Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. De bassiste van Beach Coma, is een aantal maanden terug verhuisd naar Londen. Prima aanleiding dus om de band ook eens naar die kant van het kanaal te halen. Al reizend van Londen naar York en via Leeds en Bath terug naar Londen; lees over hun tien turbulente dagen van verdwaalde rock ’n roll…

25 maart 08:30 | Rotterdam
“Tot over 2 weken”, zegt Bart tegen de twee meiden in zijn bed terwijl hij een kopie van zijn huissleutel van de sleutelbos af draait. ”Draai maar op slot wanneer je weg gaat en schuif hem dan maar terug onder de deur door.” Op naar Rotterdam Centraal.

Het is koud en het regent terwijl we op de Eurolines-bus wachten. Deze is inmiddels een uur te laat. Terwijl Steffan in de stromende regen de hulplijn probeert te bellen, welke voorzien is van een heerlijk zomers wachtmuziekje, verzorgt Daan een ontbijtje.

Na anderhalf uur wachten komt dan eindelijk de bus voorrijden. ”…instrumenten mogen niet mee…” zegt de buschauffeur… Hartverzakking nummer één! Maar dat probleem wordt – na een heftige woordenwisseling (vijf euro?! Op je muil!) – toch opgelost met een omkoopsom van vijftien keiharde florijnen. We zijn nog niet eens onderweg, maar nu al natgeregend en belazerd door een corrupte buschauffeur.

Als we dan eindelijk in de bus zitten laat Steffan nog even snel het ontwerp van de T-shirts zien en zegt: ”Kijk! Het is een zebra met een kut op zijn voorhoofd.” ... Let’s go!

25 maart 17:00
Na een eindeloze paspoort- en bagagecontrole, waarbij al onze merchandise de tas uit moest, staan we nu te wachten om Engeland in te gaan. We hebben nog steeds geen idee of we nu op een boot terecht komen of dat we door een tunnel moeten rijden. We hebben ondertussen vrienden gemaakt met Jerome en Bleuzer: twee doorleefde punk drummers die op weg zijn naar de crematie van hun vriend/collega Rocco, drummer van de band Conflict. Ze zitten niet bij de pakken neer; de biertjes en platvinkjes vloeien rijkelijk in de bus. Het is gezellig. En de eerste cassette is verkocht!

25 maart 18:00
Na veel gesteggel en onzekerheid of we nu op een boot of een trein terecht zullen komen, zijn we erachter gekomen dat we in een drooggelegde trein zitten. Spanningen en irritaties lopen op; vooral omdat Bart het laatste biertje, waar hij de rechtmatige eigenaar van is, graag dicht wil houden tot nader order.

25 maart 21:00 | Londen
Gelukkig staat Siggie klaar om ons bij het Victoria Coach Station op te halen en de gemoederen te bedaren. Zo zie je maar weer: een IJslandse vrouw in de band hebben betekent niet alleen maar onheil! We duiken snel de dichtstbijzijnde kroeg in voor een pint en die smaakt.

Bij Sigrun thuis, in Oost-Londen, keilen we nog wat snatsers naar binnen en nemen we akoestisch de nummers door. Ze woont in een flat vol met kunstenaars, dus het verbaast ons niet dat haar huisgenoten om drie uur ’s nachts, als wij uitgeput naar bed gaan, een gigantische sculptuur beginnen te zagen en boren in de woonkamer. Wat een ellende!

26 maart 17:00
De lamsburgers met ondefinieerbare saus worden verorberd op een bankje aan het water. Twee jongens, die kunststudenten blijken te zijn, verdrinken ondertussen een Action Man-pop aan een touwtje in het water. Wonen er dan alleen maar geschifte mensen in deze stad?

26 maart 18:00
De oefenruimte in, wat zijn de akkoorden ook al weer? Na drie zweterige uren staat er dan toch iets van een set, morgen knallen, hóóóóp!

27 maart 11:00
“Waar is godverdomme de keuken gebleven?” Er klinkt wanhoop in de stem van Steffan terwijl hij de deur van de slaapkamer achter zich dichttrekt. De geur van de inmiddels uitgescheiden, ingeblikte bonen met tomatensaus en vlees van een aantal uren geleden vult de kamer. “Ik maak ze allemaal kapot”’, briest hij.

Voor een expositie besloot het kunstenaarsvolk – dat zich als onkruid verspreidt in het DDR-achtige complex in de buitenwijk van Londen – het volledige appartement tot tentoonstellingsruimte om te bouwen. Een parade van wereldvreemde hippies kan nu elk moment door het huis gaan trekken. Het besef daalt in dat wij hier nu deel van uit maken.

De penetrante geur van het Engelse ontbijt maakt plaats voor een moment van schaamte en bezinning. Totdat Sigrun naar Bart kijkt: “Ze hebben jou ook te pakken gekregen!” roept ze uit. Ze houdt de drummer een spiegel voor. Met een wezenloze blik bekijkt Bart zijn gisteren spierwit geverfde haren.

27 maart 14:00 
De dag van ons eerste optreden is aangebroken. We strompelen met ons gehele instrumentarium nog even de supermarkt binnen om vier flessen cider van twee liter te scoren. De treinreis duurt namelijk drie stevige uurtjes. We bemachtigen een gezellige vierzitshoek en proosten alvast op ons eerste optreden.

Een half uur later is Bart met zijn hoofd op tafel in slaap gevallen. Als hij een uur later verward wakker wordt zijn de flessen op en het is weer veel te gezellig. ”Oeps…” zegt Sigrun zachtjes, we zijn ondertussen twee haltes te ver. Terug dus, gelukkig hebben we tijd zat.

De conducteur maakt er geen probleem dat we twee haltes terug gaan zonder kaartje, want we zijn toch die band die vanavond in The Railway Hotel speelt? Of we vanavond nog een nummertje van Tav Falco willen spelen? Waarschijnlijk niet maar wie weet…

27 maart 18:00| The Railway Hotel, Southend-On-Sea
Eenmaal aangekomen bij The Railway Hotel (ideaal langs het spoor gelegen) ontmoeten we eigenaar Dave. De typische Brit, maar dan van veertig jaar geleden. Een lange, slungelige, goedgeklede man met veel te mooi lang haar met boblijn waar een spitsig gezicht uit steekt.

(Heavy accent) ”Are you Beach Coma? Here’s a hundred quid for the nearest hotel and something extra, let’s rock ‘n’ roll” zegt hij koelbloedig.

We checken in bij het hotel en krijgen in The Railway Hotel een curry voorgeschoteld die zo heet is dat Steffan van ellende niet meer weet waar hij het moet zoeken. Het zweet gutst na de eerste hap over zijn gezicht, maar gelukkig kan zijn avond al niet meer stuk. De kroeg hangt namelijk vol met afbeeldingen van Wilko Johnson, gitarist van Dr. Feelgood. Na wat navraag blijkt hij een stamgast te zijn. Helaas vertoont hij die avond zijn gezicht niet. Misschien maar goed ook, want dan ziet je eigen gitaarspel er opeens wel heel lullig uit..

27 maart 22:00
Onze best ruige set gaat er goed in in Southend. Dave en zijn vrouw vinden het ook te gek en hij laat ons de studio in de kelder zien ”You should come back and record your next ep here, I don’t want no money.”  De studio ziet er, net als Dave, uit alsof hij veertig jaar in de tijd stil is blijven staan.

We gaan zeker overwegen om eens terug te komen, al is het maar voor de reusachtige, met ijs gevulde emmer die we op het podium hadden staan, waarin je ieder biertje kon vinden dat je hartje begeert. Mede hierom is het niet verwonderlijk dat we onderweg naar het hotel goed van het padje af zijn.

Blijkbaar zo erg dat Bart en Sigrun een Jersey Shore-achtige ruzie krijgen. Niemand weet waarom. Daan en Steffan willen zich er nadrukkelijk niet mee bemoeien.

28 maart 03:00
De vorige bewoner van onze hotelkamer vergat de sok die hij om de rookmelder gedaan had mee te nemen naar zijn volgende bestemming. Deze laten we dus maar zitten en we steken gezellig nog een sigaretje op voor we naar bed gaan. De eerste show is geslaagd, morgen richting York!

28 maart 11:00
We hebben heerlijk geslapen. Na een goed Engels ontbijt laten we Southend-on-Sea voor wat ze is. We bedenken ons dat we niet te gewend moeten raken aan deze luxe behandeling en pakken de trein naar Londen. Vanaf Londen gaat de reis richting York.

28 maart 17:00 | The Fulford Arms, York
In York worden we op het station opgehaald door Dan en zijn vrouw. Dan ziet er uit als een kruising tussen een punker en een game-nerd. Hij zit zelf ook in een band: The Franceens, en vanavond zullen we het podium met hen delen. Ook The Fleckt Pets en Jesus Pizza staan op het programma.

We worden naar The Fulford Arms gereden, een gave, middelgrote kroeg met podium. We krijgen een heerlijke pizza van het huis en een paar potten pils (koude snatsen!). Soundcheck hoeven we niet te doen dus er zit niets anders op dan met een biertje in de hand naar de drie bands te kijken die voor ons geprogrammeerd staan.

Dan zijn wij aan de beurt. Het publiek is goed opgewarmd en ook al in een redelijke beschonken staat. Onze muziek gaat er goed in. Bart is zo enthousiast dat hij bij ons laatste nummer al zijn kleren uittrekt en naakt op het drumstel gaat staan als een soort mix van GG Allin en Slim Shady.

Na afloop signeert hij wat kapotte drumstokken en krijgt hij wat knuffels, ze moesten eens weten… Vooral het jeugdige publiek (en een aantal vrouwen van middelbare leeftijd) zijn diep onder de indruk, hierdoor is het na de show dringen is voor onze cassettes en T-shirts. Dan stopt ons nog 60 snoeiharde ponden toe; geld dat, naar goed Engels gebruik, met de hoed is opgehaald.

29 maart 14:00| The Stone Rose’s Bar, York
Dan had ons beloofd om de culturele hoogtepunten van het historische York met ons te delen. Dit moest wel gebeuren vóór 14.00 uur omdat hij om die tijd de oefenruimte in zou duiken met zijn broer. Wij worden om 13:00 wakker, dus deze verantwoorde daginvulling gaat aan ons voorbij.

Nadat Dan ons loslaat in York, vragen we een lokale voorbijganger naar de goedkoopste pub: The Stone Roses Bar it is.

De pub hangt vol met grote portretten van iconen uit de popmuziek en is goed gevuld met klassieke Engelse, zingende en schreeuwende arbeiders. Ze reageren enorm enthousiast wanneer we met onze instrumenten binnenlopen en wij voelen ons meteen thuis.

Gezien we niet uitgelegd krijgen dat we zonder backline hun verzoekjes niet ten gehore kunnen brengen, bestellen we vier pints en zoeken een tafel van waar we overzicht kunnen houden. Al snel vraagt een kale man van rond de vijftig: “You’ve got anything to sniff?”. Ter verduidelijking snuift hij hard terwijl zijn vinger langs zijn neus gaat. We vertellen hem dat we niks hebben. Een half uur later probeert zijn dochter het nog eens.

Na een paar potjes pool besluit Steffan zijn mannelijkheid dan maar te tonen door de boksmachine uit te proberen. Na een veelbelovende klap – Steffan kwam dicht bij het record – slaat hij de tweede keer finaal mis; slechts zijn duim raakt het apparaat. Steffan crepeert van de pijn. We moeten vrezen voor een vroegtijdig einde van de tour.

29 maart 17:00 | Leeds
We zijn het er met zijn allen over eens dat we met de trein naar Leeds gaan. Het is in de buurt en Steffan heeft daar een vriend genaamd Toby, die ook in York was komen kijken.

29 maart 22:00
We eindigen in een kroeg genaamd de Sela-bar, en Sigrún, onze regelneus, windt al snel de barman om haar vinger. Deze kent via-via nog wel de eigenaar van de Brudenell Social Club, misschien kan hij wat regelen. Steffan smeert ondertussen zijn duim om het uur in met zalf, hopende dat hij deze tour nog gitaar zal kunnen spelen.

30 maart 02:00
Op naar onze slaapplek, The Ibis Budget Hotel. Voor een schamele dertig pond hebben we een tweepersoonskamer geboekt. In tweetallen sneaken we naar binnen en kruipen in het veel te kleine tweepersoonsbed. Volgende keer misschien toch maar gewoon een grotere kamer boeken, we hebben echter al veel te veel geld uitgegeven. Nouja het gaat wel, en uiteindelijk vallen we dan toch in slaap.

30 maart 05:00
TUTT-TUUUTT-TUTT-TUUUUTT… wat gebeurt er?! Het is 5 uur ’s ochtends!! BRANDALARM! Sigrún is in blinde paniek. Bart staat met zijn hoofd tegen de muur. Steffan probeert op de tv het alarm te laten stoppen. Daan loopt rondjes om het bed. Maar het oorverdovende geluid houdt niet op…

We gaan de gang op en daar staat onze buurvrouw Eucalypta, die ook geen flauw idee heeft wat er aan de hand is. We doen snel onze schoenen aan en lopen de trap af, samen met de rest van de hotelgasten. Het geheel heeft nog het meest weg van een zombiefilm. Beneden aangekomen wordt ons medegedeeld dat we weer naar boven mogen, met de trap. Zeven verdiepingen..

30 maart 13:00
We zijn in een Italiaans eetcafé beland waar we op de valreep nog een ontbijtje mee kunnen snatsen. Het lijkt wel of Leeds het centrum is van pokkeherrie! Luid en erg vals zingend komt een oud dametje onze bestelling opnemen. Ze maakt een verwarde indruk en blijkt de beruchte eigenaar van de tent te zijn.

Sigrun is niet helemaal tevreden over haar ‘Latte’, het lieve vrouwtje biedt haar excuses aan en neemt de koffie terug. Toevallig ziet iedereen, behalve de IJslandse, dat het vrouwtje haar eigen, half lauwe espresso in Sigrun haar Latte mikt. ”Zo istie goed” zegt Sigrun. De rest van de band probeert zijn lach in te houden.

Omdat we geen safehouse hebben, belanden we al snel in de pub. The Angel Inn, wat een wereldtent. Buiten staan picknicktafels waar mensen met scheve – of geheel zonder tanden kalm zitten te babbelen. Binnen in het prachtige, monumentale pand staat geen muziek op en prijzen liggen ongeveer op een derde van die in Londen.

Eindelijk rust. We nemen plaats naast een knapperend haardvuurtje en spenderen hier de rest van de dag. Ondertussen komt het nieuws tot ons dat we inderdaad in Leeds kunnen optreden op dinsdagavond. We zijn één van vier bands met als headliner een band genaamd Bad Guys.

30 maart 19:00
Toby komt ons vergezellen en we kunnen ook bij hem slapen vanavond. Hij neemt ons mee naar een Duitse bierkelder en een gigantische poolhal. Ondertussen is het buiten gaan stormen alsof het de zondvloed is.

Om een uurtje of 1 ’s nachts vinden we het, na de op zijn zachts gezegd oncomfortabele afgelopen nacht, gescheten en gaan we slapen. Toby’s huis is luxe vergeleken met het hotel van afgelopen nacht en we slapen dan ook prinsheerlijk.

31 maart 14:00
We lopen naar de McDonalds om de studentenbonnen van Toby te verzilveren. Twee pond voor een burger en friet klink ons als muziek in de rode oortjes. De storm is nog niet gaan liggen en plotseling is er een rukwind als een tornado.

Een kinderwagen en baby vliegen voor ons gezicht door de lucht. Zo maak je nog eens wat mee. Van al de paniek en spanning op straat schiet één van ons in de lach, wat natuurlijk een nogal rare reactie is op het voorval. We besluiten er ooit nog eens een nummer over te schrijven.

31 maart 16:00 | Brudenell Social Club, Leeds
We komen aan bij de Brudenell Social Club. Wat een gigantisch podium en wat een gigantische namen hebben hier gestaan. Nog geen drie dagen geleden stond Focus (die van Hocus Pocus ja) op hetzelfde podium als waar wij vanavond spelen. Minder professioneel is dat er niemand blijkt te zijn die ons kan vertellen of we een gratis pilsje kunnen krijgen. Ook is er wederom weer geen ruimte in het schema voor een soundcheck.

We besluiten dan maar te gaan eten en eindigen bij een Indiër die ons heerlijk, maar gasopwekkend voedsel voorschotelt. Als eerste speelt vanavond een psychedelische pop/rock band en ze leggen de lat vrij hoog. Dan zijn wij aan de beurt… ”We’re just gonna play some dirty rock ‘n’ roll!

Het geluid is lekker, vies, bassig en hard. Maar het publiek staat er maar een beetje Rotownig bij. Na ons de Bad Guys, snoeiharde metal. De twee gitaristen hebben gitaren met doublenecks – die totaal geen functie hebben – en wij vinden dat maar een beetje gay. Op een gegeven moment trekt Bart het niet meer dat het hele zootje stil staat. Hij springt vanuit de backstage topless het publiek in. Eindelijk komt de boel een beetje los. Einde van het nummer en een bedankje vanuit de band.

31 maart 22.00
Het plan is om nog een biertje te drinken in het centrum met Toby, maar hiervoor moeten we de laatste bus halen. Uiteindelijk volgen we Sigrún, die op haar beurt een aantal jongens volgt. Door wind en weer komen we eindelijk aan bij de bushalte… de verkeerde.

Spanningen beginnen op te lopen en Sigrún besluit een taxi te regelen. We denken dat het tijd is om uit te rusten en gaan daarom naar het hotel. Bij het inmiddels bekende Ibis Budget Hotel aangekomen, moeten we een vergelijkbaar toneelstuk opvoeren. We mogen niet allemaal in de driepersoonskamer die we hebben geboekt en vierpersoonskamers kunnen niet geboekt worden.

Terwijl Steffan en Sigrún de tactiek om Daan binnen te krijgen in het Nederlands bespreken bij de incheckbalie, zijn ze er niet van op de hoogte dat de portier een Nederlander is en hij dus op de hoogte is van de snode plannen.

Wanneer Daan later omhoog gaat richting de hotelkamer wordt hij dus staande gehouden door deze donkere reus. “Je kan hier niet blijven”, verzekert de man hem, en hij is geloofwaardig. Met z’n allen in de hotelkamer aangekomen, willen we koste wat het kost voorkomen dat we, nadat we eerder zijn gewekt door het brandalarm, deze nacht uit het hotel worden gegooid door een vierkante uitsmijter van 120 kilo.

Een extra eenpersoonskamer blijkt 50 pond te kosten en ‘koste wat het kost’ gaat dus in deze niet op. Na wat wikken en wegen nemen we contact op met onze vorige gastheer in Leeds: Toby Lord. Steffan en Daan begeven zich weer richting de stad om Toby op te zoeken om een goede nachtrust veilig te stellen. Soms zit er niks anders op dan te pubduiken om de rest van de band te ontlasten..

Met tegenzin zitten we in een bar die het best omschreven kan worden als ‘de skihut, maar dan nog kutter’. Na nog een paar veel te dure Heinekens naar binnen gewerkt te hebben kunnen we dan toch eindelijk gaan slapen.

01 april 12:00
Gebroken, gebroken zijn we! Haat spuwt uit de ogen van de vier draken die zich in de loge van het Ibis Budget Hotel hebben verzameld. Niemand heeft er meer zin in. En dat op de dag van de lach…

Tot overmaat van ramp blijkt Leicester niet over de brug te kunnen komen met een slaapplek en we berekenen dat het ons minstens 200 pond gaat kosten om naar Leicester te komen en daar te overnachten. Daar tegenover staat dat we voor het optreden niet betaald worden. Het is een moeilijke keuze, maar we besluiten dat we teruggaan naar Londen.

02 april 01:00
Bart en Sigrún staan nog een beetje te kletsen in de keuken terwijl ze twee slaappillen naar binnen snatsen. HOHP! Morgen weer een dag.

02 april 14:00
Iedereen heeft meer dan een etmaal geslapen en is weer een beetje te genieten. Een dagje Londen is ook niet verkeerd. Morgen en overmorgen staan er nog twee te gekke gigs op het programma. En eindelijk kunnen we weer bij de schone onderbroeken die bij Sigrún thuis liggen. Ook de expositie is afgebroken, dus kunnen we ons over twee kamers verspreiden.

De volgende dag begeven we ons in de diepere krochten van Londen. We hebben een dag vrij dus we gaan het er van nemen ook! Daan is in zijn uppie al vroeg de deur uit gegaan om wat tijd voor zichzelf te claimen. Steffan rommelt maar wat aan, terwijl Bart nog zwaar snurkend onder invloed is van de slaappillen.

02 april 18:00
Nadat iedereen wat tijd voor zichzelf heeft gehad ontmoeten we elkaar weer in de pub. Gelukkig gebeurt er vanavond eens helemaal niets.

03 april 12:00 | The Royal Oak, Bath
De bus in naar Bath, wat een teringend weer. Drie uur zijn we zoet. Aangekomen in Bath droppen we al onze spullen meteen bij The Royal Oak, waar we vanavond zullen spelen.

03 april 16:00
Bath is prachtig, maar ook erg saai en braaf. We kunnen ons niet voorstellen dat ook maar iemand hier geïnteresseerd is in rock ‘n’ roll. We dwalen wat rond en eten hamburgers.

Sigrún en Steffan drinken wat pints in een heel ongezellige hal vol met TL-balken. Daan en Bart willen poolen en eindigen in een wat duurdere pub. Daar krijgen ze het al aan de stok met de locals. Dat gaat nog wat worden vanavond. Allemaal vuilniszakken in Bath.

03 april 21:00
We ontmoeten Owen, de man die alles geregeld heeft. De deal: 60 pond achteraf, 50 pond barbudget  en een plek om te crashen bij Owen.

Owen blijkt de meest socially awkward kroegbaas die we ooit zijn tegenkomen, een klein mannetje van een jaar of 35 met een groot hart. We praten wat en al snel begint het voorprogramma. We zijn allemaal in de veronderstelling dat de bandleden rond de 17 jaar oud zijn. Zo zien ze eruit en zo ziet hun performance er ook uit.

Later blijken de leden van de band tussen de 24 en 30 jaar oud te zijn. Daans opmerking dat het hem aan zijn eerste bandje op de middelbare school doet denken wordt ons dan ook niet in dank afgenomen. De toon is gezet.

03 april 22:15
Bijna showtime. Steffan en Sigrún staan te bekvechten. Steffan heeft een kleine inzinking en heeft last van het muzikanten welbekende ‘waar doe ik het allemaal in godsnaam voor’-moment. Wat doe ik hier in een pub voor Bath voor 40 man (gelukkig wel de laagste opkomst van de tour), waarom is de backline zo kut en waarom gaat er zo godvergeten veel geld doorheen.

Nu schreeuwt hij zelfs dat hij de stekker uit de band trekt! Ook de rest van de band wordt meegezogen, want Steffan is onder normale omstandigheden juist de kalmste van de band. Bart en Daan wenden hun frustraties maar richting de barman, die beweert namelijk dat ons drankbudget al overschreden is… en we zijn nog niet eens begonnen! De 50 Pond was blijkbaar voor beide bands! En niet alleen voor het dorstige Beach Coma. Niemand heeft er meer zin in, en we moeten zo op….

03 april 22:30
Showtime dan toch maar. De eerste nummers worden ingezet en bij het vierde nummer ligt het drumstel al verspreid over de hele kroeg. Steffan heeft zijn vinger open gespeeld en alles, waaronder zijn gehele borstkas onder het bloed zit.

In zijn blinde spel gooit hij al het bier dat door de lieve Owen wordt neergezet ook nog eens binnen 30 seconden om. De chaos is compleet. Gelukkig komen er af en toe wat behulpzame liefhebbers wat drumonderdelen terug zetten zodat Bart weer wat beter uit de voeten kan.

Het wordt Sigrún tijdens het optreden allemaal teveel en ze besluit midden in de show even weg te gaan. Als het nummer dat zij moet zingen aanbreekt staat ze er ineens weer. Wat voor show het is weten we niet, maar een show is het wel..

03 april ??-??
De mensen konden het blijkbaar waarderen want ze vragen om een toegift. Maar misschien zijn ze ook gewoon bang voor deze idioten op het podium. Vooral omdat Bart het niet kon laten het handjevol mensen dat tijdens de show de kroeg verliet overtuigend en enigszins intimiderend terug te roepen.

Maar goed… de toegift. Bart dacht hier anders over. ‘If you want us to play another song you’ll have to give us some beer first!!’ Waarna hij naar de bar rent en aan de tap begint te rammelen.

Owen komt dan toch overstag met de vier grootste snatsers die de kroeg bezit, tot grote vreugde van de hele kroeg. We zetten een stevige blues in. Door de hele heisa zit de kroeg er helemaal in. Steffan zijn bier (waar we o zo veel moeite voor moesten doen) gaat wederom over de grond, nu binnen een recordtijd van 15 seconden… wat een gozer, die Stef. Dan een lange slotnoot en applaus en gejubel. Handtekeningen en bloederige zweterige knuffels volgen.

03 april 04:00
We drinken nog wat na en worden bijna door een boze barman de tent uitgesmeten aangezien het blijkbaar niet ok is om de vodkaatjes van vier achtienjarige meisje voor hun neus weg te pakken en te adten; ook al heb je de intentie gewoon een paar nieuwe te gaan halen!

Het is wel weer genoeg geweest en we rijden met Owen mee naar huis. In de auto wil Bart Steffan, die voorin zit, over zijn bolletje wrijven maar hij vergeet even dat in Engeland de bestuurder rechts in plaats van links zit. De gehele band ontkomt gelukkig aan een wisse dood omdat Owen zijn auto wonderwel enigszins stabiel houdt. Volgens iedereen is het nu wel tijd om naar bed te gaan met die lamme koppies.

04 april 10:00
We worden wakker bij Owen thuis, die gelukkig over de meest relaxte douche ter wereld blijkt te beschikken. Dit redt onze diep brakke ochtend en na nog een bak koffie zitten we in de bus naar Londen.

Na opnieuw drie uur in de bus brengen we onze spullen meteen naar de plek waar we gaan spelen. What’s Cookin’ te Londen. Het blijkt een grote ouderwetse zaal vol met tafeltjes. Moeten wij hier spelen? Er staan wel leuke bloemetjes op het podium, dat wel.

04 april 18:00 | What’s Cookin’, Londen
De zaal onder What’s Cookin’ is de Ex-Servicemens Club, waar oud-militairen samenkomen om gezellig een biertje te drinken. Of een paar kratten. Jezus wat een hoop lamme oude lullen hier zeg. Hoe hebben zij dit land ooit kunnen verdedigen?

We zijn getuige van een heuse slapstick-komedie wanneer twee van deze mensen proberen een bordje recht aan de muur te spijkeren. Anderhalf uur lang boeiend spektakel!

04 april 19:30
De andere bands zijn inmiddels ook gearriveerd: The Fuzili’s en King Salami & The Cumberland Three. Wat een relaxte gasten allemaal. De tent begint wonderwel ook al snel vol te lopen en als wij om 21.00 uur het podium op moeten is de zaal al volledig gevuld.

We gokken toch wel 150 zittende mensen te zien die ons het podium op zien klimmen, en na het eerste nummer beginnen ze nog enthousiast te klappen ook. Na drie nummers trekken Bart en Steffan zelfs hun shirt uit. Ze voelen zich net strippers, heerlijk!

Ook de rest van het optreden wordt goed ontvangen, na de show wordt er nog een stapel cassettes verkocht en ook ontvangen we complimenten van de bezoekers en de andere bands. Een betere afsluiter kunnen we ons niet wensen.

04 april 22:00
We dachten dat we het niet meer aankonden, maar het feest wordt nog even flink doorgezet. We moeten het podium op bij de Fuzili’s, en nog wat later zit de kleine Japanse bassist van The Cumberland Three op de schouders van Steffan. Hópppp!

We genieten nog even na van de laatste avond van de tour. King Salami sluit het voor ons perfect af met zijn geweldige sambaballen. Wat kan touren soms te gek zijn en wat kan het soms kut zijn. Maar op dit soort momenten is het het allemaal waard.

04 april 04:00
We hebben een fles wodka en opeens is het groot feest op straat. Vanuit alle hoeken en gaten komen mensen bij ons staan. Hoe de fuck komen we eigenlijk thuis? Het wordt een taxi, geld moet rollen!

Al wachtend op de taxi wordt luidkeels het nummer ‘Oh Wat Een Stoot’ van Dikke Leo & de Slijpers ingezet, ons laatste kunstje. Het aanwezige lamme Engelse publiek snapt er niets van maar geeft ons toch ons laatste applaus terwijl we in de taxi wegscheuren.

05 april 13:00, Proost, nooit weer!
Hoppa! Een flinke laag ‘Nivea touch of sunshine’ op dat brakke witte gezicht, zonnebril op en de al dan niet witgeverfde haren in de gel. En de deur uit… Als echte ramptoeristen begeven we ons richting de Tower Bridge.

”Eerst een bakkie” Dit wordt twee uur lang op de wifi met één bak vieze oploskoffie. Dat kunnen die Engelsen voor geen meter; koffie zetten.

Dan maar naar Brick Lane. Godverdomme wat is het hip hier: hip eten, hip bier, hippe vintage, hippe muziek, hippe mensen, alles hip, hip, hip… En dan heb je Beach Coma: vier lijkwitte gedrochten die de rock ‘n’ roll maar net aan overleefd hebben, gewapend met schaafwonden en een kater die je je ergste vijand niet toewenst…

Toch wagen we ons aan het hippe geweld en we weten een picknicktafel te bemachtigen op een afgezet terrein waar mooie mensen met veel te kleine hondjes de overhand lijken te hebben.

Een Nicolas Jaar track dreunt op de achtergrond terwijl iedereen drankjes en eten koopt bij de daarvoor bestemde kraampjes. Wij ploffen de laatste snatsers van de tour open en proosten daarbij luid! Nooit, maar dan ook nooit weer!

Meer weten over Beach Coma? Ga naar hun Facebookpagina. Hun debuut-ep is te beluisteren op Soundcloud.