Wired
cd-album / download-album
industrial rock

Industrial rock wordt, als je naam niet Trent Reznor is, al snel potsierlijk. Zie: alles en iedereen, die zich in de afgelopen pak ‘em beet tien jaar daaraan heeft gewaagd. Onze oosterburen lusten er desondanks nog steeds pap van, wat het dan wel weer logisch maakt dat Kid Harlequin voor zijn eerste langspeler Wired aldaar een distributiedeal tekende. Ook sleepte de band rond frontman Juliën Graute (vroeger in Kinkobra) vorig jaar de Grote Prijs van Nederland in de wacht en tourde zo verdienstelijk in de UK dat er dit najaar tweede trip op de agenda staat. Sowieso wordt het een druk najaar, want de band werd ook geselecteerd voor de Popronde.

Het gaat, kortom, lekker met Kid Harlequin. Wellicht dat u daarom nu op de site van een Rotterdams medium een recensie leest van een band die eveneens door onze vrienden in Amsterdam wordt geclaimd als lokale band. Iedereen wil vrienden met Kid Harlequin zijn, lijkt wel. Dat zou zo maar nog veel meer kunnen gaan worden ten verdienste van Wired, het vervolg op de vorig jaar verschenen, naar de band vernoemde debuut-ep.

Graute nam met zijn collectief Wired binnen een week op in een oude garage, maar de plaat klinkt alles behalve afgeragd. Het debuut van Kid Harlequin was vooral erg hard en duister en in die zin ligt Wired duidelijk in het verlengde. De band is nog steeds niet zo van het happy-go-lucky, met titels als War Inside My Head, Burn It Down, Drain All Your Colours en No Light At The End. En hoewel de eerste riffs van de plaat in Burn It Down en de marcherende laarzen in de titeltrack anders doen vermoeden, is Wired ook geen lompe beukplaat. De laag gestemde gitaren zijn hard, ja, maar worden altijd beteugeld door goede melodieën, subtiele synths en de voor dit genre relatief hoge stem van Graute.

De frontman zelf heeft er nooit een geheim van gemaakt in sterke mate te zijn geïnspireerd door Nine Inch Nails. Zo is er natuurlijk de Reznor en Bowie-cover I’m Afraid Of Americans, en ook Pigs is zowel qua titel, inhoud en sound schatplichtig aan NiN’s March Of The Pigs en de nauwelijks ingehouden seksuele frustratie van Closer. Daarnaast speelt Graute effectief leentjebuur bij Placebo (of specifieker: het stemgebruik van Brian Molko op de titeltrack en Bilateral), Ozzy Osbourne (Have To Let Go) en zelfs John Lennon (de tekst in het refrein van Burn It Down).

Maar al die invloeden zijn niet storend, want Kid Harlequin maakt er in alle gevallen iets eigens van. Daarom kan de band met Natural Habits, net als bij grote voorbeeld Reznor, ook prima een ballad maken zonder ongeloofwaardig te worden. Eigenlijk staat op deze plaat maar één misser, en dat is wanneer Juliën al soort-van-rappend iets te dicht in de buurt van een clichématige nu-metalsound komt, op Drain All Your Colours. Verder is Wired een heerlijk groovende wall-of-sound, die dankzij de prima band en het inventieve songschrijverschap van Graute nergens topzwaar wordt.

Meer weten over Kid Harlequin? Bezoek hun website of Facebookpagina.

Robin van Essel