1200 euro in 2,5 uur

maaike van steenisToen ik een paar weken geleden een mail verstuurde over de masterclass die ik ging organiseren, kreeg ik een nogal onsympathieke reactie via social media. De boodschap hield niet veel meer in dan “Ruim 1200 euro omzet binnenhalen met 2,5 uur werk. Dat is wel erg makkelijk verdiend”.

Aanvankelijk wilde ik reageren. Ik wilde deze persoon uitleggen dat hij met zijn reactie de plank totaal mis sloeg. Dat hij blijkbaar niet snapte wat er allemaal komt kijken bij het organiseren van zo’n masterclass.

Ik ben er immers niet met 2,5 uur voor een groep staan. Ik moet ruim op tijd aanwezig zijn, de inhoud voorbereiden, hand-outs maken. Afspraken maken met de locatie. Mailings en webteksten schrijven voor de promotie. Inschrijvingen verwerken.

En dat zijn dan alleen nog maar de dingen die direct met zo’n masterclass samenhangen. Daarnaast besteed ik vele uren aan het schrijven van mijn artikelen en E-zines (om er daarmee voor te zorgen dat ik deelnemers krijg voor mijn trainingen en programma’s).

Ik lees boeken en bezoek zelf trainingen om op de hoogte te blijven van de nieuwste ontwikkelingen in mijn vakgebied, zodat ik mijn coachees van waardevolle informatie kan blijven voorzien. Ik ben actief in het onderhouden van mijn netwerk.

Zijn opmerking deed me denken aan de muzikanten die ik regelmatig coach. Zij krijgen vaak te horen dat 150 euro toch lekker betaald is “voor een uurtje spelen”. Door mensen die zich niet realiseren dat daar heel wat uren aan reizen, repeteren en studeren aan vooraf gaan.

Ook wilde ik hem vertellen dat dit nu precies is waar ondernemen over gaat. Soms loopt een training erg goed. Dan verdien ik er heel lekker mee. Maar het komt ook voor dat er maar een handjevol mensen mee doen. Dan ben ik al blij als ik uit de kosten kom.

Maar plotseling realiseerde ik me dat ik mezelf helemaal niet HOEF te verantwoorden. Want het feit dat deze persoon het nodig vindt om mij aan te spreken op het feit dat ik goed verdien, zegt helemaal niks over mij. En alles over hem.

In zijn ogen is het blijkbaar niet oké om veel te verdienen. Zijn mensen die dat voor elkaar krijgen per definitie slecht. En verdienen ze hun geld over de rug van anderen. Grote onzin natuurlijk.

Er zijn zat voorbeelden van mensen die rijk zijn EN hele goede dingen doen. Denk maar aan Prince, van wie pas na zijn dood bekend werd hoeveel geld en tijd hij (anoniem!) stak in talloze liefdadigheidsprojecten.

Juist deze masterclass was heel betaalbaar. Dat heb ik bewust gedaan, om veel mensen de gelegenheid te geven om mee te doen. Dat werkte. Ik kon zelfs extra tijdstippen bijboeken. Daardoor heb ik er zelf ook prima aan verdiend. Terwijl de deelnemers blij waren met een waardevolle masterclass voor een lage prijs. Lijkt me een win-win situatie.

Dit is ook de les die ik voor mezelf meeneem uit deze ervaring. Zo lang mijn klanten blij zijn met de dingen die ik doe, en vinden dat die hun prijs waard zijn, is het goed. Ik ben niemand een uitleg verschuldigd over hoeveel ik verdien.

Maaike van Steenis

Maaike van Steenis is trainer en leert muzikanten en creatieve ondernemers hoe ze meer kunnen verdienen met hun werk en een succesvol bedrijf kunnen opbouwen. Daarnaast is ze initiatiefnemer van de award “Creatieve Ondernemer van het Jaar”. Via haar website kun je haar gratis E-book opvragen met daarin 10 dingen die je vandaag nog kunt doen om meer te verdienen met je werk.

Koko Cohen

Koko Cohen Quintet - Kochenquit - hoesKochenquit
download-album
experimentele pop

Alsof Rotterdam zijn eigen Zero 7 heeft. Zo klinkt Gum, de opener van de vijfkoppige ep Kochenquit van het vijfkoppige Koko Cohen Quintet. De combinatie van feeërieke gitaar, dromerige vocalen van Esther Kirschenbaum, subtiele drumcomputer en aanzwellende strijkers werkt uitstekend. Gaandeweg het nummer gaat de bak met distortion en filters open en krijgt de liefelijke single steeds scherpere randen.

Jammer genoeg gaat het vervolgens even bergafwaarts met geestelijk vader Koko Cohen en zijn ploeggenoten. Beside Me is een zoekend en chaotisch werkje dat meer klinkt als een uit de hand gelopen jamsessie dan een overdacht nummer. Ook Mouse lijdt aan dit euvel. De individuele ideeën zijn (soms) leuk, maar het resultaat loopt even soepel als met vierkante wielen een berg op fietsen.

Urtica, ook niet het toonbeeld van logica en coherentie, pakt met zijn aanpak iets beter uit. Kirschenbaum blijft noest doorzingen, hoe gek het ook is wat er op de achtergrond gebeurt (hoor ik daar een piepende knuffel?), wat zorgt voor een vervreemdende en daardoor intrigerende ervaring.

Ook afsluiter Lutser pakt het iets logischer aan, waardoor zelfs de switch naar drum ‘n bass overeind blijft. Toch overheerst ook hier het gevoel dat iemand het glaswerk van de band op de grond heeft laten vallen en je met de scherven in je handen staat.

Oftewel: niet voor mensen die van hokjes, verwachtingen en logica houden (afgezien van de ijzersterke opener), wel voor fijnproevers die onverwachte luisterervaringen op waarde weten te schatten.

Wil je meer komen te weten over deze band? Check dan hier hun website en volg ze op Facebook voor het nieuws en shows!

Inge Janse