Muriel – Le Cri de la Nuit

  • Le Cri de la Nuit

  • Muriel
    • Genre: singer/songwriter, chanson
    • Release-type: album, cd, digitaal
    • Label: self-released

In augustus dit jaar verzorgde ik als DJ Freestyle Party Machine de muzikale omlijsting op het kleinschalige, maar o zo gezellige Kadefestival Delfshaven, dat inmiddels alweer vijf jaar bestaat. In het veelzijdige programma, met allerlei muziekoptredens en stijlen viel Muriel Kloek zeer in positieve zin op. Een charmante verschijning, zeker, maar vooral ook door haar muziek.

Stoer ook om als solo-artieste op een festival in de buitenlucht op te treden, met eigen repertoire, bestaande uit af en toe behoorlijk rauwe Franstalige teksten begeleid door prachtige pianospel. Het lukte Muriel uitstekend om indruk te maken op het festivalpubliek en dat is een mooie prestatie. Muriel heeft Franse ‘racines’, oftewel wortels en dat was goed te horen. Niet iedereen volgt met gemak de Franse taal. Daarbij merk ik dan wel op dat het publiek in het algemeen de teksten van artiesten die in de meer gebruikelijke talen als Engels of Nederlands zingen, ook niet per se goed volgen. Gelukkig geeft Muriel tijdens haar optredens vaak een korte toelichting over haar liedjes. En nu is er ook een album, getiteld Le Cri De La Nuit.

Moderne, Frans georiënteerde songs, die in eerste instantie bedoeld waren om uitsluitend als digitaal album uitgebracht te worden. Echter, er bleek na afloop van de succesvolle albumpresentatie begin november in Podium Grounds ook belangstelling te zijn voor een tastbare variant in de vorm van een cd. En wat een prachtige uitgave is het geworden! De limited edition cd-r is verkrijgbaar in een prachtig, handgemaakt doosje, met een boekje erbij waarin alle teksten zijn opgenomen. Evenals de recent verschenen videoclip om het album te promoten is het ontwerp en de vormgeving in handen van Veronica Ramses (hair, make-up en bodypainting) en Elena Friso (styliste).




 

Muriel ontmoette dit tweetal een tijdje geleden bij toeval op de vulkaan Stromboli. Ze hadden daar ter plekke een wederzijdse klik waaruit een bijzondere en spontane samenwerking is ontstaan voor dit project. Voor de fotografie is Laura Tedeschi erbij gekomen. Dit drietal is o.a. bekend vanwege hun werk voor Vogue, Benneton en L’Officiel. Alle visuele uitingen van dit project geven vorm aan vrijheid, schoonheid en puurheid waar Muriel ook al in haar muziek mee bezig is. Vorm en inhoud hebben elkaar in dit product heel goed gevonden

Op het album staan 13 nummers, stuk voor stuk muzikale en tekstuele pareltjes. De belangrijkste onderwerpen zijn het jezelf verliezen in het nachtleven, de drang naar vrijheid, liefde, zinnelijkheid, maar ook radeloosheid en onvermogen. Woorden die overigens veel mooier klinken in het Frans. Het titelnummer Le Cri De La Nuit is de nachtelijke lokroep om het confronterende daglicht te vermijden en als het ware onder te duiken. De duisternis als vlucht maar ook als kracht.

De tekst van het sensuele Les Mains Du Violoncelliste beschrijft een intens liefdesspel en wordt gedragen door prachtige muziek. De combinatie van de sprankelende zanglijnen en het dynamische pianospel van Muriel maakt op dit hele album een mooie harmonische verbinding. De heldere productie heeft Muriel Kloek zelf gedaan, ze ambieert dan ook om onafhankelijk te werken en dat te blijven doen. Deze veelzijdige dame heeft meer in haar mars dan componeren en optreden, ze is in te huren voor workshops, trainingen en zangles. Tenslotte over Le Cri De La Nuit, me dunkt dat er ook in Franssprekende landen wel een markt voor dit wonderschone album is. Muriel, c’est formidable!

https://soundcloud.com/musicinmotions/sets/le-cri-de-la-nuit

Meer over Muriel Kloek vind je op haar website

Mijn Rotterdamse Topweek!

Een poosje terug was het weer zover… Tijd voor de enige week in Rotterdam en omstreken die 10 dagen duurt en gevuld is met muziek en entertainment uit alle hoeken en gaten van de stad. Voor de vierde keer ging ik op pad tijdens een Rotterdamse Popweek om de leukste artiesten van het moment in de Rotterdamse muziekscene te bewonderen.

Ik begon deze missie met het optreden van JOIA in Theater Walhalla op Katendrecht. Met weinig kennis over de artiest die ik waar zou gaan nemen, liet ik me volledig verassen door de wervelwind van creatieve muzikaliteit die zij en haar band teweegbrengen (de gitarist kwam me trouwens wel bekend voor, deze deed namelijk laatst ook mee met de Talking Heads tribute in Rotown). Wat me terugkijkend vooral erg is bijgebleven zijn de theatrale elementen die in de show van JOIA verpakt zaten. Een goede schreeuw zo nu en dan, prachtige, optimistische teksten over het leven en genoeg cynische opmerkingen en luchtigheid om er op een goede manier van te kunnen genieten, top.

Het tweede concert waar ik even een drankje ging doen was die van Brian Murphy in Jazzcafé Dizzy. Hier matchte de muziek niet helemaal met de setting. Brian speelde namelijk mooie, ingetogen liedjes die vragen om een rustige omgeving zodat je er helemaal in op kan gaan. Echter kreeg hij dit niet voor elkaar, aangezien iedereen er keihard doorheen kakelde. Stiller werd het niet. Maar ach, dit mocht de pret niet bederven, deze talentvolle jonge artiest speelde krachtig door en de mensen die daadwerkelijk aanwezig waren voor de muziek konden zich nog net concentreren op zijn aanstekelijke gitaarriedeltjes.

Dan spoelen we even door naar de vrijdag. Na een drukke week op de kunstacademie had ik met mijn lieve moeder afgesproken om samen te gaan kijken bij The King Swings in Club Doelen. Na een giechelig ritje achterop de fiets komen we aan bij het concert. Eenmaal nadat de deur voor ons geopend werd en we voor de zaal onze jassen gingen ophangen, kwam ik Margueritte Melchers* tegen. Even een praatje, en daarna tijdens het applaus de zaal in (we waren iets te laat). The Kings Swings waren onderhand al aardig bezig om het dak eraf te swingen, het enige jammere was dat er geen staanplaatsen waren in de zaal. De jonge getalenteerde muzikanten leken zo uit de jaren 50 gestapt, wij konden amper stil blijven zitten!

Als afsluiter van de week ben ik langsgegaan bij de Popweek-Special in Bar³: het PunkIsNotDeadFest!

Hier kwam ik een paar vrienden tegen die toevallig ook allemaal in een band zitten die hier moest spelen. Dit deden ze nogal… ehm, hard. Rott’nDamned, De Jeugd (niet die van tegenwoordig), Die Nakse Bananen, Almost Extinct & The Heart Monitors waren aanwezig om de longen uit hun lijf te schreeuwen en te stampen. Het was een lekker zooitje ongeregeld, met genoeg moshpits, bier en veiligheidsspelden voor de komende twee jaar. Thanks Bar³!

Op naar MONO om even af te koelen van de punk en te gaan dansen op de Turkse live dansmuziek van klarinettist Cüneyt Sepetçi! Hier kwam ik een oud collegaatje tegen uit mijn tijd van wervingsacties voor goede doelen wat ik 1,5 jaar heb gedaan. Hij is zelf van Turkse afkomst en was aanwezig bij dit feestje met zijn vader, die zelf intens genoot van de muziek die hij kent uit zijn studententijd. Dit vond ik persoonlijk zo leuk dat ik ze ook even gefilmd heb, waarna de vader uitgebreid ging uitleggen hoe het uitgaan er in zijn tijd aan toe ging. Met als aanvuller het feitje dat we natuurlijk niet mogen vergeten dat Rotterdam een multiculturele stad is, en dat het alleen maar tof is dat dit nog eventjes benadrukt wordt in zo’n muziek beladen week als deze. Want waar kan je tegenwoordig nou goed uit, ‘the Turkish way?

Al met al was deze editie van de Rotterdamse Popweek weer erg geslaagd, ook al heb ik uiteindelijk niet zoveel acts gezien als dat ik misschien vooraf had gewild. School is echter ook belangrijk, en voor volgende keer weet ik nu dat ik hier een betere balans in moet vinden door anders te plannen. Het is namelijk gewoon bijna zonde als je zoveel mist van deze topweek.

See you next year! #010IsTof

*lees hier het interview dat ik eerder met Margueritte Melchers had.