Als beginnend muzikant ben je, naast met muziek maken natuurlijk, vooral bezig met het bereiken van je fans en het regelen van optredens. Maar al snel kom je erachter dat de ene gig de andere niet is.

Op sommige plekken heb je de grootste lol en verloopt de samenwerking moeiteloos. Ze zijn altijd superblij met wat je doet en dat stimuleert jouw creativiteit. Anderen willen het altijd anders dan je voorstelt. Qua stijl, werkwijze of persoonlijkheid matchen jullie gewoon niet helemaal lekker. Je merkt bij jezelf dat je een knoop in je maag krijgt op het moment dat je een bericht van hem of haar in je mailbox ziet staan; want je bent er vrijwel zeker van dat er weer eens iets niet goed is. Of dat er weer iets moet veranderen.

Zelf ben ik blij en dankbaar dat ik de laatste jaren vrijwel alleen maar werk met hele leuke mensen die mij waarderen. Die begrijpen dat ik gul ben met advies en contacten, maar dat ze uiteindelijk zelf aan de bak moeten. Mensen die mijn eigenaardigheden juist leuk vinden.

Dat is niet van de ene op de andere dag zo gekomen. Ook ik heb ervaring met klanten die niet bij me pasten. Die onrealistische verwachtingen hadden. Die mijn grenzen niet respecteerden. Of waarmee ik gewoon geen klik had.

Voor mij veranderde dit op het moment dat ik veel meer van mezelf ging laten zien. In mijn E-zine, mijn posts, video’s op Facebook en in de artikelen die ik schrijf deel ik vaak best persoonlijke dingen. Daardoor kunnen mogelijke klanten mij goed leren kennen voordat ze met mij in zee gaan. Kort gezegd: ze weten wat ze aan me hebben.

Sinds ik dat doe, komt het nog maar zelden voor dat iemand zich opgeeft voor mijn programma’s of masterclasses die uiteindelijk toch niet zo goed bij mij lijkt te passen. Ze hebben immers al ruimschoots de gelegenheid gehad om zich een indruk van mij te vormen.

Ik merk dat, hoe meer ik deel, hoe groter dit effect is. Natuurlijk zijn er ook dingen die ik voor mezelf hou. Je hoeft beslist niet je hele hebben en houden op social media te plempen. Ik zorg er wel voor dat ik me niet anders voor doe. Dat mensen de echte Maaike kunnen terugzien in mijn uitingen. Daar hoort voor mij bij dat ik ook wel eens iets minder leuks deel. Of gewoon wat suffe grappen maak. Dat doe ik in het echte leven ook namelijk.

Het verschil is bovendien goed merkbaar als ik trainingen in opdracht geef. Ik word dan ingehuurd door een organisatie om een training of workshop te geven voor een groep deelnemers die mij nog niet kennen. Over het algemeen zijn dat (gelukkig!) ook erg leuke mensen, maar er zit er wel eens eentje tussen die een andere verwachting van zo’n training had.

Dat is niet erg, het hoort erbij. In onderling overleg lukt het altijd om iedereen tevreden naar huis te laten gaan. Het kost alleen wat meer moeite. Het valt me wel op dat ik dat bij de trainingen en masterclasses die ik zelf organiseer (dus voor de lezers van mijn E-zine en andere mensen uit mijn netwerk) eigenlijk nooit meemaak. Die voelen altijd direct als een feestje. Omdat ik er mensen tegenkom die ik al ken van Facebook of op een andere manier.

En jij? Hoe zorg jij ervoor dat fans of programmeurs je kunnen leren kennen? Hoe veel laat jij van jezelf zien?