Om maar direct met de deur in huis te vallen: de muziek van Van Bezemwijk valt lastig (misschien zelfs niet) te rubriceren. De biografie van het Barendrechtse tweetal verklapt dat het gaat om “aanstekelijke kleinkunstpop, met liedjes variërend van compleet onzinnig tot komisch en op een stompzinnige wijze zelfs ontroerend”. Een feit is dat Lex Bezemer en Vincent van Ewijk de aandacht van de recensent prikkelen.

Je zou kunnen zeggen dat Van Bezemwijk op de ep Overal zoekende is naar de juiste toon van de teksten, en ook naar de best passende compositie. Als luisteraar krijg je eerst een tranendal ballade voor je kiezen over een overleden hond, om vervolgens op een ander been te worden gezet met een nummer over naakt zonnen op de Lijnbaan. Absurdisme in het kwadraat. En dan moet het nummer over het mooiste meisje van de gesloten inrichting nog komen.

Langzaamaan valt het kwartje, krijg je je vinger erachter: Van Bezemwijk neemt je als luisteraar op een leuke manier in de maling. Je luistert met open vizier naar hun muziek, struikelt over de niet altijd kloppende zinnen en soms foutieve klemtonen. Maar wanneer je jezelf openstelt en de gekte van de muziek en de teksten toelaat, ontdek je een krankzinnig pareltje dat je op een vreemde manier zelfs raakt. Zoals Van Bezemwijk dus zelf al schetste: het is op een stompzinnige wijze ontroerend.

En wanneer je dan toch bezig bent de ware aard van Van Bezemwijk bij jezelf te ontdekken, pak dan direct hun debuut-ep uit 2015 erbij. Onder de welluidende titel Over Uitzicht Op Vriendschap krijg je dezelfde ontroerende tierelantijnen over je uitgestort.

Mijn advies: gun het duo Van Bezemwijk even de tijd. Draai de ep, luister naar de tekst, laat de werkelijkheid los en luister verder. Kruip in de gedachtekronkels van de schrijvers en laat je uiteindelijk verrassen. Want wat je er uiteindelijk ook van gaat vinden, Van Bezemwijk weet zeker een onontdekte snaar bij je te raken.