keer in auto-tune gehulde, stem ontspannen en lijkt ze duidelijker van haar zaak te zijn dan in de twee voorgaande nummers. Overigens hoor ik zowel met als zonder effecten op haar krachtige en tegelijk gevoelige stem bij vlagen een mooie Rotterdamse tongval terug in elk nummer.

Terwijl Voor Alumen zich overduidelijk richt op het uitgaansleven, sluit de ep af met de net wat inhoudelijkere bonus track Fuck Rutte 3. Hierin onderstreept de artieste, die ik zou bestempelen als rapper met ambities als zangeres, de relatie tussen geld en geluk en de obstakels die zij op dit gebied ervaart.

Ik krijg aan de hand van Pastelkleuren het idee dat Casi-Y0, geheel vanuit haar eigen ervaring en beleving, zoekende is naar een sound die het beste bij haar past. Tracks zijn daarbij niet allemaal even goed afgemixt, waardoor productie en vocalen soms niet optimaal uit mijn speakers komen. Ook vind ik de producties over het algemeen net wat te kaal. Voor mijn gevoel verdient een aantal teksten een mooier jasje om deze jonge artieste nog beter tot haar recht te laten komen. Dit kan uiteraard een kwestie van smaak zijn.

Stiekem krijg ik het idee dat Casi-Y0 met deze ep nog aan het warmlopen is en hou ik er rekening mee dat zij de potentie heeft om met de tijd te verschijnen als een bekende naam binnen de Nederlandse wereld van muziek. Ondanks dat ik haar aan de hand van deze ep beter heb leren kennen, ben ik nog altijd benieuwd naar welk gezicht er achter deze dame schuilt. Wie weet dat er in de toekomst videoclips van haar verschijnen, zodat ze letterlijk en figuurlijk zichtbaarder wordt. Of zal ze voor altijd een mysterie blijven voor de luisteraar?