Flesh, Trash & Heat
cd-album
originele crossovers / catchy improvisaties

“Dit is echt iets voor Lowlands!” is mijn allereerste reactie als ik de openingtrack Graphic Traffic hoor. Een soort geïmproviseerde muziekpoetry die zich gaandeweg nestelt in het behang, in de deurpost en als ragfijne voedingsbodem zijn dagelijkse werk doet.

Flesh, Trash & Heat doet de naam eer aan. Een flink scala aan muziekstijlen passeert de revue maar dit collectief weet dit zo samen te smelten dat het als één coherent geheel naar buiten treedt. Jazz, ska, punk, funky pop en dubstep; het komt allemaal voorbij en weet dan ook nog je trommelvliezen heel prettig te kietelen.

Flesh, Trash & Heat – Graphic Traffic

De sterke hooks in Don’t Panic, Night Surfing en Mask zorgen er voor dat het allemaal nog heel toegankelijk is ook. Bij vlagen is het zelfs zeer dansbaar. Vooral Don’t Panic is door de vette overstuurde basloop zelfs een beetje hitgevoelig. Ook het iele en dwarse gitaarloopje in Dust Of Summer kruipt heel stiekem bij je naar binnen. Als niets vermoedende luisteraar heb je de indruk dat het een totaal ongestructureerde chaos in combinatie met vrolijke experimentele beats is, maar dit is slechts schijn.

Er zit een duidelijke lijn in de tracks en de opbouw van dit gehele album is niet zomaar een gezellig allegaartje maar het betreft duidelijk songstructuren omgezet in spannende composities met een lichte fantasie. Deze debuutplaat is meer dan een verzameling tracks voor een doordeweekse herfstavond. De muziek werkt zelfs hypnotiserend en door de doorlopende cadans is het bijna verslavend te noemen. Één keertje draaien per avond is dan ook niet genoeg. Slechts bij de vierde keer begint er pas een klein beetje verzadiging op te treden. De saxofoon van Hans Rath en de declamaties van Shay Krueger vormen het strijdmiddel van dit miniorkest.

Flesh, Trash & Heat kan zo acte de présence geven op festivals met een gewaagde programmering zoals Crossing Border en Motel Mozaique. Natuurlijk is het allemaal niet even origineel te noemen en horen we basloopjes, gitaarpartijtjes en drumgrooves die geleend zijn van oude funk, jazz en reggaeplaten, maar zo vernuftig in elkaar gedraaid komen we ze niet iedere dag tegen. Dit scherpe collectief doet sterk denken aan OLaBOLA, de band van Ro Krom en Nico Brandsen van een jaar of tien geleden. Flesh, Trash & Heat maakt met dezelfde intentie en energie muziek als dit bovenstaande groepje uit Haarlem. Nu nog een reclame voor Calvé en de band is een geheide kraker op vele festivals. Dan pas zal een doorsnee festivalbezoeker zeggen; “Stimmt! Die recensie van de Popunie klopte als een bus.”

Voor meer informatie bezoek je de Facebook pagina van Flesh, Trash & Heat.

Cok Jouvenaar