Alles voor artiesten Alles voor organisatoren

Dagboek van een band: De dag na Koningsdag

17 mei 2018 • Columns • Richard Rotteveel

Ons optreden in Roelofarendsveen zou een aardbeving teweeg brengen net zoals ooit Rage Against The Machine deed op Pinkpop. De grond trilde niet bij jongerencentrum Splotsz, wellicht omdat het een goed gefundeerde parkeerplaats was maar het kan ook met de leeftijd van het publiek te maken hebben, die leek te hoog voor een ouderwetse pogo. “Fuck you I won’t do what you tell me”, zie ik ze denken, ik sta hier prima.

Verkooptechnisch gezien hebben we nog wat leerpuntjes. Ondanks de louter positieve reacties in de vorm van goedkeurende knikjes en applaus met één hand, zie maar eens fatsoenlijk te applaudisseren met een biertje in je hand, was het rendement laag. Waar we bij een eerder optreden al gauw 12 platen, een sjaal en twee buttons verkochten, gaat vandaag al onze merchandise ongeopend weer de auto in.

Maar de respons van het publiek was zonder uitzondering complimenteus, ik kreeg heel veel veren in mijn achterste van een toeschouwer die ik eigenlijk niet kon verstaan omdat hij nogal dronken was maar aan zijn lichaamstaal en sputterlach zag ik dat hij het positief bedoelde. Ook het “jullie waren echt beter dan die anderen” is mij bijgebleven. Echt niet alleen omdat mijn vader het zei; ik heb het mijn broer ook wel eens horen zeggen. Wie vindt ons niet goed??!

De dag erna een kleine knak in ons zelfvertrouwen: de Popronde wil ons niet hebben. Verbaasd, verbijsterd en vol ongeloof zoeken we steun bij elkaar. Hoe kunnen ze ons over het hoofd zien? Ik baal verschrikkelijk want nu moeten we die vijf fasen weer doorlopen, dat duurt me allemaal te lang. Ik besluit ze over te slaan en de boel direct te aanvaarden. Geen tijd om me druk te maken over deze jurydwaling. Want dat was het, een jurydwaling.

Ik neem aan dat Henk Jan Smits niet in deze jury zit, want hij had ons ongetwijfeld door laten gaan. Hij was laatst weer op tv en heeft nu een grote baard, daar straalt vakbekwaamheid en modebewustzijn uit. Henk Jan ziet alles van te voren aankomen, dat zegt hij zelf. Nee, hij heeft ons nog niet gehoord, als dat eenmaal is gebeurd, is het hek van de dam, dat kan niet anders.
Ondertussen timmeren we gewoon verder, aan de weg.

Deze ervaringen gebruiken we en zetten we om in een kerstsingle. Het valt niet mee om nu al in de kerstsfeer te geraken maar we moeten er wel op tijd mee beginnen. Ik heb al zo’n hekel aan de kerst en nu beginnen we er al in de zomer mee. Kerstbellen in de zomer; onvoorwaardelijke bandliefde. Een goede voorbereiding is vereist om de nummer 1 positie rond de kerstdagen te bemachtigen. Aan die voorbereiding zal het niet liggen.

Wordt vervolgd…

Richard Rotteveel maakt Glampunk met Helleveeg en Nederstoner met Zombie Waiste. Dagboek van een band is een soapcolumn met twee dikke knipogen en veel herkenbare situaties voor de doorsnee muzikant. Het beschrijft de perikelen van de Leidse band Helleveeg en legt ze langs de meetlat van de gemiddelde wereldartiest. Onder de naam Riesrot schrijft hij verhaaltjes, columns of blogs, vaak voetbal of muziek gerelateerd en te vinden op zijn website

Meer zoals dit

Live-verslag: Rotterdam Riot 2018 – Vrijdag 11 Mei

16 mei 2018 • Festivals • Loeki van der Horst

Je zou kunnen zeggen dat de term ‘sex, drugs and rock&roll’ tamelijk goed aan mij besteed is. Omdat ik sinds een half jaar terug veel meer uit ga ben ik niet alleen meer te vinden in de ska- en partyscene met al hun eigen vrolijke toeters, bellen en uptempo ritmes. Zo stap ik tegenwoordig ook regelmatig op de fiets naar de goede oude punk- en rockfeestjes om de spannende grauwe sfeer op te snuiven. De geur van het zweet van beukende zware jongens die uitgeblust van de moshpit naar buiten kruipen én de geur van miljoenen sigaretten, shag en joints die om de minuut worden aangestoken. Ik weet dan dat ik leef! Als een ontsnapping aan een heleboel dingen in het gewone leven ga ik steeds weer op weg naar muziek en wordt ik altijd weer verrast…

Dit keer was ik benieuwd naar Rotterdam Riot. Dit is een jaarlijks festival van twee dagen waarin vooral de ietwat hardere bands uit het punk- of garagerock genre optreden op verschillende plekken zoals Rotown, WORM of de V11.

Ik ging alleen voor de vrijdag en deze avond speelden er drie bands in de V11, de gezellige rode boot dat naast een concertzaaltje ook een Engels restaurant herbergt. Zelf vind ik dit een erg aangename plek, mede doordat het niet vaak voorkomt, punkshows op een boot en de sfeer er altijd fijn is. Het was lekker weer toen ik aan kwam fietsen. Buiten op het bankje voor de boot zat Jerry Hormone, bekend van zijn band The Jerry Hormone Ego Trip en deze avond kwam hij spelen met zijn andere band The Windowsill.

Ik groette hem en vroeg of ik al naar binnen kon en of er al bands speelden? Deze goedgeklede man legde uit dat de eerste band aan het soundchecken was dus vervolgde ik mijn weg de boot in. Zodra ik het trapje af kwam lopen zag ik inderdaad dat ze nog bezig waren met de soundcheck en ik de eerste in de zaal was. Ik ging aan de bar zitten en terwijl ik mijn glas water rustig opdronk begon het steeds drukker te worden. Er was al één kennis van mij aanwezig en deze was de dj van de avond, hij draaide toepasselijke muziek tussen de bands door.

Daar gingen ze dan, de jongens van de eerste band. Video Store was hun naam en die had
ik een aantal jaren geleden voorbij zien komen dus was ik al een beetje benieuwd naar de muziek die ze maakte. Ik vond het wel iets weg hebben van Sonic Youth en The Smashing Pumpkins. Het was een soort garagerock, maar had in zekere zin ook een beetje de new wave sound van The Replacements. Het was een fijne en goede band om naar te luisteren. Toch kon ik er niet voor de volle 100 % in komen omdat ik alleen was. Normaal zou ik vóór het podium staan en er helemaal in opgaan maar ik merkte toch, mede doordat het een ander publiek was dan ik gewend was en er weinig tot geen bekenden tussen zaten, dat ik beter op mijn plek zat aan de bar, waar ik de band overigens ook goed kon horen en zien.

Zodra de muziek van deze band gestopt was, er een groot applaus voor hen kwam en de dj
verder ging met zijn nummers liep ik naar de trap waar toch nóg een kennis van me bleek te
staan. Hier heb ik zo’n tien minuten mee staan praten over de muziek en alles om ons heen
en het viel me steeds meer op dat ik geen bekenden uit de punkscene van Rotterdam tegen kwam. Na Video Store verwachtte ik namelijk twee punkbands maar daarvoor waren geen leren jassen of gekleurde hanenkammen te bekennen. Al snel kwam ik er een beetje achter hoe het zat. De tweede band was namelijk meer poppunk, waar ik zelf ook iets minder mee had en bij poppunk vind je blijkbaar niet de harde kern, oude punkers of crusts, die ik dus wel verwacht had bij dit soort ‘punk’ feestjes. Maar het maakte niet uit, het was redelijk vermakelijk en hoewel het publiek minder extravagant gekleed was dan ik, kon ik het mij toch naar de zin maken.

Deze tweede band was Harker en ze kwamen uit Engeland. De zanger riep dat ik van de trap af moest waarop ik zat en vooraan moest komen staan, maar ik zat daar juist wel goed, had zicht op alles wat er zich in het publiek en op het podium afspeelde en als klein meisje is dat wel zo fijn. De muzikanten droegen allemaal zwarte shirts en er was naast de mannelijke zangstem ook een vrouwelijke die er af en toe wat bij zong. Dat soort combinaties doen mij altijd denken aan The Pixies, hoewel deze muziek hier zeker niet naar klonk. De muziek die Harker maakte was meer vergelijkbaar met Green Day, vond ik zelf. Na een uurtje waren zij klaar met spelen.

Na een korte pauze kwam The Windowsill die er, ondanks dat ook zij poppunk spelen, een leuke show van wisten te maken. Jerry Hormone, één van mijn favoriete Rotterdamse helden , kwam het podium op om als laatste band het dak eraf te blazen. Jerry speelde de gitaar of de basgitaar, ik weet niet meer welke, en het grappige was dat in één van hun laatste nummers hij heel erg nodig moest plassen en iemand zijn taak moest overnemen. Er kwam dus een vervanger uit het publiek het podium oplopen en die kon ongepland precies het hele nummer meespelen terwijl Jerry op de wc zijn ding deed. Ik vond het knap.

En zo eindigde mijn avond in de V11 met iets andere muziek dan wat ik had verwacht, maar
niet perse veel minder leuk. Het was gewoon ‘anders’ en zo word ik dus toch elke keer weer
verrast en zie ik wat voor mensen er op dit soort muziek af komt. Al met al was het best een goed geslaagde avond, de zaal was goed gevuld en er hing een toffe sfeer door alle vrolijke en dansende mensen. Op naar de volgende!

Lees het vorige bericht