Het domineert tegenwoordig de hitlijsten, de artiesten worden aanbeden als goden op aarde en de zalen stromen vol met mensen die ook maar een glimp op willen vangen van de grote man achter de draaitafels. Dance is al lang niet meer de muziek van de jeugd die inbraken in loodsen om daar hun illegale feesten te houden of de openbare orde verstoorden met hun flashraves. The Prodigy is vervangen door David Guetta en de counter-culture, die ooit zo sterk verbonden was aan het rave circuit, is veranderd in een miljoenen industrie waar de UK-garage helden van de jaren 90 omvallen van achter hun decks.
En dat levert echt prachtige beelden op. Skrillex die duizenden mensen helemaal uit hun dak laat gaan op Lowlands of ex-Pendulum klasbakken Knife Party die met hun ‘no-nonsense’ rechttoe rechtaan stampwerk clubs laten schudden. De cultuur eromheen levert jammer genoeg wat minder mooie beelden op; Afrojack die compleet aan de haal gaat met elk cliché waar hij zijn handjes op kan krijgen, progressive house die alleen nog maar in naam progressief is en David Guetta die zelfs niet eens meer de moeite doet om zijn decks aan te zetten bij optredens. Hell, zelfs de ooit zo edgy en rauwe sound van dubstep klinkt nu saaier dan een ballad van Rihanna en zelfs minder oprecht.
En wat van de scala aan edm-hits die allemaal hetzelfde klinken, track na track? Set na set? Dit word nog eens stevig bevestigd als je kijkt naar welke tracks het beste worden verkocht op Beatport. De mix die Daleri maakte aan de hand van nummers uit de top 100 op Beatport is even grappig als dat het tragisch is. De creativiteit lijkt verdwenen te zijn uit de dance scene, de muziek is al even cookie-cutter en banaal geworden als de popartiesten waar iedereen een hekel aan schijnt te hebben. Vooruitstrevend is het in ieder geval niet meer en veel hoop op verbetering zit er voorlopig niet in. Als de nieuwe single van Kanye West progressiever klinkt dan het gemiddelde progressieve house-Beatport-hitje dan is er wel degelijk iets mis. (Niks tegen West trouwens; die kerel weet ondanks de hoeveelheid pauwenveren in zijn derrière toch de ene na de andere hit te scoren al dan niet met hulp van levende legende Rick Rubin).
Is er dan helemaal niets goeds? Zeer zeker wel! Er zijn gelukkig nog artiesten als Celldweller en The Flashbulb die een oud concept pakken en er een compleet nieuwe draai aan geven. De eerste mixt dubstep, house en complextro met snoeiharde metal en de tweede haalt dubstep en glitch door de mangel in een zeer prettig geordende chaos waar het hoofd evenveel te doen krijgt als het oor. Maar er is meer nodig om het fris te houden en de hele volksstammen van FL Studio wannabe 4-to-the-floor producers maken het er niet bepaald makkelijker op.
Denk er eens over na: zelfs Daft Punk en Deadmau5 laten house achter zich. Dat zegt wat mij betreft al behoorlijk wat.
Chris Anderson
Chris Anderson is een 22-jarige singer/songwriter en ambient producer uit Spijkenisse die als hij niet met muziek bezig is er wel over schrijft voor het Britse ‘Music Review Database’.
