One Shot, One Kill
cd-album / download-album
grindcore / powerviolence

Eerlijk is eerlijk, ik luister niet iedere dag naar grindcore. Wie wel trouwens? Daarvoor vind ik het te eendimensionaal, duren de gemiddelde albums mij te lang en slaat bij mij de verveling toe wegens gebrek aan variatie.

Vaak gaan de nummers vol gas van start en pas aan het eind van het nummer gaat het gas eraf. Niet heel spannend. De muziek kan dan nog zo bruut zijn, de impact is gering zodra eentonigheid de boventoon voert. Tot zover de negatieve berichtgeving van het front.

Gelukkig zijn er positieve uitzonderingen, waardoor ik af en toe graag luister naar bands als Nails, Nasum, Terrorizer of de pioniers van Repulsion. Het Rotterdamse powerviolencekwartet Sick Of Stupidity weet mij gelukkig ook te imponeren. Wat heet! Alsof iemand onverwachts van achteren een stoel onder je reet vandaan trapt. Meteen op scherp.

Stilzitten gaat toch niet bij One Shot, One Kill, een album(pje) dat al enige maanden uit is. In amper een kwartier (zo hoort het!) krijgen we via elf schoten een vuursalvo voorgeschoteld, waar de NRA alleen maar jaloers op kan zijn.

Opener Oppositional Defiant Disorder laat er geen twijfel over bestaan dat we hier met grindcore te maken hebben. Een aambeeld in je gezicht is nog zacht uitgedrukt. Dit is geen muziek waar je (veel) vrienden mee maakt. Sick Of Stupidity schiet eerst en stelt dan pas vragen.

Enigszins bekomen van deze ‘shock and awe’ blijkt dat, door de dikke productie, de hoge snelheid niet verzandt in een brei en het geheel goed definieerbaar blijft. Zonder klinisch te klinken, want de rauwheid druipt ervan af. Een droge, gruizige gitaarsound en een bas die klinkt als een Leopard II. En dat Lemmy gewoon nog leeft blijkt, want hij houdt de hele band bij de les met zijn blastbeats en strakke ritmes.

Denial & Deception begint gelukkig niet exact hetzelfde als het eerste nummer, waarmee de Rotterdamse herrieheren goed mijn aandacht vasthouden. Een heerlijke beginriff en ook die vanaf 0.39 mag er wezen. Het fijne uptempo verderop in de song zorgt voor nog meer dynamiek.

Een tempo dat van mij iets vaker had mogen terugkomen op de schijf, maar ik ben dan ook een muggenzifter. Het gesproken intro ‘It is easier to kill than to control’ luidt Social Alienation in en lijkt een rechtstreekse verwijzing naar IS.

Er wordt gelukkig meer van tempo gewisseld waardoor ik de schijf in één keer wil en kan afluisteren. Bottleneck, met een hele fijne start, is weer zo’n goed voorbeeld. Natuurlijk moet het allemaal niet te melodieus worden, maar het is wel de kunst om binnen het genre onderscheidend te zijn. En dat lukt. Dubbele zang helpt dan ook, waarbij vocalisten Zoran en 13 elkaar afwisselen met gekrijs en gegrunt. Niet origineel, wel doeltreffend.

En dat laatste woord vat dit album perfect samen. Elf fragmentatiebommen geclusterd in één precisiebom. Meedogenloos, nietsontziend en pijnlijk efficiënt. Een muzikale aanval tegen stompzinnigheden als oorlog, onderdrukking en sociale vervreemding. Een geweldloos massavernietigingswapen waartegen geen leger bestand is. Sick Of Stupidity creëert een oorlog waar je blij van wordt. Word je dat niet, dan volstaat zwaaien met een witte zakdoek, roep je ‘cease fire’ en luister je gewoon naar wat anders.

Meer weten over Sick Of Stupidity? Like dan hun Facebook-pagina. In mei doet de band een aantal optredens in Canada en op 27 mei spelen ze zelfs op het Maryland Deathfest in Baltimore onder de vlag van Music Export Rotterdam.

Michel Wanner