Crying Boys Cafe

coverThe Keys Not The People
lp / cd- / download-album
indiepop / blues / gospel
Excelsior Recordings

Deze Rotterdamse gasten geleiden je op golven naar een café aan de Rivièra. Na een ep in gelimiteerde oplage op vinyl en een serie zeer geslaagde optredens is nu hun debuutplaat The Keys Not The People verschenen. Met een lekkere minuut bij De Wereld Draait Door en de aankondiging van een optreden op Eurosonic Noorderslag lijkt de weg voor Crying Boys Cafe geplaveid met mogelijkheden. Maar hoe bewandelen zij die weg met The Keys Not The People?

Bij de eerste twee tracks springen de kwaliteit en sterke productie van de plaat in het oog. Voornamelijk I Was A Singer, de meest singlewaardige track van de plaat, bewijst dat Crying Boys Cafe echt wat in hun mars hebben. De weinig variërende maar heerlijke zanglijnen doen sterk denken aan de zang van Elbow’s Guy Garvey. Drijvend op sterk aanwezige drums en betoverd door het orgel, legt zanger Jasper Hupkens je in een hangmat aan het water waarin je het liefst tien keer de plaat achter elkaar luistert.  

Water stroomt door de muziek en de teksten van Crying Boys Cafe; een mooie verbinding met een waterstad als Rotterdam. Zara is daar het beste voorbeeld van. Heel even lijk je op een kade te staan. De meest hypnotiserende track van de plaat drijft langzaam op je af als een containerschip uit de mist. De achterliggende en constante ‘hum’ klinkt nog net niet als een misthoorn. Tegelijkertijd brengt de aanzwellende percussie van Ruben van Asselt een soort dreiging. Zara is een toonbeeld voor de mysterie die door de plaat heen is geweven.

Hoewel de teksten en de vibe van de plaat redelijk melancholisch zijn, brengt de muziek de luisteraar in een vrolijke bui waarin je zacht mee swingt op de sterk aanwezige drums. The Keys Not The People biedt een unieke combinatie van (positieve) weemoed en een over het algemeen zonnige sound. Fantaseren over een cappuccino aan de kust is zelden zo lekker geweest. Crying Boys Cafe is nu al een band om trots op te zijn en zeker om goed in het oog te houden.

Wil je meer weten over Crying Boys Café? Check de website en volg ze op Facebook!

De releaseparty is op donderdag 1 december in Mono, Rotterdam.

Tom Mulder

Flip Noorman en Jaap Rovers (De Biecht)

biechtvaders-slide1-1440x746Café Le Nord, vlakbij centraal station, is goed gevuld met borrelende studenten, late werkers en nerveuze stelletjes op eerste date. Het is acht uur. De afgesproken tijd voor het interview met Jaap Rovers en Flip Noorman, drijvende krachten achter theatershow De Biecht. Jaap komt iets na achten binnen. We bestellen koffie en wachten ondertussen op Flip.

Toch maar even bellen. Flip neemt niet op. ‘Ik begrijp het niet,’ zegt Jaap en probeert het nog een keer. Geen gehoor. Dan maar rustig wachten. Onderwijl steekt Jaap enthousiast van wal en vertelt hoe het idee voor De Biecht ooit is ontstaan. ‘Flip en ik kenden elkaar van het Rotterdams conservatorium toen we op een dag gevraagd werden om mee te doen aan het – hij moet hard lachen – ‘NK-Powerpoint Presentatie’. Het kwam erop neer dat we onvoorbereid een presentatie moesten geven. Uiteindelijk werd het een hele gevarieerde avond vol muziek, theater en kunst. We bedachten dat we zoiets eigenlijk misten in Rotterdam.’

Dus voelden zij zich geroepen om actie te ondernemen. Het plan voor een avond ‘waarop alles mogelijk is’ begon vorm te krijgen. Inmiddels is het drie jaar geleden dat de eerste Biecht werd afgenomen. De frequentie was nog laag, een paar keer per jaar. Dit seizoen maken ze er vijf. De hele opzet moet naast experimenteel een beetje mysterieus, een beetje geheimzinnig zijn. ‘Alsof je in een ruimte bent waar alleen de aanwezigen weet van hebben, de buitenwereld heeft er geen idee van,’ legt Jaap uit. ‘Dat is de sfeer die we willen creëren.’

‘In de begintijd van De Biecht hadden we echt een biechthokje waarin we de artiesten neerzetten. Je merkte dan enig ongemak, dat is erg fijn. Het is goed om af en toe wat dieper door te vragen over het hoe en waarom van hun kunst. Ook komt het publiek vaak met interessante en onverwachte vragen. Precies wat we willen: een verrassende avond met artiesten die echt wat tofs kunnen laten zien of horen. Dat kan variëren van een mimespeler tot iemand die over zijn promotieonderzoek komt vertellen.’

Theater Walhalla is tegenwoordig hun thuisbasis. Voorheen brachten ze hun volgers onder in Theater ’t Kapelletje, in de Gouvernestraat of bij Flip in de kelder. ‘Daar in de kelder, dat waren ook mooie intieme avonden. Wel hard werken want we moesten alles zelf regelen, van het geluid tot de catering. We zijn nu heel blij met Walhalla als locatie. Zij geven ons alle ruimte om dingen te proberen.’

posterOver Flip gesproken, is er al een teken van leven? Nee, nog niets. Jaap stuurt hem een berichtje: Kom je nog? Met af en toe een blik op zijn telefoon praat hij verder. Over de artiesten, muzikanten en kunstenaars die de avond maken tot wat zij is. ‘We halen ze graag uit hun comfort zone. De hele sfeer van de avond, het biecht idee, vraagt daar ook om. De Balcony Players waren ooit bij ons te gast, die avond samen met een tapdanser. We hebben ze toen iets samen laten doen. Dat werd iets heel spannends waar het publiek ook echt van genoot.’

Een breed scala aan artiesten heeft reeds gebiecht. Zo kwam Viktor Griffioen laatst met zijn drumrobot langs, kwamen de Artbutchers vertellen over hun werk en speelden de strijkers van Dot Quartet opwindende composities. De volgende voorstelling zal 24 november plaatsvinden. ‘Het wordt een avond waarop we heel dicht bij het oorspronkelijke biechtverhaal blijven,’ zegt Jaap. ‘Een soort nieuwe kerkdienst. We hebben een kunstenaar uitgenodigd, Daniël van Nes, die een hele eigen, gotische wereld heeft gecreëerd waarin machines de macht hebben. Een spinachtig object zal boven het publiek worden geïnstalleerd. Heel duister. Hayo Boerema, een fantastische organist komt spelen, kleinkunstenaar Peter van Rooijen komt langs en verder…’

Jaaps telefoon trilt, bericht van Flip! Snel leest hij wat zijn vriend te melden heeft. ‘Haha, dit is echt wat voor Flip…’ Wat blijkt: hij is de interviewafspraak straal vergeten en zit met zijn vriendin in een restaurant. Een etentje om iets goed te maken.’ Naar welke zonden hij haar heeft opgebiecht kunnen we enkel gissen.

Vincent Terlouw