Sir Ian

Sir-Ian-II-COVERSIR IAN II
lp / cd- / download-album
singer/songwriter

Toen ik het album SIR IAN II  voor het eerst aanzette was het nog een zonnige dag met een strakblauwe lucht. Anderhalf uur later, toen ik het volledige album drie keer achter elkaar had beluisterd, was de lucht betrokken met grijze wolken waar hier en daar toch nog een streepje licht door scheen. Het leek alsof het weer zich had aangepast aan de sfeer van de muziek: melancholisch en ernstig, maar toch niet helemaal zonder troost of hoop.

Sir Ian is de artiestennaam van Bart Hoevenaars, die na een periode van veel muzikale samenwerkingen (o.a. The Yes Please, Fuck the Writer, diverse theaterproducties en de band Mono, waarvan hij de frontman was) in 2010 zijn solodebuut maakte met het album Apothology dat zeer goed ontvangen werd. Waar Apothology nog volledig door Hoevenaars zelf werd ingespeeld en gearrangeerd, is SIR IAN II tot stand gekomen met bijdragen van onder andere Mink Steekelenburg (Half Way Station) op piano, Cary Da Costa (ex-El Pino & The Volunteers) op lapsteel, Auke Triesschijn (Mark Lotterman) op alt-viool, Efe Erdem (Hipnotik Orchestra) op trombone, Jos Hoevenaars (The New Earth Group, The Yes Please) op bas, en vocalen van Janna Haring (Lula Bir).

Marco Cappiello en Edwin Willemen van Studio SanteBoutique en Jos Hoevenaars waren verantwoordelijk voor de opnames, mix en mastering. Deze ‘grootse’ aanpak heeft echter op geen enkele manier geleid tot een bombastisch of over geproduceerd album. Alles aan dit album ademt ‘singer/songwriter’ uit, en zowel de arrangeur(s) als alle gastmuzikanten verdienen grote lof voor de subtiliteit en muzikaliteit waarmee ze hun partijen hebben ingespeeld. Op het eerste nummer Numbers Game na, waarbij de elektrische gitaar te hard in de mix staat waarmee de zang op een bepaald moment onverstaanbaar wordt, is alles mooi in balans en wordt de luisteraar meegevoerd door de melodieën die afwisselend gedragen worden door de zang en door de instrumenten die zo melodieus spelen dat ook zij lijken te zingen.

 

Het album opent met de tekst “50.000 unsurfable waves in the sea”, kabbelend over een gitaarloopje in 6/8 maatsoort dat later nog vaak terug zal komen. Soms speelt Hoevenaars met de afwisseling tussen 3/4 en 6/8, zoals in Don’t Get Me Wrong dat als walsje begint maar halverwege overgaat naar double time. Misschien heeft het met een voorliefde voor die maatsoort te maken dat alle nummers met elkaar verbonden lijken te zijn. Dat betekent niet dat de liedjes saai en voorspelbaar zijn. In plaats van de standaard couplet-refrein-couplet-refrein-bridge-refrein formule zijn veel van de liedjes door gecomponeerd, met een B-deel dat heel anders is dan het A-deel, vergelijkbaar met de strepen zonlicht die door de wolken breken als ik uit mijn raam naar buiten kijk.

Hoevenaars maakt gebruik van prachtige akkoordwendingen, zoals in Numbers Game, waar na een couplet met Fm-Eb-Bb zich ineens een verrassend mooi G majeur akkoord aandient. De trombone, die een bloedmooie solo speelt over dit akkoordenschema, had ik heel graag vaker op het album terug willen horen. Ook Sad For Sarah lijkt in het begin een vrij standaard droevig walsje te zijn, totdat er onverwachte akkoordwendingen komen die ertoe leiden dat het lied eindigt in majeur.

De stem van Hoevenaars doet me denken aan die van Neil Young: fragiel, met een mooi vibrato en intense tekstbeleving. Als hij zingt in falset, zoals in Impossible Fear, klinkt zijn stem nergens geforceerd. De lapsteel en het effect op de elektrische gitaar in dat nummer dragen zijn stem mee naar een sferisch niemandsland waar de tijd stil lijkt te staan.

Maar het pronkstuk is naar mijn mening Don’t Get Me Wrong, een duet met Janna Haring. De stemmen van Hoevenaars en Haring passen bij elkaar zoals die van The Civil Wars of The Weepies en gaan door merg en been. Met een gewone viool of een strijkorkest eronder was het misschien nét te sentimenteel of clichématig geworden, maar de keuze voor de altviool is een gouden greep geweest. Het nummer, dat voortdurend heel subtiel verandert, is zodanig gelaagd dat het van begin tot eind boeit.

Mocht je niet aanwezig zijn geweest bij de release party van 18 januari, waar alle gastmuzikanten die avond het podium met Sir Ian deelden, dan kun je uiteraard alsnog deze cd of lp, met mooi artwork door Gees Voorhees (cover-art) en Auke Triesschijn (grafisch ontwerp), aanschaffen. Doen!

SIR IAN II is te downloaden via Bandcamp.

Noiserock band Black Yellow Tape zoekt gitarist

Black Yellow TapeDe drummer en bassist van de Rotterdamse noiserock band Black Yellow Tape zijn op zoek naar een gitarist.

De band speelt in de stijl van Shellac, The Jesus Lizard en June of ’44. Oftewel: met veel dissonanten, tempowisselingen en gevarieerde ritmes vanuit een punk mentaliteit. Andere inspiratiebronnen zijn bijvoorbeeld bands als The Melvins, Sonic Youth, Don Caballero, Killing Joke, The Birthday Party en Fugazi.

Black Yellow Tape oefent 1x per week in Rotterdam en oude nummers zijn te beluisteren via hun Facebook page en Bandcamp.

Wil je op deze oproep reageren of weet je iemand anders voor wie dit interessant kan zijn? Neem dan contact op via: blackyellowtape@gmail.com