Aangezien het spelen er voorlopig nog niet in zit, stort ik me op de verkiezingen. Normaal gesproken inspiratie genoeg voor muzikanten. De campagnes zijn begonnen. Iedereen vindt wel iets, over coronamaatregelen, de gezondheidszorg of alle twee. Maar hoe zit het met de politieke plannen voor de muziek en de podia?
Nu wij grotendeels zijn overgeleverd aan de subsidiegrillen van de machthebbers, wie kan er dan het best aan het roer staan? Volgens welke grote leider kan ik het eerst weer het podium op, of, tussen het moshende publiek, de pit weer in? Tijd voor wat onderzoek.
Er doen maar liefst 37 partijen mee, heel wat om te kiezen dus. Vrijwel alle partijen hebben wel hun mond vol over kunst en cultuur. De termen die ik tegenkom in de programma’s variëren van volkscultuur en plattelandscultuur, tot gewelddadige jeugdcultuur en cultuurmarxisme. Kortom, cultuur is een nogal ruim begrip. Maar ik wil gewoon weten wat de plannen zijn voor de kleine podia. Die podia waarop ik en de mijnen straks weer kunnen vlammen.
Als ik kijk hoeveel partijen er de woorden muziek of podia in hun programma hebben staan, vallen er al snel 33 af. Slechts vier partijen reppen over popmuziek en/of podia in hun programma.
Zo wil D66 dat moderne (pop- en urban) muziek een eigen discipline wordt in de Culturele Basisinfrastructuur, de BIS subsidie die vier jaar geldt. Dit om de verdeling tussen klassiek en pop eerlijker te maken. Groen Links spreekt over popmuziek en culturele broedplaatsen en vindt dat de subsidie voor acht jaar toegekend moet worden. De SP wil een investeringsfonds opzetten ter ondersteuning van Nederlandse muzikanten en kleine podia. Splinter wil ook een investeringsfonds om o.a. kleine poppodia open te houden en ook de subsidieregeling wordt hier naar acht jaar verlengd.
Protestliederen zijn een manier om je stem te laten horen. Er zijn er al een aantal. Zoals Sophie Straat ft. Goldband met het smartlappen ska nummer Tweede Kamer. Of kort en heftig zoals de turbopunk van Hang Youth met het weergaloze Ik Geef Een Nier Voor Geen Rutte 4.
Maar als je echt je stem wil laten horen, kun je dat beter doen op 17 maart, met een rood potlood.
Wordt vervolgd…
Richard Rotteveel maakt glampunk met Helleveeg en Nederstoner met Zombie Waiste. Dagboek van een band is een soapcolumn met twee dikke knipogen en veel herkenbare situaties voor de doorsnee muzikant. Het beschrijft de perikelen van de Leidse band Helleveeg en legt ze langs de meetlat van de gemiddelde wereldartiest. Onder de naam Riesrot schrijft hij verhaaltjes, columns of blogs, vaak voetbal of muziek gerelateerd en te vinden op zijn website.
