“Ja, je weet toch wel, de Plaatboef. Die platenzaak op de Nieuwe Binnenweg, ja daar moet je wezen alleen ietsjes verder en aan de andere kant.” Dit is meestal de routebeschrijving die je krijgt als je wilt weten waar Demonfuzz Records zit. Naast mijn opleiding werk ik 20 uur in de week in dit tweedehands vinyl walhalla. Ik krijg dit voor elkaar door de fijne sfeer die mij omgeeft als ik bijvoorbeeld weer achter de toonbank plaatjes sta schoon te maken. Wanneer ik een liedje opzet, zie ik hoe klanten in de winkel stiekem meezingen met de muziek en één of twee (soms drie) van mijn collega’s uit volle borst de verkeerde tekst meeblèren. There’s no in between.

Zo blijft de lol in het werk, aangezien niet alles te serieus genomen wordt. En dingen niet te serieus nemen wordt hier soms wel heel letterlijk genomen. Sta ik op een tafel platen terug te zetten in de kast, wordt er opeens circusmuziek aangezet en hoor ik dat ik de nieuwe acrobaat ben. Ik draai me om en zie dat een beeldscherm mij opneemt, omringd door een paar kerels die aan het giechelen zijn. Fijn jongens. Wil ik van de tafel af via de trap, geven ze die ook nog eens een duw. Aangezien ik in de minderheid ben kan ik nooit echt iets terugdoen, maar ik kan het hebben van ze. Deze mensen maken deel uit van een zaak waar liefde en passie in zit, en dat zie je in alles terug.

Hoe in de ochtend met een lach het hek openen en de eerste mensen in de bakken zien diggen al zo fijn de toon kan zetten voor de rest van de dag. Om elke keer weer dezelfde blije hoofdjes binnen te zien komen die elke keer weer even gelukzalig met een grote stapel naar de platenspeler lopen, bewijst dat vinyl totaal niet dood is. Nee, het groeit als onkruid. Want zelfs als Feyenoord toevallig eventjes kampioen wordt dan komen de echte fanaten, bewapend met rood-witte sjaaltjes, tussendoor toch nog even zoeken naar juweeltjes.

Met deze zijn er vele soorten klanten. De vaste gasten die elke dag hun gezicht laten zien in de zaak. Vaak oudere mannen die al sinds mensenheugenis met stapels de deur uit lopen. Of het typische ‘stelletje’ dat altijd aan het einde van de dag nog even een stapel platen gaat luisteren en dat zó gezellig vindt om samen te doen. Terwijl wij ondertussen al De Hoogste Tijd aan hebben staan en de hekken willen gaan sluiten.

Want ja, Demonfuzz heeft zo z’n tradities. Deze worden de laatste tijd wel iets minder goed in stand gehouden, maar ze zullen nooit verdwijnen. Eén van deze tradities is dus De Hoogste Tijd van Hazes draaien aan het einde van de dag en deze even goed in de ‘remix’ te gooien. Een belangrijk onderdeel van de humor waar deze winkel uit voortkomt.

Maar goed, terug naar de soorten klanten; je hebt dus de fysieke en de telefonische, die ik gewoonlijk ook te woord sta. Bij de telefonische heb je er bijzondere tussen zitten. Klanten die iets uitgelegd willen hebben wat ik dan ook met alle liefde voor ze doe, maar die het na vijf keer uitleggen nog niet snappen en dan uiteindelijk tot de conclusie komen dat ze wel een keer langskomen. Mooi is dat, kan ik weer hetzelfde aanhoren als ze vóór de toonbank staan. Geen probleem natuurlijk, maar vermoeiend kan het wel zijn.

Gelukkig zijn er ook platenzaakgangers die het helemaal goedmaken. Ik zette de dag voor Koningsdag een bepaald nummer aan in de winkel, begint één van de vaste klanten met me te praten over dat nummer wat ik zo tof vind. Komt de volgende dag de man in kwestie weer binnen met een plaat in z’n handen en zegt “Alsjeblieft, voor jou!”. Ik pak verwonderd het plaatje aan, waarop hij zegt dat ik hem om moet draaien. Staat er in koeienletters als eerste dat specifieke nummer van de vorige dag op aangegeven. Dat zijn die dingetjes waar een mens heel blij van kan worden. Hij trouwens ook, want ik hoorde later dat deze man een voorliefde heeft voor muziek delen en alles wat daarbij komt kijken. En dat is hoe het hoort.