Schroomkoning
cd- / download-ep
singer/songwriter

Udo Pesch heeft zich goed ingedekt. In de begeleidende brief bij de cd schrijft hij: “Nederlands is met zijn rare klanken en zijn weerbarstig[e] ritmes naar alle waarschijnlijk[heid] de minst geschikte taal voor muziek. Zoals ik in het liedje ‘luchtgitaar’ zing: ‘Ik doe mijn best om te zeggen wat ik voel, wat ik denk, in een ondankbare taal die de juiste woorden niet kent.’ Schroomkoning kent meer gebreken: de liedjes zijn op een gammele pc in de slaapkamer opgenomen, niet alles is even zuiver, niet alles is even strak. Tja, het is wat het is.”

Ook al vindt Pesch de Nederlandse taal ondankbaar en zal dat gevoel waarschijnlijk wederzijds zijn, toch heeft hij zich om de een of andere reden genoodzaakt gevoeld om deze taal te gebruiken voor dertien liedjes als vervolg op zijn eerste verzameling liedjes die hij (eveneens alleen maar digitaal) uitbracht onder de naam Vanity & Jokes.

De biografie die hij over Vanity & Jokes schreef voor de website Ongekend Talent getuigt niet van ijdelheid, wel van humor: “Liedjes die ergens zitten tussen irrelevantie en groteske pretentie, tussen nogal vals en behoorlijk intens, tussen ditigaal [sic] gepruts en authenticiteit.” Dus, daar sta je dan als recensent met je mond vol tanden. Kan ik hier behalve “Gooi de volgende keer even je bio door de spellingcheck” nog iets zinnigs aan toevoegen?

Schroomkoning een sympathiek project en een project van deze tijd. Pesch heeft het voorbeeld van Spinvis genomen en dit gestript van alle tierelantijntjes. Wat overblijft is misschien wel de droom van iedereen die zich gedwongen ziet te werken voor zijn hypotheek, maar bij wie van binnen een muzikale zeggingskracht borrelt die hoe dan ook af en toe aan de oppervlakte moet komen.

Met alle technische mogelijkheden van tegenwoordig worden er enerzijds steeds hogere eisen gesteld aan studioproducties, maar is er anderzijds ook een grote groep mensen die zich aangetrokken voelt tot ‘lo-fi’, muziek die kosteloos gemaakt is op een zolderkamer en eveneens kosteloos te beluisteren is onder het genot van een ‘slow coffee’ en additiefvrije shag. Wie naar Schroomkoning luistert, zal waarschijnlijk al gauw denken: “Dit kan ik ook.” En vervolgens: “Dit wil ik ook.” En daarna: “Dat ga ik ook doen.” En dat lijkt me een mooie stap op weg naar een betere wereld.

Schroomkoning – Luchtgitaar

De dertien tracks van Schroomkoning die op Soundcloud te beluisteren staan hoeven niet per se als album in een bepaalde volgorde te worden beluisterd. De volgorde van de tracklijst die ik kreeg kwam ook niet overeen met de volgorde van de nummers op de cd. Ik zou dan ook aanbevelen om de nummers van Schroomkoning een beetje te doseren. Eén nummer per kopje koffie en sigaret. Als je ze alle dertien achter elkaar luistert, dan is het namelijk nogal veel van hetzelfde. De zang en het gitaarspel zijn zo ingetogen als mogelijk is: de term ‘fluisterliedjes’ is hier goed van toepassing. Af en toe wordt er een tikje op een klokkenspel gegeven.

Het is duidelijk dat het hier om de teksten draait, die helaas door de vele overdubs niet allemaal even goed te verstaan zijn. Maar dat is waarschijnlijk ook de bedoeling: je krijgt de teksten niet cadeau, maar je moet de oren spitsen en zo dicht mogelijk bij de speakers gaan zitten. Of met een goede koptelefoon in een stiltecoupé.

Ik heb zelf ook geworsteld met die eeuwige vraag of je als singer/songwriter per se in je moedertaal moet schrijven. Zelf kies ik voor Engels, omdat al mijn voorbeelden in het Engels zingen, en het daarom misschien niet mijn moedertaal is in spraak maar wel in muziek. Met Pesch’ stelling dat het Nederlands geen ritme heeft ben ik het niet eens; in Glas bewijst hij zelf het tegendeel. De manier waarop het ritme van de tekst op het ritme van de muziek past is de kracht van dit nummer. Het hoekige van de Nederlandse taal is juist wat deze songs nog een beetje smaak geeft. Als Pesch ook nog in het Engels had gezongen, dan was het een wollen deken geworden. Dat hoeft niet vervelend te zijn, maar dan kun je wel vergeten dat mensen nog naar de teksten luisteren.

Hoogtepunten op de cd vond ik de twee meest contrasterende nummers: het spannende Broos en het bijna exotisch springerige Helpen. En qua tekst vind ik Luchtgitaar het sterkst, het nummer waar hij ook uit citeert in zijn begeleidende brief. In plaats van zijn mijmeringen los te laten op een publiek in de verte poneert hij hier een paar stellingen die de luisteraar uitdagen om met hem in discussie te gaan. En om dat antwoord zelf ook te verwoorden in een lied en dat op de zolderkamer te gaan opnemen. Is de slow coffee al op? Hup, aan het werk dan!