Ne Pas De Machine – Bizarrerie

  • Bizarrerie

  • Ne Pas De Machine
    • Genre: Funky indiepop
    • Release-type: Digital album, cassette
    • Label: Tennis Records

Ne Pas De Machine draait alweer een tijdje mee in het Rotterdamse muziekcircuit. In 2014 had ik ook al de eer een recensie te schrijven voor deze groep, die toendertijd een ep uitbracht welke geheel in het teken stond van Valentijnsdag. Ne Pas De Machine is anno 2017 still going strong en kwam dit najaar met een verzameling nieuwe songs aanzetten; Bizarrerie. En wat een perfecte titel.

De groep, bestaande uit Michiel van Veen, Martijn ‘oaky’ Eikenhout en Maarten London, weet een interessante mengelmoes te maken van mooie melodieën en organische sounds, maar schuwt ook de nodige lo-fi synthesizer-effecten niet. Al bij het eerste nummer Men Of Magic weet ik als luisteraar direct waar ik aan toe ben. Het enigszins illustere sfeertje wat deze track oproept blijft tijdens de hele luistersessie hangen. Over consequent zijn gesproken.

De muziek kabbelt voort en ook het tweede nummer Not Even sluit prima aan bij mijn verwachtingen. Het is bij de derde track, Fungalow, waar ik even de draad kwijt lijk te raken. De vocalen klinken hier en daar wat dunnetjes en onzeker en ditzelfde gevoel krijg ik bij de instrumentale outro. De band maakt het meer dan goed met de volgende song, Balloon Animals. De vibe van dit nummer is haast beklemmend, door de manier van produceren maar voornamelijk door de melodie en tekst.

Hoogtepunt van deze cassette (jawel, Ne Pas De Machine bracht dit album geheel oldschool uit op cassette) is John & Mary. Vette synthesizerlijntjes, harmonisch geweld en een opzwepend en opzwellend outro vol bliepjes en bloepjes, precies zoals je zou verwachten van deze groep.

Bizarrerie heeft daarnaast nog een heuse bonustrack, het één minuut en tweeëndertig seconden durende Buffoon. Op deze instrumentale track laat Ne Pas De Machine zien dat ze meer kunnen dan duistere songs met stevige riffs maken. Misschien dat juist daarom Buffoon gekozen is als bonustrack, in vergelijking met de rest van het album valt het misschien een heel klein beetje uit de toon. Is dat erg? Helemaal niet zelfs.

Ne Pas De Machine heeft met Bizarrerie een prima, no-nonsense product afgeleverd. De heren doen gewoon waar ze goed in zijn en vooral wat ze leuk vinden, en dat is te horen. Zoals een oud-Rotterdams gezegde luidt: “niet lullen, maar poetsen”. En dat is precies wat Ne Pas De Machine doet.

Bekijk de website van Ne Pas De Machine.
Volg Ne Pas De Machine op Facebook.

Lewsberg – The Downer

  • The Downer

  • Lewsberg
    • Genre: lo-fi indie
    • Release-type: 7" vinyl, cassette, digitaal
    • Label: Self-released

Lewsberg is een èchte Rotterdamse supergroep, met leden uit Bonne Aparte, Rats On Rafts, Venus Tropicaux en Eklin. Het mooie is dat Lewsberg niet alleen een supergroep is door de origine van haar bandleden, maar ook omdat de muziek van Lewsberg toonaangevend is voor de huidige muzikale cultuur in Rotterdam.

Rotterdam heeft afgelopen jaren een opkomst gezien in bands die zich richten op de jaren tachtig en dan vooral de new wave en punk do-it-yourself cultuur van die tijd. Dit is duidelijk terug te horen in de lo-fi indie van Lewsberg, waar een goede dosis do-it-yourself in terug te horen is. Ze zijn goed te vergelijken met The Velvet Underground, maar ook bijvoorbeeld de vroege werken van The National kunnen een ijkpunt genoemd worden.

De ep The Downer bestaat uit drie verschillende nummers, die elk gelijke en aparte punten hebben. Het nummer Chances lijkt een beetje richting het werk van Rats On Rafts te gaan, door middel van het droge gitaargeluid, het snelle tempo en het strakke drumwerk. The Downer, het tweede nummer van de plaat, is van een heel ander kaliber, met een laag tempo en rustige tweestemmige zang. Het is duidelijk dat het nummer zo vormgegeven is om de ennui van de doemdenker muzikaal neer te zetten. Vicar’s Cross pt. 1 is, naar mijn mening, het sterkste nummer van de plaat. Verhalend over een enigmatisch figuur, The Vicar, en zijn leven, zet dit nummer goed de toon. De muzikale begeleiding van het verhaal (wat overigens écht verteld wordt, en niet gezongen) is heerlijk repetitief (en daardoor bijna meditatief) en zou wat mij betreft ontzettend lang door mogen gaan.

Al met al is de ep The Downer een uitstekend debuut van ervaren rotten in het muzikale vak – en vooral bijzonder omdat de band het geluid van dít moment binnen de Rotterdamse muziekwereld zo duidelijk en sterk neergezet.