Beach Coma
cassette- / download-ep
punky bluesrock / garagerock

Toen mij werd gevraagd of ik de ep van Beach Coma wilde recenseren zei ik natuurlijk ja. Waarom? Simpelweg omdat dit mijn genre is, ik hou erg van bluesrock.

Hm, bluesrock zei je? Als je de ep luistert, zul je erachter komen dat dit niet de geijkte bluesrock is die je kent van bijvoorbeeld The Black Keys en aanverwante bands. Maak je borst maar nat, dit is net even anders.

Nee, Stef (Steffan Hofland  – guitar, vocals), Siggy (Sigrún Gudmundsdóttir – bass, vocals) en The D. (Diego van der Heijden – drums) blijven graag bij zichzelf en spelen wat ze willen. Dat zorgt ervoor dat de ep nogal wat variatie heeft qua stijlen.

Het is de eerste ep van deze band en daar is eigenlijk niets mis mee! Deze band speelt lekker en het luistert makkelijk weg.

De ep begint met een echt punkrock-achtig nummer (Step Out Of My Mind). Ik zag in mijn verbeelding al mensen door een pit heen vliegen. Ja, dit beweegt lekker zo. Scheurende gitaar, snelle drum en rock n’ roll achtige zang. Heerlijk begin van deze ep. Niets geen bluesrock dus, maar gewoon lekker de punk kant op. Complimenten ook voor de goede en verstaanbare stem van Stef. Dat is in dit genre vaak een standaard tekortkoming.

The Music’s off is dan wel meer een echt bluesrock nummer, met als leadzangeres Siggy. Lekkere riff zit er in, die me dan wel een beetje doet denken aan Seven Nation Army van The White Stripes. Ietsje uitgerekt en met wat meer swing er in. Helemaal niet verkeerd hoor, het wiel is toch al tig keer uitgevonden in de muziekwereld. De lekkere stem van Siggy, het rauwe geluid en de wah-wah pedaal maken dit nummer tot een luisterfeestje.

Death Vibrator is een vrij kort garagepunk nummer en doet zelfs een beetje surfrock–achtig aan. Ook weer heel lekker bewegend en totaal niet vervelend. Jammer dat het zo’n kort (1.28) nummer is, voor je het weet is ie over! Op zich ook niet zo erg, maar zo is het eptje wel heel gauw bij z’n einde.

High School Baby tenslotte is weer een bluesrock nummer waarin ik ook weer surfrock hoor terugkomen. Helaas is dit nummer slechts één minuut negenenveertig en ook weer zo voorbij.

De lengte van de nummers kan wat beter. De eerste twee nummers zijn op zich ok qua lengte, maar de laatste twee zouden best wat langer mogen. Nu is dat op zich geen zware kritiek, alleen valt het nu wel erg op. Het is maar een ep he, op een album met meer nummers valt dit niet zo op. Nu wordt het een snelle trip over het strand en naar huis. Dit terwijl je eigenlijk nog even wilde blijven. Toevallig dat mijn bevinding van surfrock ook wel toepasselijk is bij de naam van de band.

Even nagevraagd, maar de naam is toevallig uit een opengeslagen boek gepikt. Niets met strand of surfen dus.

Deze band hoort thuis op festivals zoals Scumbash, misschien dat de boys van Schorem ze ook wel eens in de zaak willen hebben. Rockabilly is dan ook de stijl en het wereldje waar je deze band het beste kunt plaatsen. Stoere mannen, baarden, tattoos en veel bier is waar deze muziek heerlijk op draaien zal.

Rest me nog te zeggen dat dit weer een voorbeeld is van een echte live band. Dit moet je gewoon in het echt horen en er lekker op los gaan. Voor thuis hoop ik dat deze band gauw een lange plaat maakt, zodat je toch wat langer kan genieten! Ik houd me dan ook aanbevolen!