Envy
- The Lumes
Veel bands vervallen meteen publicitair in grootspraak wanneer ze te horen krijgen dat ze in V11 mogen spelen. V11 is natuurlijk een voormalig lichtschip in de Wijnhaven en dus plaatsen de meeste bands meteen op hun Facebookpagina dat ze die boot wel eens zullen doen zinken.
Niets is minder waar natuurlijk, alhoewel het publiek bij The Lumes (6 oktober 2017) vaak wel flink naar adem happen moet, tussen de nummers door, om daarna meteen weer ondergedompeld te worden in de maniakale geluidsgolf van het Rotterdamse trio. Het motto ‘niet lullen, maar poetsen’ is de band niet vreemd en binnen iets meer dan 30 minuten, waarin alle energie samengebald wordt, is het gedaan en kunnen we weer even rustig ademhalen.
De setlist bestaat uit oude en nieuwe nummers, waarbij de laatste afkomstig zijn van de nieuwe ep Envy, die op deze avond gepresenteerd wordt. Zowel op plaat als live zijn de referentiepunten van The Lumes in ieder geval The Fall en bijvoorbeeld een band als Disappears.
Post-punk met Rotterdamse lef. Drummer Mitchell Quitz steekt zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken, want hij heeft de laatste klap van een nummer nog niet gegeven of hij begint alweer enthousiast met het aftellen voor het volgende nummer, terwijl gitarist/zanger Maxime Prins nog rustig staat te stemmen. Bassist Lennard van der Voort die met zijn typische jaren tachtig geluid een belangrijke ruggengraat is voor de gedreven en explosieve nummers van The Lumes, loopt rustig steeds weer dezelfde passen op zijn vierkante meter alsof hij zichzelf moet bezweren tijdens alle heftigheid. Het moge duidelijk zijn, live is de band opperbest en zeer aan te bevelen.
Wat valt er dan te zeggen over de ep waar het deze avond om gaat. Envy kan je, met het totaal van zes nummers, het best beschouwen als een mini-lp. Op de eerdere releases, alleen digitaal of op cassette, was The Lumes nog duidelijk zoekende en leek in ieder geval de post-punk uit de begin jaren tachtig als ijkpunt te willen hanteren. Op de nieuwe release vindt de band meer een eigen geluid. Nog steeds klinken de post-punk voorbeelden door maar het trio heeft hun stijl afgeschraapt tot op het bot zodat pure energie, hard en meedogenloos, overblijft. De toon is bijna claustrofobisch te noemen.
Met het spreekzingen en de uithalen van Prins komt de geest uit de fles om vervolgens met harde klappen van Quitz en de strak dreigende bas van Van der Voort alle hoeken van de kamer in gemept te worden. En zo wordt de luisteraar meegezogen in een kolkende maalstroom van noise en bijna existentialistische angst waaraan niet te ontkomen valt. Echt ieder nummer op de ep heeft het in zich om de luisteraar te grijpen en mee te sleuren, de diepte in. Ook hier past de symboliek van het zinken en verdrinken. Slechts het wisselen van plaatkant, of de pauzeknop, geeft even opluchting.
Envy is een fantastische plaat waarop weinig af te dingen valt. Er wordt fel en gedreven gemusiceerd en The Lumes lijken met deze release hun eigenheid gevonden te hebben. Het zal spannend zijn om te zien hoe ze deze verder uitbouwen. Voor nu neem ik een hap lucht en ga nogmaals diep. Uit vrije wil en met genoegen. Kan er geen genoeg van krijgen.
