Aanvankelijk wilde ze actrice worden, maar Janna Lagerström (26) belandde bij toeval in de muziek. Dit jaar lanceerde ze haar debuut-ep Honing en daarop klinkt ze dromerig en avontuurlijk. Net als Janna zelf. Een gesprek over – uiteraard – muziek, maar ook over de hang naar reizen zonder doel.

Het is nog stil in Café Steijn, hartje Rotterdam, op de Nieuwe Binnenweg. Janna komt hier niet vaak, maar wel graag. Het café vormt een mooi contrast met de drukke, hippe koffieplekken in de stad, vindt ze. De avond ervoor speelde ze met haar band in BIRD. Misschien wel weer een mijlpaal in de muzikale carrière van Janna Lagerström.

Ze stond dit jaar voor het eerst op Oerol en vorig jaar toerde ze solo als voorprogramma van Janne Schra langs een aantal grote poppodia, zoals De Oosterpoort in Groningen, Mezz in Breda, Tivoli/Vredenburg in Utrecht en Paradiso in Amsterdam. Nog een mijlpaal.

Terwijl je vroeger liever actrice wilde worden.

“Klopt ja. Ik wilde op het toneel staan, die wereld fascineerde mij. Daarom begon ik aan de Theaterschool Hofplein. Intussen schreef ik gedichten en op een bepaald moment voelde ik de behoefte om die gedichten op papier te zetten. Vanaf dat moment groeide mijn interesse in muziek.

Ik nam gitaarles en meldde me later aan op het Conservatorium in Utrecht, richting Musician 3.0, voor makers en performers, een richting met vrije keuze omtrent muziekgenre. Ik leerde ook om mezelf te ‘branden’, om een merk van mezelf te kunnen maken. Ik studeerde af en vanaf dat moment wilde ik vaart zetten achter mijn ontwikkeling”.

Hoe bedoel je dat precies?
“Op het conservatorium doe je de dingen voor de docenten. Om aan hen te laten zien hoe goed je bent. Maar na het afstuderen wilde ik vooral muziek maken voor mezelf. Dat wil zeggen: liedjes schrijven en optreden”.

En je stelde een band samen.
“Daar ben ik zo blij mee. Ik kende ze viavia en het klikt enorm goed. Lisa Jonker speelt drums, Jelte Heringa bedient de toetsen, Laurens Radstake speelt gitaar en synthbass en ik zing en speel gitaar. De laatste tijd klinken we in de oefenruimte plots wat steviger, het gebeurde gewoon.

Tot recent schreef ik eerst de teksten en omdat die breekbaar en klein zijn, speelden we ze ook in die sfeer. Maar nu ontstond een keer eerst de muziek en die bleek dus wat ruiger te klinken. De band pakt dat geweldig op, het is absoluut mijn droomband”.

Waarom schrijf je Nederlandstalig?
“Ik voel me er comfortabel onder. Nederlands is op zich een vrij lompe taal en ik streef binnen die lompheid tóch naar mooie zinnen. Ik kan alles zeggen wat ik wil en weet zeker dat het overkomt zoals ik wil. In het Engels zou ik dat een stuk lastiger vinden.”

Vroeger schreef je gedichten als basis voor je songs, is dat nog zo?
“Het werkt bij mij heel simpel: ik ga zitten en begin te schrijven. Schrappen doe ik nooit. Het vloeit er zo uit. Het zijn ook niet per se samenhangende verhalen. Ik noem het collages van zinnen, een verzameling van herinneringen. En ik laat de luisteraar zijn of haar eigen verbeelding gebruiken om de teksten te ontcijferen.

Natuurlijk snap ik dat mensen me in een hokje stoppen met Eefje de Visser of Luwten en dat vind ik ook niet erg. En toch: ik ben ik en ik doe het op mijn eigen manier. Om er toch een etiket op te plakken: ik noem het zelf Nederindie”.

Wat is je volgende stap?
“Geen idee, ik plan weinig en laat het gebeuren. Ik ben kritisch over de plekken waar ik speel, het moet voor mij passen en ik moet er een goed gevoel aan overhouden, anders doe ik het niet. Daarom vind ik het prima om er een baan naast te hebben”.

Maar je hebt toch wel ambities?
“Wat ik graag zou willen is spelen op een aantal grote festivals, zoals Lowlands of Into The Great Wide Open, maar als headliner een clubtour doen door Nederland en België staat ook op mijn lijstje. Momenteel ben ik op de achtergrond bezig een team om me heen te verzamelen: een boeker, een manager en een promotor. Je hebt deze mensen nodig om volgende stappen te zetten. Maar ik heb geen haast”.

Naar welke muziek luister je graag?
“De laatste tijd luister ik heel technisch naar andere muzikanten, maar gelukkig doet dat niets af aan het genot van het luisteren. Ik richt me vooral op de muziek in de alternatieve hoek. Feist vind ik heel inspirerend. Ze heeft een breekbare en toch krachtige stem en ze is tegelijkertijd subtiel en rauw. Heel af en toe gebruik ik een nummer als referentie voor een eigen song, zoals Perfect World van Broken Bells”.

Wat zou je doen als je geen muziek zou maken?
“Samen met mijn man willen we gaan rondreizen in een busje. Dat gaan we ook zeker doen, de voorbereidingen lopen al. Echt alles achterlaten en de ultieme vrijheid tegemoet. Zelfvoorzienend leven, zonder verplichtingen. We willen op pad, nieuwe dingen ontdekken, kijken wat er gebeurt als je in een busje stapt en begint te rijden, zonder dat je weet waarheen”.