Bij een viool denk je al snel aan een orkest, of filmmuziek, misschien ook wel country… Maar dan komt Anne.

Anne doet het helemaal anders. Zij speelt met de viool op manieren waarvan ik niet wist dat het kon. Anne en haar altviool experimenteren erop los en de viool neemt allerlei verschillende gedaantes aan. In haar handen wordt het een gitaar, kalimba, bas, drone en viool in één! En terwijl ze met haar altviool allemaal toeren uithaalt zingt ze daar ook nog eens heel mooi bij.

Het zijn subtiele liedjes en naast een klein beetje percussie hoor je enkel altviool en stem. De ep heet dan ook niet voor niets VOX/VIOLA.

Veel liedjes zijn vrij ritmisch. In A Little Longer en Take The Lead wordt de basis gevormd door een ritmisch motiefje. Het zijn de onregelmatige maatsoorten en maatwisselingen die het extra spannend maken. Het draagt bij aan de duistere sfeer die deze ep heeft. Het doet ergens ver weg denken aan Ierse folkmuziek.

Tegen het einde slaat de sfeer een beetje om. Eerst komt Little Bird wat klinkt als een flink uitgeklede dancetrack. En als afsluiter komt er een vrolijke noot om de hoek kijken bij Sunday Morning. Een catchy vioollijntje, contrabas en wat percussie laten je spontaan door de kamer dansen. Met weinig middelen wordt heel veel bereikt.

Het is een heel diverse ep maar ook vrij experimenteel. Je wordt eerder meegenomen in een sfeer dan dat het pakkende liedjes zijn die je na één keer mee kunt zingen. Maar laat je vooral meenemen!

Om echt een goed beeld te krijgen van hoe de viool allemaal gebruikt wordt, zou je eigenlijk eens naar een live-optreden moeten gaan. Dan hoor je niet alleen alle kleuren van de altviool maar zie je ook nog eens hoe ze tot stand komen.

Ondertussen kijk ik vast uit naar de volgende cd. Ik ben benieuwd of ze het experimenteren met de viool ook meer in haar zang gaat toepassen. Dan wordt het echt een gesprek tussen altviool en stem.