Documentaire Mike Redman vereeuwigd in Amerika

Persfoto Mike Redman 2De documentaire Sample: not for sale, werd reeds met veel succes ontvangen tijdens het International Film Festival Rotterdam en werd bekroond tot beste muziekfilm in Hamburg. Nu is de film officieel geadopteerd in het grootste archief dat zich richt op de hiphopcultuur in Amerika. 

Sample: not for sale is een film die de sample-cultuur onderzoekt binnen de muziek waarbij verschillende beroemde artiesten een dialoog aangaan. Het samplen, lenen of soms stelen van elkaars muziek is inmiddels algemeen goed, maar blijft omstreden. Het maken van een documentaire hierover is dit evenmin.

Regisseur Mike Redman (Walkmen, Anagram, Nighttown) heeft zes jaar lang prominente personen geïnterviewd en op onorthodoxe wijze voor zijn camera gekregen. Hierover heeft hij onlangs het ondersteunende boek getiteld Het Sample Dagboek gepubliceerd. Aan de hand van interviews en herkenbare geluidsfragmenten heeft de documentaire binnen het festival circuit menig persoon doen verbazen of geamuseerd. “Ik vind het altijd erg interessant om te weten waar de oorsprong van iets ligt. Binnen de beeldende kunst of muziek kom je er dan al snel achter dat men zich soms wel heel erg veel heeft laten inspireren door een voorganger. Maar in sommige gevallen heeft het ook bijgedragen aan nieuwe stromingen. Bands als The Rolling Stones en Led Zeppelin hebben zich laten inspireren door menig blues artiest, maar het direct ontlenen van ideeën was nog nooit zo duidelijk tot er rap platen verschenen”, aldus Redman.

Dit is dan ook waar, vanuit Redman, zijn verhaal begint, waarna we al snel in verschillende genres terechtkomen en artiesten als Miles Davis, George Clinton en Kraftwerk niet ontbreken.

Ondanks dat deze documentaire niet op dvd zal verschijnen, is de film niet onopgemerkt gebleven. Zo noemde het Engelse sampleplatform WhoSampled.com de documentaire de meest volledige film op dit gebied en toonden artiesten als Chuck D en Alchemist hun waardering.

Deze week is Sample: not for sale officieel geadopteerd door Cornell University in Ithaca, New York. Cornell is toonaangevend binnen onder andere de wetenschap en biotechnologie. Er zijn 41 Nobelprijswinnaars geassocieerd met Cornell en ook beheren zij verschillende archieven van gewicht op het gebied van kunst, geschiedenis en cultuur. Hieronder valt ook het grootste hiphop archief waarin de film van Redman is opgenomen.

De universiteit laat weten het grote belang in te zien van de film en prijst de inzet en verbondenheid van Redman om dit element van een subcultuur te conserveren. Redman; “Ik ben zeer vereerd om een klein puzzelstuk te mogen bijdragen aan dit belangrijke archief. Een betere plek is naar mijn idee niet mogelijk. Om als vroeg schoolverlater uit Nederland een document te hebben gemaakt dat inzicht biedt aan academici in Amerika maakt voor mij de cirkel op vele manieren rond”.

Meer weten over Mike Redman? Lees dan hier hoe Marel Kroon Redman eens flink aan de tand voelde.

Schroomkoning

schroomkoningSchroomkoning
cd- / download-ep
singer/songwriter

Udo Pesch heeft zich goed ingedekt. In de begeleidende brief bij de cd schrijft hij: “Nederlands is met zijn rare klanken en zijn weerbarstig[e] ritmes naar alle waarschijnlijk[heid] de minst geschikte taal voor muziek. Zoals ik in het liedje ‘luchtgitaar’ zing: ‘Ik doe mijn best om te zeggen wat ik voel, wat ik denk, in een ondankbare taal die de juiste woorden niet kent.’ Schroomkoning kent meer gebreken: de liedjes zijn op een gammele pc in de slaapkamer opgenomen, niet alles is even zuiver, niet alles is even strak. Tja, het is wat het is.”

Ook al vindt Pesch de Nederlandse taal ondankbaar en zal dat gevoel waarschijnlijk wederzijds zijn, toch heeft hij zich om de een of andere reden genoodzaakt gevoeld om deze taal te gebruiken voor dertien liedjes als vervolg op zijn eerste verzameling liedjes die hij (eveneens alleen maar digitaal) uitbracht onder de naam Vanity & Jokes.

De biografie die hij over Vanity & Jokes schreef voor de website Ongekend Talent getuigt niet van ijdelheid, wel van humor: “Liedjes die ergens zitten tussen irrelevantie en groteske pretentie, tussen nogal vals en behoorlijk intens, tussen ditigaal [sic] gepruts en authenticiteit.” Dus, daar sta je dan als recensent met je mond vol tanden. Kan ik hier behalve “Gooi de volgende keer even je bio door de spellingcheck” nog iets zinnigs aan toevoegen?

Schroomkoning een sympathiek project en een project van deze tijd. Pesch heeft het voorbeeld van Spinvis genomen en dit gestript van alle tierelantijntjes. Wat overblijft is misschien wel de droom van iedereen die zich gedwongen ziet te werken voor zijn hypotheek, maar bij wie van binnen een muzikale zeggingskracht borrelt die hoe dan ook af en toe aan de oppervlakte moet komen.

Met alle technische mogelijkheden van tegenwoordig worden er enerzijds steeds hogere eisen gesteld aan studioproducties, maar is er anderzijds ook een grote groep mensen die zich aangetrokken voelt tot ‘lo-fi’, muziek die kosteloos gemaakt is op een zolderkamer en eveneens kosteloos te beluisteren is onder het genot van een ‘slow coffee’ en additiefvrije shag. Wie naar Schroomkoning luistert, zal waarschijnlijk al gauw denken: “Dit kan ik ook.” En vervolgens: “Dit wil ik ook.” En daarna: “Dat ga ik ook doen.” En dat lijkt me een mooie stap op weg naar een betere wereld.




Schroomkoning – Luchtgitaar

De dertien tracks van Schroomkoning die op Soundcloud te beluisteren staan hoeven niet per se als album in een bepaalde volgorde te worden beluisterd. De volgorde van de tracklijst die ik kreeg kwam ook niet overeen met de volgorde van de nummers op de cd. Ik zou dan ook aanbevelen om de nummers van Schroomkoning een beetje te doseren. Eén nummer per kopje koffie en sigaret. Als je ze alle dertien achter elkaar luistert, dan is het namelijk nogal veel van hetzelfde. De zang en het gitaarspel zijn zo ingetogen als mogelijk is: de term ‘fluisterliedjes’ is hier goed van toepassing. Af en toe wordt er een tikje op een klokkenspel gegeven.

Het is duidelijk dat het hier om de teksten draait, die helaas door de vele overdubs niet allemaal even goed te verstaan zijn. Maar dat is waarschijnlijk ook de bedoeling: je krijgt de teksten niet cadeau, maar je moet de oren spitsen en zo dicht mogelijk bij de speakers gaan zitten. Of met een goede koptelefoon in een stiltecoupé.

Ik heb zelf ook geworsteld met die eeuwige vraag of je als singer/songwriter per se in je moedertaal moet schrijven. Zelf kies ik voor Engels, omdat al mijn voorbeelden in het Engels zingen, en het daarom misschien niet mijn moedertaal is in spraak maar wel in muziek. Met Pesch’ stelling dat het Nederlands geen ritme heeft ben ik het niet eens; in Glas bewijst hij zelf het tegendeel. De manier waarop het ritme van de tekst op het ritme van de muziek past is de kracht van dit nummer. Het hoekige van de Nederlandse taal is juist wat deze songs nog een beetje smaak geeft. Als Pesch ook nog in het Engels had gezongen, dan was het een wollen deken geworden. Dat hoeft niet vervelend te zijn, maar dan kun je wel vergeten dat mensen nog naar de teksten luisteren.

Hoogtepunten op de cd vond ik de twee meest contrasterende nummers: het spannende Broos en het bijna exotisch springerige Helpen. En qua tekst vind ik Luchtgitaar het sterkst, het nummer waar hij ook uit citeert in zijn begeleidende brief. In plaats van zijn mijmeringen los te laten op een publiek in de verte poneert hij hier een paar stellingen die de luisteraar uitdagen om met hem in discussie te gaan. En om dat antwoord zelf ook te verwoorden in een lied en dat op de zolderkamer te gaan opnemen. Is de slow coffee al op? Hup, aan het werk dan!