Afgelopen zomer lanceerde ik een crowdfunding campagne. Ik wilde namelijk een ondernemers-spel lanceren. Zelf was ik super enthousiast over dit plan. Ook uit mijn omgeving kreeg ik positieve reacties.

Een paar enthousiaste creatieven uit mijn netwerk hielpen me om het spel te testen. Vrienden dachten mee over de uitvoering en promotie. Ik benaderde een vormgever uit mijn netwerk voor het ontwerp.

Ik had dan ook best hoge verwachtingen toen mijn campagne online ging. Maar toen dat eindelijk zo was, gebeurde er weinig. Natuurlijk kwamen er donaties binnen. Maar bij lange na niet genoeg om het spel te kunnen realiseren.

En toen stond ik voor de keuze: toch doorgaan en er een flinke smak eigen geld in steken. Daar heb ik op zich geen problemen mee. Ook dat is ondernemen.

Of het idee toch maar loslaten.

Mijn gedachten schoten voortdurend heen en weer tussen die twee opties. Tot ik me realiseerde dat die gedachten vooral met angst te maken hadden. Ik was bang voor gezichtsverlies. Dat mensen me als een loser zouden zien. Maar ook vond ik het vervelend voor de mensen die mij hebben geholpen. Wat zouden zij wel niet denken…

Ik heb uiteindelijk voor loslaten gekozen. Niet omdat ik niet bereid ben om te investeren. Integendeel. Maar omdat ik deze campagne ook zie als een vorm van marktonderzoek. Is er wel behoefte aan een dergelijk spel? Zitten creatieve ondernemers erop te wachten?

Blijkbaar niet. Of in ieder geval niet voldoende om er zoveel geld in te steken. Heel jammer. Maar ergens ook goed om daar nu achter te komen. Want uiteindelijk wordt niemand beter van een paar dozen vol spellen die bij mij in de berging staan te verstoffen.

Ik realiseerde me dat ik hiermee hetzelfde ervaar als veel van mijn coachees. Ze hebben een geweldig idee. Iets waar ze heel blij van worden. Ze willen bijvoorbeeld een cd opnemen. Maar al snel blijkt al dat er veel te weinig mensen zijn die er eentje willen kopen. En dat het ze ook op andere gebieden weinig oplevert. Toch gaan ze koste wat kost door. Ook als ze er uiteindelijk veel uren en geld in moeten steken. Zonder dat ze daar iets voor terug zien.

En begrijp me goed: als je toch graag die cd wilt opnemen, moet je dat zeker doen. Gewoon voor jezelf. Maar dan is het de vraag of je het als ‘werk’ kunt zien.

Volgens mij heeft het daarnaast ook te maken met de oordelen die de meesten van ons hebben over ‘opgeven’. We associëren dat met gebrek aan doorzettingsvermogen, luiheid en meer van die fraaie eigenschappen. Maar klopt dat eigenlijk wel?

Ik denk het niet. Zeker als het over ondernemerschap gaat, is het soms juist heel slim om tijdig te stoppen met iets dat niet oplevert wat je ervan verwacht.

Ook lijkt het erop of we, als er iets mislukt, ons volledig gaan identificeren met dat ene mislukte project. Terwijl dat natuurlijk onzin is. Toen mijn campagne zo slecht liep, voelde ik me even een enorme kneus. Totdat ik me realiseerde dat dat nergens op slaat.

Integendeel: mijn agenda zit momenteel behoorlijk vol met coach-afspraken en ik begin in september met een hele toffe opdracht. Genoeg om dankbaar voor te zijn dus.

Ondernemen is namelijk kansen zien en benutten. Flexibel zijn. Veel dingen uitproberen. En dan vervolgens meer doen van wat werkt. En juist minder van dat wat niet werkt. Heb jij wel eens een project gehad dat mislukte? Ben je er toen mee gestopt, of ploeterde je door? Had je achteraf misschien beter eerder kunnen stoppen? Of bleek doorgaan achteraf wel de juiste beslissing?

Maaike van Steenis

Maaike van Steenis is trainer en leert muzikanten en creatieve ondernemers hoe ze meer kunnen verdienen met hun werk en een succesvol bedrijf kunnen opbouwen. Daarnaast is ze initiatiefnemer van de award ‘Creatieve Ondernemer van het Jaar’. Via haar website kun je haar gratis E-book opvragen met daarin 10 dingen die je vandaag nog kunt doen om meer te verdienen met je werk.