010 SAYS IT ALL

Geen openingszin is passend, geen structuur vattend en geen slot aangrijpend genoeg om te omvatten wat dit festival met mij doet. Met mij? Nee, niet alleen met mij, maar om tot de wij factor te komen moet ik even terug.

010 SAYS IT ALL (vanaf nu 010SIA) is een fringe van Poetry International. De definitie van fringe is misschien een lastige, dus noem het voor het gemak even een stimulerende samenwerking.

Waarom stimulerend? Omdat Poetry International met 48 jaar ervaring niet in een vragende positie zit richting het organisatorisch team van 010SIA. Poetry International staat en voert haar beleid meer dan prima uit. Met 010SIA willen wij echter licht laten schijnen op iets dat in onze ogen meer belicht moet worden, namelijk spoken word.

Spoken word is namelijk niet alleen een kunstvorm op zich, het kan ook als lijm dienen tussen andere kunstvormen zoals beeldende kunst en fotografie. Omdat wij wisten dat Poetry International ook graag de uitstapjes maakt richting andere kunstvormen leek het ons een win-win om deze kruisbestuiving te realiseren met vanuit onze kant jonge toffe spoken word artiesten.

Zo gezegd zo gedaan en tijdens de Poetry International Gallery Tours staan dit jaar niet enkel gerespecteerde dichters vanuit Poetry International, maar ook artiesten vanuit 010SIA, beng!

Goed, los van het nieuwe bereik dat hier gecreëerd wordt voor 010SIA naar Poetry International en wederzijds hebben ook alle Rotterdamse spoken word initiatieven de handen in een geslagen om de spoken word scene te verbinden en te versterken als nooit tevoren.

Omdat elke organisatie homogeen al sterk genoeg is om memorabele wel bezochte evenementen te draaien is de potentie van deze samenwerking niet te omvatten. Ook het feit dat geen enkele organisatie het houdt bij ‘slechts’ spoken word programmeren, maar altijd combinaties zoekt met jonge Rotterdamse talenten in zang, dans, beatbox en live-painting maakt spoken word podia toegankelijk voor meer dan spoken word nerds.

En hier zijn we dan, na maanden voorbereiding, aan de start van ons eerste festival. Waar Poetry International het thema ‘IK’ waarborgd is 010SIA onbewust het thema ‘WIJ’ aan gaan houden. De ‘WIJ’ factor zorgt er namelijk voor dat er nu nationale en regionale aandacht is voor een idee dat bedacht werd door vrienden/kennissen en een idee dat uitgevoerd wordt door vrienden/collega’s.




 

Het feit dat spoken word professioneel behandeld en beschouwd wordt maakt mij niet alleen trots, maar laat mij ook beseffen dat wij als community een positief uithangbord kunnen worden voor de andere subculturen binnen de kunst- en cultuurwereld.

Graag nodig ik, en met ik bedoel ik dus wij, iedereen uit voor de eerste editie van het 010SIA festival. Het is een genot om hieraan te werken en verreweg het grootste ‘dromen komen uit’ moment van mijn leven.

Alle inhoudelijke informatie heb ik bewust uit de column gehouden omdat dit op de social media pagina’s van 010SIA terug te vinden is en ik jullie graag mee wilde nemen in ons proces.

Geniet mee van onze uitvoering en weet dat wanneer ik mijn ideeën leven kan geven, wij dat kunnen, en jij dus ook!

Voor meer informatie en het volledige programma van 010 SAYS IT ALL kijk je op de Facebook pagina.

Tomas de Paauw is mede-oprichter en organisator van Spraakuhloos, een platform voor spoken word. Hij is ook coördinator van het spoken word festival 010 SAYS IT ALL en speler in Flow spoken word gala.

Copyright foto: Yezsideproduction

Loudness – the myth, the saga, the story (part 1)

In de jaren ’70 ben ik geboren. Het was de tijd van vinyl en de tijd van de 8-Track auto cassettespeler. Kortom: de tijd van analoge muziek op analoge dragers.

Analoog in de jaren ’70 betekende echt analoog. Digitale audio bestond nog niet en er was volop ruimte, tijd en motivatie om muziek zo goed mogelijk te laten klinken zonder enig compromis.

Zachte passages in een nummer waren zacht en harde passages waren hard. In technische bewoordingen: het dynamisch bereik (verschil in dB tussen de zachtste en hardste passage) was destijds best groot. Op zich logisch maar als we toen wisten wat ons zo’n 25 jaar later te wachten stond, dan konden we niet bevroeden dat het dynamisch bereik in die periode drastisch zou slinken door een fenomeen wat later bekend zou worden onder de naam ‘loudness war’.

Wat de loudness war inhoudt en de impact ervan zal ik op een later moment uitvoerig bespreken. Dit wordt een drieluik, dus ik moet nog wat materiaal overhouden voor de andere twee columns.

Het begon allemaal in 1984. Ironisch genoeg tevens de titel van het illustere meesterwerk van George Orwell en geschreven in 1948 zijn tijd ver vooruit. 1984 was het jaar van de introductie van de eerste auto cd-speler: de Pioneer CDX-1, geïntroduceerd amper twee jaar na de komst van de eerste generatie cd-spelers voor thuisgebruik, waaronder de al even illustere Philips CD-100.

Met de komst van de cd-speler voor in de auto gebeurde er iets geks: automobilisten konden door het omgevingsgeluid (motor, banden, verkeer) de zachte passages in de muziek niet meer goed horen. Zetten ze de muziek harder dan waren de zachte passages goed hoorbaar maar waren de harde stukken ook écht hard.

Dit had een simpele reden: door de technisch superieur geachte cd-kwaliteit steeg het dynamisch bereik tot een (theoretisch maximaal haalbare) waarde van 96dB waardoor de verschillen tussen zachte en harde passages groter werden met als gevolg bovengenoemd ‘probleem’.

Dit leidde ertoe dat mastering engineers gevraagd werd het dynamisch bereik in te dammen met compressors. Dit was op zich een vrij onschuldige ingreep. Wat men toen niet wist was dat deze ‘onschuldige’ ingreep de geschiedenis van audio en muziekbeleving drastisch zou gaan veranderen en dat deze kleine dynamische ingreep zou leiden tot een mondiale volumeoorlog met dynamiek als voornaamste slachtoffer.

Volgende maand het vervolg op dit verhaal. Het klinkt nog onwaarschijnlijk maar dit drieluik zal eindigen met een happy end. Komt het toch nog goed!