Iedereen is tegenwoordig rapper. En anders dj. Of producer. Veel sterren zijn geboren naar aanleiding van de gemeenschap tussen een Macbook Pro en het Internet. Er was echter een tijd dat je jouw strepen echt moest verdienen op muziekgebied. Een tijd waarin mensen nog luisterden met hun oren en niet met hun ogen. Toen je niet wist hoeveel keer een nummer was beluisterd en dat ook niet echt uitmaakte. De meeste rappers van de nieuwe generatie keken nog op tegen rappers van de oude generatie. Toen vond men ENKEL geld verdienen niet het belangrijkst. Je wilde echt wat neerzetten… een body of work… een klassieker!
Ik vergelijk de muziekindustrie van tegenwoordig een beetje met de fastfoodindustrie. Het moet snel. Makkelijk. Zonder teveel na te denken over wat er nu eigenlijk in het product zit. We weten allemaal dat die burger met vers vlees, een knapperige volkorenbol en echte groentes veel beter is dan een Big Tasty. Toch vertellen de cijfers heel wat anders. Het is een ramp tegenwoordig. En zoals het met alle rampen is zijn er natuurlijk meerdere oorzaken.
Het illegaal downloaden is natuurlijk de grootste boosdoener. Als je 40 euro moet betalen voor een cd ben je net wat kritischer dan wanneer je het gewoon van je .torrent kan plukken. De technologie is sneller en vooral makkelijker. Waar je vroeger duizenden guldens kwijt was aan één, vaak crappy, sampler of keyboard kan je nu met één klik-van-de-muis de meest geavanceerde studioapparatuur tot je beschikking hebben. Met alle nieuwe aanwas die maar wat aankloot van dien.
Alles is veel, alles is snel, niemand heeft tijd. Als je kritiek hebt wordt je vaak bestempeld als een hater. Maar kritiek was juist de charme van hiphop vroeger. Het Tough Crowd-principe was de voedingsbodem van de klassieke platen uit de ‘golden era’. Alles moest altijd beter. En anders. Dezelfde drums gebruiken? Wack! Slechte uitspraak? Wack! Teveel dezelfde onderwerpen? Wack!
Tegenwoordig kom je weg met hele beats copy/paste-en, zelfs volledige flows worden schaamteloos gestolen. In de ‘oude tijd’ was het ook niet allemaal classic. Je had toen ook de Hammers en de MC Miker G’s, maar er was echter ook veel meer balans. We hadden onze eigen hiphoppolitie. Als je een bierflesje naar je hoofd geslingerd kreeg was het misschien tijd om een andere hobby te zoeken.
Hiphop. We kunnen er uren boos over worden. Elk nadeel hep echter zun voordeel. Door dat verdomde internet kun je als liefhebber uren verdwalen in een netwerk van puristen die van net zulke obscure beats houden als jij. Of die ene R&B groep vinden die wel gewoon koortjes kan maken en noten kan aanslaan. Het overgrote deel van de bevolking houdt echter van hap-slik-weg muziek. Originaliteit is nu bijna een scheldwoord. En de commercie smult; “Mag ik nog een Big Tasty?”
Na jarenlang mc-en heeft Ollie nu een schat aan ervaring en belevenissen te delen met de wereld. Geen onbekende in de hiphopscene sinds eind jaren ’90 (het EK 2000 anthem met The Proov ‘Feel The Heat‘ is wellicht zijn bekendste werk) vertelt hij op luchtige wijze over hedendaagse observaties en gebeurtenissen in het hiphoplandschap. En tussendoor recenseert hij ook weleens wat dingen.
Over POPnl