Oblio – Harry Nilsson in Rotterdam

jeroen van de beekTwitter mei 2013Het gebeurt soms jaren niet, maar vanochtend moest ik ineens aan Harry Nilsson denken. Nilsson – favo drinkmaat van John Lennon – heeft enkele mooie platen gemaakt, en toch: ze liggen bij mij zelden op de draaitafel. Mogelijke reden is dat ik de lp’s van Harry niet in de kast heb staan. Het zou kunnen.

What’s the point? – om met Bram Moszkowicz te spreken: ik hoor het u zeggen. En wat heeft dit in hemelsnaam met Rotterdam te maken? Meer dan op het eerste gezicht lijkt, al moet je er – typisch Rotterdams – wel naar zoeken én een flexibele geest hebben. Ik moest namelijk niet zozeer aan Harry Nilsson denken, maar meer bepaald aan een concept-lp van hem die ik mij uit mijn jeugd herinner.

Punthoofd
En dat is dus The Point! The Point is het verhaal van een gemeenschap waar iedereen verplicht is een punthoofd te hebben. “I was on acid”, gaf Nilsson later zelf als verklaring voor dit tamelijk vergezochte uitgangspunt voor een verhaal. “I looked at the trees and I realized that they all came to points, and the little branches came to points, and the houses came to point. I thought, Oh! Everything has a point, and if it doesn’t, then there’s a point to it!” Het staat op wikipedia, dus het kan zomaar waar zijn.

Heeft iedereen in The Point echt een punthoofd? Nee, één jongetje ontsnapt aan deze dictatuur: Oblio. Oblio heeft een rond hoofd, en wordt (dus) verplicht een puntmuts te dragen. En zo zijn we toch in Rotterdam aanbeland.

Hipsters
Hoezo dan? Nou, als volgt. Toen Louis Dijksman begin jaren 70 een naam voor zijn nieuwe hippe jeugdkledingwinkel zocht, stuitte hij op de lp van Nilsson. Het was snel duidelijk: de naam van zijn winkel – in het destijds nieuwe en nog stijlvolle (ja, echt!) winkelcentrum Zuidplein – moest Oblio worden. En zo geschiedde. Niet lang daarna werd een tweede Oblio geopend, op de Coolsingel, recht tegenover De Bijenkorf.

Omdat mijn ouders toen al hipsters waren, droegen mijn zus en ik altijd kleding die bij Oblio was aangeschaft. Volgens mijn geheugen hebben we zelfs nog modeshows voor Oblio gelopen. En we waren in goed gezelschap: Feyenoord-spelers als Wim Jansen en Willem van Hanegem kwamen midden jaren 70 óók bij Oblio om hun kinderen in het nieuw te steken. Via Van Hanegem kwam ik aan de handtekeningen van de complete Feyenoord-selectie. Sweet memories indeed.

Winkelnaam
En nu mijn punt. Het gebeurt veel te weinig: winkels die hun naam ontlenen aan een lp en vervolgens vol trots op hun gevel plaatsen. Zelfs eigenaren van platenzaken wagen zich er zelden aan. In Rotterdam ken ik er geen één, ook niet uit het verleden. Songs for Sale (op de Meent) refereert wellicht aan de lp Beatles For Sale. En er is een platenzaak genoemd naar een band: Demon Fuzz op de Nieuwe Binnenweg. Maar waarom heet Sounds niet Pet Sounds? En Velvet geen Velvet Underground? The Spotlight Kid in plaats van Lex Vinylspot? Ik zou het doen!

Buiten Rotterdam ken ik drie zaken die wél naar lp-titels zijn vernoemd, maar helaas níet meer bestaan: Da Capo (een lp van Love) in Utrecht, Forever Changes (ook een lp van Love!) in Amsterdam en Perfect Sound Forever (naar een 10” van Pavement) in Delft. En deze – uit een nog verder verleden – reken ik ook goed: No Fun (single van The Stooges) in Amsterdam. Zijn er meer (geweest)? Ik ken ze niet. Jij wel?

PS Een paar dagen nadat ik mijn column had geschreven verscheen het nieuwe nummer van Shindig! Magazine, met Harry op de cover. En ook nog 1 pagina in de nieuwe Mojo. Toeval? Tuurlijk!

 Jeroen van de Beek

Vinylverzamelaar. Historicus. Voormalig radiomaker. Parttime dj. Rotterdammer.

Tourverslag: Ming’s Pretty Heroes in Zwitserland

Tanzprojekt Biel 26Al jaren droom ik ervan te reizen door middel van mijn muziek. Een aantal keer kwam deze droom uit: Eerder toerde ik met de band door China en Duitsland en deed ik veel shows in Zwitserland. Uit het laatstgenoemde land kreeg ik nog niet zo lang geleden een net iets andere aanvraag om te komen spelen.

Via Facebook benaderde choreografe Severine mij. Ze zag Ming’s Pretty Heroes vorig jaar optreden met Conny Janssen Danst tijdens onze tour in Zwitserland. Ze was geïnspireerd door de combinatie van onze muziek en de choreografie. Onder het motto: Nee heb je, ja kun je krijgen, had Severine naar eigen zeggen de stoute schoenen aangetrokken en zo besloten om Ming’s Pretty Heroes te vragen voor haar eigen voorstelling.

Voorbereidingen
En zo kwam het dat Severine en haar compagnon Andrea afgelopen winter een dagtrip naar Rotterdam maakten. Ik ontving de dames samen met mijn management bij mij thuis. Onder het genot van de scones van Dudok en zelfgemaakte milchkaffee’s, legden de twee ambitieuze choreografen hun ideeën voor. En dat was nogal wat! De jaarlijkse voorstelling van hun dansschool moest een spektakel worden. Het idee was een openluchtoptreden aan de Bielersee, één van de prachtige meren in het wonderschone Zwitserland. We schrokken even toen ze vertelden dat er op drie verschillende locaties gespeeld moest worden: Eerst aan de ene oever, dan bij de acrobaten in de bomen en vervolgens een oever verder. Ik zag ons al slepen met alle spullen. Gelukkig kwamen we na een goede brainstormsessie tot een eerste realistische opzet.

ming1Bespreken van het programma tijdens de lunch.

Hoewel dit project in essentie leek op dat wat ik met Conny Janssen had gedaan, moest het in de praktijk toch wel anders: Ten eerste was het budget niet toereikend voor een even intensieve samenwerking en ten tweede zorgde de afstand tussen Biel en Rotterdam (zo’n 800 kilometer) ervoor dat tussentijds repeteren niet tot de mogelijkheden behoorde.

Skypesessies
In wekelijkse Skypesessies besprak ik de choreografieën en mijn repertoire. We selecteerden de stukken van mijn twee albums en bespraken op welke plekken stukjes bijgeschreven moesten worden of waar soundscapes nodig waren. Samen met gitarist Maarten Ouweneel ging ik aan de slag. We planden een aantal repetities waarin we samen de nummers onder handen namen. Vaak moesten ze worden ingekort of verlengd en her-gearrangeerd vanwege de bezetting. Daarnaast moesten we rekening houden met welke set-up we tot onze beschikking zouden hebben; er was de semi-akoestische set-up  met piano, vocals en akoestische gitaar en de elektrische set-up met onze effectenbakjes, elektrische gitaar, piano, vocals en loopers. De opnames gingen richting Zwitserland zodat de choreografen er mee aan de slag konden.

De reis
En toen was het zover! Aangezien zowel de heen- als terugreis deels in de nacht moest plaatsvinden, wilden Maarten en ik graag een steady chauffeur meenemen om ons bij te staan. Na wat aan- en afmeldingen, besloot ik Beyonce-stijl te gaan en mijn pas gepensioneerde, maar oh zo fieve vader te vragen om te rijden. Avontuurlijk als hij is, leek het hem hartstikke leuk het werk van zijn dochter eens van dichtbij mee te maken. Dus… toet toet! Op woensdagochtend stond mijn vader voor de deur. Maarten en ik laadden onze spullen in en kwamen tot de ontdekking dat het eigenlijk niet paste! Uiteindelijk propte ik de inhoud van mijn toilettas en kleding maar in losse tasjes, want m’n volledige koffer kon er echt niet meer bij. Vervolgens sjeesde ik naar de SKVR, om nog les te geven, maar om vijf uur stipt verlieten we Rotterdam.

ming2 De locatie was echt waanzinnig mooi.

Biel
Om half drie ’s nachts troffen we Severine aan bij het door de organisatie beschikbaar gestelde artiestenappartement. Een zeer nette accommodatie in het centrum van Biel. Ze maakte ons wegwijs en we vielen, ieder in onze eigen kamer, als blokken in slaap. De volgende ochtend bezochten we de prachtige locatie en bespraken tijdens de lunch het programma. De president van de plaatselijke culturele stichting schoof ook aan, aangezien ook zij naast een hoop andere sponsors verantwoordelijk waren voor de financiering.

ming4 De oevers waren vergeven van de vogels en zwanen. Enkele meters van de oever lag een beschermd vogeleiland.

Regen en Wind
Tegen de avond was het tijd voor een eerste doorloop met de muziek en de dans te samen. Hoewel ik meerdere malen had aangegeven dat in geval van regen het uiterst belangrijk was dat onze spullen droog zouden blijven, bleek men hier lichtvoetig mee om te gaan. Zoals onze iPhones al hadden voorspeld, waaide het flink met als gevolg dat de veel te lichte tenten werden weggeblazen en onze spullen niet langer beschermd waren tegen de regen. Het is altijd vervelend als je ineens streng en hard moet zijn naar mensen die alleen maar aardig voor je zijn, maar ik besloot dat wij in deze omstandigheden geen doorloop gingen doen. We braken de sets weer af en bouwden ze binnen weer op, zodat we het daar alsnog konden doornemen. En dat ging prima.

Bern en Raclette
Vanwege het stormachtige weer werd de voorstelling van vrijdag verplaatst naar zondag. Dat betekende dat we een dagje vrij hadden. Maarten, papa Ming en ik zelf namen de trein naar Bern. Een mooie stad die we in de regen moesten bezichtigen. Indrukwekkend waren de echte beren die midden in de stad werden gehouden. Al vroeg de dierenliefhebber in mij zich af of ze het wel goed genoeg hebben. Tegen de avond werden we weer verwacht in Biel. Choreografen Severine en Andrea hadden ter ere van ons een feestje gepland. Samen met de dansers deden we ons tegoed aan het nationale gerecht raclette en heerlijke lokale wijn. Professioneel als we zijn, maakten we het niet later dan één uur zodat we de volgende dag fris en fruitig aan de voorstelling dag konden beginnen.

ming3 De Beren in Bern.

Show 1
Op zaterdag vond de eerste show plaats. Ik opende het optreden om een uur of acht ’s avonds. Terwijl ik a capella Out At Sea ten gehore bracht, kwam ik op. Overigens gaat dit geheel tegen mijn principes in, omdat ik niet hou van wireless microfoons en al helemaal niet van lopend zingen. Maar goed, ik wilde mijn opdrachtgevers tegemoet komen en sputterde niet te veel tegen. Verder verliep alles, op een technisch probleem tijdens de eerste set na, prima. Vooral de acrobatiek in de bomen, begeleid door de live gemaakte soundscapes van Maarten en mijzelf, waren erg mooi. Aangezien we nogal een punt hadden gemaakt van het feit dat onze apparatuur droog moest staan, speelden we vanuit respectievelijk een busje en een trailer. Niet heel glamorous, maar het zijn deze ervaringen die je tot een doorgewinterde muzikant maken.

Na afloop was er een leuk feest georganiseerd met cocktails, ijsjes en nog meer muziek. De cd-verkoop ging, zoals ik gewend ben in Zwitserland, erg goed! Men was onder de indruk en ik verkocht een slordige 25 exemplaren.

Show 2
Ditmaal waren de weergoden ons goed gezind en speelden we wel vanuit onze tenten. Het mooie weer zorgde ervoor dat er een veel grotere opkomst qua publiek was. Wederom opende ik de voorstelling lopend en zingend met de wireless microfoon in m’n hand. Behalve dat de snaar van Maarten halverwege een nummer knapte, verliep de performance vlekkeloos. Het publiek, ditmaal een stuk of 200 mensen, was blij verrast. Ook ditmaal regende het complimenten en omdat de cd’s al snel uitverkocht raakten, werd er gekocht op bestelling. Financieel gezien is dat met 4,50 euro verzendkosten niet zo’n goede deal, maar ik ben allang blij met de aandacht en het vertrouwen! Hier en daar verkocht ik nog een Ming’s Pretty Heroes t-shirtje en daarna genoten we  nog een uurtje van de afterparty. Helaas moesten we snel weer de auto in, terug naar Nederland, daar Maarten en ik maandag weer andere verplichtingen hadden.

De laatste skypesessie had ik op dinsdag. Severine en Andrea waren ontzettend blij met het resultaat en onze inzet. Over de gehele linie was de trip niet op rocksterrenniveau en zag ik het eerder als werk; het uitvoeren van een opdracht. Let wel ’werk‘, in de positieve zin van het woord, want ik ben trots dat deze dingen voortkomen uit mijn eigen muziek. We hebben een ontzettend relaxte tijd gehad in het prachtige Zwitserland. Mede dankzij de superfijne Maarten Ouweneel beoordeel ik dit project als: geslaagd!

Ai Ming Oei